شیپور سارانای در برج خورشید به صدا در می‌آید.

آنچه بازدیدکنندگان هنگام بازدید از مجموعه برج‌های پوناگر (نهاترنگ) فراموش‌نشدنی می‌یابند، نه تنها سازه‌های معماری باستانی و هزار ساله، بلکه دنیای پر جنب و جوش فرهنگ چامپا نیز هست.

بر روی سکوی برج، نوازندگان با پشتکار فراوان شیپورهای سارانای، طبل‌های پارانونگ، طبل‌های گینانگ و دیگر سازها را می‌نوازند و رقصندگان را در رقص‌های فریبنده و عرفانی هدایت می‌کنند، مانند شعله‌های زمان که در میان آفتاب و باد نها ترانگ می‌رقصند.

در آن هارمونی، شیپور سارانای که توسط مردی با روسری و کلاه طنابی قرمز نواخته می‌شد، اوج می‌گرفت، دلربا و تأثیرگذار، گاهی مانند اعترافی عاشقانه، و گاهی مانند ندایی رسا از اعماق تاریخ. آن مرد دانگ شوان کی بود.

کادار کی برای سرگرم کردن گردشگران در برج تاپ با در نها ترانگ، شیپور سارانای می‌نوازد.

بزرگ شدن در روستا، تحصیل موسیقی ، یادگیری هنر معلمی…

کی در سال ۱۹۹۳ در روستای فوک دونگ، کمون فوک هائو (منطقه نین فوک، که قبلاً استان نین توآن و اکنون بخشی از استان خان هوا بود) متولد شد و در میان فرهنگ غنی چام بزرگ شد. پس از پایان دبیرستان، عشق او به موسیقی سنتی او را به جستجوی صنعتگران محلی سوق داد و بیشتر آلات موسیقی چام را آموخت: شیپور سارانای، طبل پارانونگ، طبل گینانگ، ساز زهی کانهی... این مرد جوان به سرعت به یک هنرمند اجراکننده در جشنواره‌های بزرگی مانند ریجا ناگار، کاته، کاک گاک کاک لیما تبدیل شد...

کی هوی که به فرقه کادار تعلق داشت و پدربزرگش ریاست مراسم در برج پو کلونگ گارای را بر عهده داشت، واجد شرایط آموزش به عنوان یک کاهن کادار - یک مقام محترم در جامعه - شد. کشیش شدن نه تنها نیاز به داشتن نسب مناسب، بلکه نیاز به تأیید بزرگان و مقامات روستا نیز داشت. هنگامی که رسماً عنوان "کاهن محترم" به او اعطا شد، روستا مراسم جشنی را برگزار کرد که سه روز و سه شب به طول انجامید.

معلم کادار کی و بزرگان در حال بررسی مقدمات مراسم رژه Y Trang از روستای فوک دونگ تا برج پو کلونگ گرای در طول جشنواره کاته هستند.

ارتباط نزدیکی با برج پوناگر دارد

فرصتی که باعث شد کی برای گردشگران در برج پوناگار در نها ترانگ اجرا کند، نقطه عطف بزرگی بود. در میان نسل‌های نوازندگان و رقصندگان آنجا، او تنها کسی بود که عنوان استاد کادار را داشت. این شغل به معنای ترک روستا، خانواده، همسر و فرزندانش برای کار در تمام طول سال بود و فقط حدود یک هفته در طول جشنواره کاته مرخصی می‌گرفت، یا هر دو ماه چند روز برای بازدید از خانه.

از سال ۲۰۱۷ تا به امروز، صرف نظر از آفتاب، باران یا نسیم دریا در طول چهار فصل، کی با پشتکار فراوان شیپور سارانای و طبل‌های پارانونگ و گینانگ را نواخته و به همراه همکارانش، موسیقی چم را برای ده‌ها هزار گردشگر داخلی و بین‌المللی به ارمغان آورده است.

کاداهار کی به همراه دیگر نوازندگانش در تئاتر تاپ با - نها ترانگ، طبل گینانگ می‌نوازد.

بسیاری از بازدیدکنندگان با علاقه لبخند ملایم و مهربان او را به یاد می‌آورند؛ برخی، حتی پس از گذشت سال‌ها، هنوز هم به دنبال نوازنده ترومپت هستند. حتی مواردی وجود داشته است که نوازندگان ویولن، گیتار، فلوت و دیگر نوازندگان به طور خودجوش با کی اجرا داشته‌اند و لحظات احساسی تبادل فرهنگی را ایجاد کرده‌اند.

استاد کاداهار کی برای کمک به مردم در شرکت در جشنواره تاپ با در نها ترانگ، مراسم مذهبی اجرا می‌کند.

به گفته او، موسیقی چم غنی و دائماً در حال تکامل است: گاهی ملایم و سوزناک، گاهی سرزنده و پرجنب‌وجوش، و گاهی مرموز و مسحورکننده. برای پاسخگویی به سلیقه‌های متنوع گردشگران، او دائماً در حال مطالعه و تحقیق برای بهبود تکنیک خود است. برای کی، هر اجرا فرصتی است تا زیبایی فرهنگ چم را به جامعه نزدیک‌تر کند.

کمتر کسی می‌داند که پشت لبخند درخشان روی صحنه برج، نگرانی‌های خاموشی نهفته است: پدر بودن اما دور بودن مداوم از همسر، فرزندان و والدینش؛ ناتوانی در کمک به اعضای خانواده در هنگام بیماری؛ و زیر بار سختی‌های امرار معاش. اما مهم‌تر از همه، کی هنوز صدای بوق سارانای را روشن و تازه نگه می‌دارد، درست مثل روح خودش.

وقتی از او درباره بزرگترین رویای خود پرسیدند، او صرفاً ابراز امیدواری کرد که مجموعه برج پو کلونگ گارای در زادگاهش، فان رانگ - تاپ چام، نیز دارای مکانی برای اجرا شبیه به محل اجرای برج پوناگار باشد، تا هنرمندان چام صحنه دیگری برای نمایش فرهنگ قومی خود داشته باشند.

معلم کادار کی برای بزرگداشت مراسم بزرگداشت خود رقصی اجرا می‌کند.

هر روز، در محوطه برج پوناگار، کادار کی کاملاً به موسیقی و فرهنگ چام متعهد است، بدون هیچ حواس‌پرتی. برای او، شور و اشتیاق به دلیل وجودی‌اش، پشتکار به فضیلتش و شاخ سارانای به پلی بین گذشته و حال تبدیل شده است.

پنجمین مسابقه نویسندگی «زیبا زیستن» با هدف تشویق مردم به نوشتن درباره اقدامات شریفی که به افراد یا جوامع کمک کرده است، برگزار شد. امسال، این مسابقه بر تقدیر از افراد یا گروه‌هایی تمرکز دارد که با انجام اعمال خیرخواهانه، امید را به افراد در شرایط دشوار هدیه داده‌اند.

یکی از نکات برجسته، بخش جدید جوایز زیست‌محیطی است که به آثاری که الهام‌بخش و مشوق اقدام برای محیط زیست سبز و پاک هستند، اهدا می‌شود. برگزارکنندگان امیدوارند از این طریق، آگاهی جامعه را در مورد حفاظت از کره زمین برای نسل‌های آینده افزایش دهند.

این مسابقه شامل دسته بندی ها و ساختارهای جوایز متنوعی است، از جمله:

دسته بندی مقالات: مقاله، گزارش، یادداشت یا داستان کوتاه، حداکثر ۱۶۰۰ کلمه برای مقاله و ۲۵۰۰ کلمه برای داستان کوتاه.

مقالات، گزارش‌ها و یادداشت‌های ویژه:

- جایزه اول: 30،000،000 دونگ ویتنامی

- ۲ جایزه دوم: ۱۵،۰۰۰،۰۰۰ دونگ ویتنامی

- ۳ جایزه سوم: ۱۰،۰۰۰،۰۰۰ دونگ ویتنامی

- ۵ جایزه تشویقی: ۳،۰۰۰،۰۰۰ دونگ ویتنامی

داستان کوتاه:

- جایزه اول: 30،000،000 دونگ ویتنامی

- جایزه دوم: 20،000،000 دونگ ویتنامی

- ۲ جایزه سوم: ۱۰،۰۰۰،۰۰۰ دونگ ویتنامی

- ۴ جایزه تشویقی: ۵،۰۰۰،۰۰۰ دونگ ویتنامی

دسته عکس: مجموعه‌ای از حداقل ۵ عکس مرتبط با کار داوطلبانه یا حفاظت از محیط زیست، به همراه عنوان مجموعه عکس و توضیحی کوتاه ارسال کنید.

- جایزه اول: 10،000،000 دونگ ویتنامی

- جایزه دوم: ۵،۰۰۰،۰۰۰ دونگ ویتنام

- جایزه سوم: ۳،۰۰۰،۰۰۰ دونگ ویتنامی

- ۵ جایزه تشویقی: هر کدام ۲،۰۰۰،۰۰۰ دونگ ویتنامی

جایزه محبوب‌ترین آهنگ: ۵،۰۰۰،۰۰۰ دونگ ویتنامی

جایزه برای مقاله برجسته با موضوع محیط زیست: ۵،۰۰۰،۰۰۰ دونگ ویتنامی

جایزه فرد مورد تقدیر: 30،000،000 دونگ ویتنامی

آخرین مهلت ارسال آثار ۱۶ اکتبر ۲۰۲۵ است. آثار ارسالی در دور مقدماتی و نهایی توسط هیئتی از داوران مشهور داوری خواهند شد. برگزارکنندگان برندگان را در صفحه ویژه «زندگی زیبا» اعلام خواهند کرد. برای جزئیات بیشتر به thanhnien.vn مراجعه کنید.

کمیته برگزاری مسابقه «زیبا زیستن»

منبع: https://thanhnien.vn/tieng-ken-saranai-noi-thap-nang-185250911112650913.htm