អភិរក្សឧបករណ៍ភ្លេងប្រពៃណី

BPO - តន្ត្រីប្រពៃណីមានទំនាក់ទំនងយ៉ាងជិតស្និទ្ធជាមួយជីវិតសហគមន៍ ដែលមានវត្តមាននៅក្នុងពិធីបុណ្យ ពិធីមង្គលការ និងពិធីបុណ្យសពស្ទើរតែទាំងអស់។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ដោយសារតែភាពទាក់ទាញនៃទម្រង់កម្សាន្តទំនើបៗ សំឡេងប្រពៃណីទាំងនេះកំពុងត្រូវបានគេបំភ្លេចចោលបន្តិចម្តងៗ។ នៅពេលដែលសិប្បករចាស់ជរាមានវ័យចំណាស់ និងមានចំនួនតិចជាងមុន ហើយយុវជនខ្វះចំណាប់អារម្មណ៍ និងការគោរពចំពោះពួកគេ ការអភិរក្សឧបករណ៍ភ្លេងប្រពៃណីប្រឈមមុខនឹងការលំបាកជាច្រើននៅក្នុងបរិបទបច្ចុប្បន្ន។

Báo Bình Phước•26/06/2025

ដោយប្រឈមមុខនឹងស្ថានភាពនេះ ព្រះតេជគុណ ថាច់ ង៉ុកហាន ព្រះចៅអធិការវត្តចាងហៃ ក្នុងឃុំឡុកក្វាង ស្រុកឡុកនិញ បានខិតខំប្រឹងប្រែងយ៉ាងខ្លាំងក្នុងការប្រែក្លាយវត្តនេះទៅជាផ្ទះរួមសម្រាប់អ្នកដែលស្រឡាញ់ឧបករណ៍ភ្លេងប្រពៃណីខ្មែរ។ រៀងរាល់ល្ងាច មនុស្សចាស់ៗនៅក្នុងភូមិជួបជុំគ្នាដើម្បីហាត់ច្រៀងចម្រៀងប្រពៃណីដូចជា រាំវង់ សារ៉ាវ៉ាន់ និងឡាំលាវ... ដើម្បីសម្តែងក្នុងឱកាសចូលឆ្នាំថ្មី និងពិធីបុណ្យខ្មែរផ្សេងៗទៀត។ សកម្មភាពដ៏មានអត្ថន័យនេះត្រូវបានរក្សាអស់រយៈពេលបីឆ្នាំកន្លងមក។

បច្ចុប្បន្ន ក្រុមឧបករណ៍ភ្លេងប្រពៃណីមានសមាជិក ៦ នាក់ ហើយជាធម្មតាសម្តែងនៅតាមវត្តអារាមនានាក្នុងឱកាសបុណ្យចូលឆ្នាំខ្មែរ។

ព្រះតេជគុណ ថាច់ ង៉ុកហាន បានចែករំលែកថា៖ «តាមប្រពៃណីរបស់ប្រជាជនខ្មែរ វត្តអារាមគឺជាកន្លែងដែលថែរក្សាសម្បត្តិវប្បធម៌ ចាប់ពីភាសា និងការសរសេររហូតដល់ តន្ត្រី ។ យូរៗទៅ ខ្ញុំបានលើកទឹកចិត្តមនុស្សចាស់នៅក្នុងភូមិឱ្យមកវត្តដើម្បីហាត់លេងឧបករណ៍ភ្លេង។ បន្តិចម្តងៗ ពួកគេកាន់តែមានជំនាញក្នុងការលេងភ្លេង។ នៅពេលអនាគត ប្រសិនបើលក្ខខណ្ឌអនុញ្ញាត ខ្ញុំនឹងរៀបចំក្រុមតន្ត្រីបន្ថែមទៀតដូចជា ភ្លេងប្រាំសម្លេង ភ្លេងរ៉ុង និងភ្លេងឆាយដាំ ដើម្បីសម្តែង ដែលរួមចំណែកដល់ការថែរក្សា និងលើកកម្ពស់តម្លៃវប្បធម៌ពិសេសរបស់ក្រុមជនជាតិ ស្របតាមទិសដៅរបស់បក្ស និងរដ្ឋ»។

រៀងរាល់ល្ងាច សំឡេងតន្ត្រីបន្លឺឡើងក្នុងទីស្ងប់ស្ងាត់នៃវត្តអារាម ដែលបង្កើតបរិយាកាសដ៏ពិសិដ្ឋ និងពោរពេញដោយតម្លៃវប្បធម៌ប្រពៃណីរបស់ប្រទេសជាតិ។ លោក ឡាំ ស៊ីង ដែលជាប្រធានក្រុមឧបករណ៍ភ្លេងប្រពៃណីនៅក្នុងភូមិឆាងហៃ គឺជាមនុស្សម្នាក់ក្នុងចំណោមមនុស្សដំបូងគេដែលបាន «រស់ឡើងវិញ» សកម្មភាពតន្ត្រីប្រពៃណីនៅក្នុងតំបន់។ ពីមេរៀនសាមញ្ញៗដែលបន្សល់ទុកដោយដូនតារបស់លោក ឥឡូវនេះលោកបានក្លាយជាគ្រូបង្រៀន និងជាគ្រូបង្វឹក។ «ខ្ញុំបានរៀនលេងភ្លេងពីជីដូនជីតារបស់ខ្ញុំ។ ក្រោយមក ដោយសារការខិតខំប្រឹងប្រែង និងការគាំទ្ររបស់ព្រះចៅអធិការក្នុងការទិញឧបករណ៍ភ្លេង យើងអាចជួបជុំគ្នានៅវត្តដើម្បីអនុវត្ត។ រៀងរាល់យប់ បន្តិចម្តងៗ យើងរៀនជាមួយគ្នា ដោយរំលឹកឡើងវិញនូវបទភ្លេងចាស់ៗ។ យើងព្យាយាមរក្សាប្រពៃណីនេះ ដើម្បីឱ្យកូនចៅរបស់យើងបានដឹង និងបន្តអភិវឌ្ឍឧបករណ៍ភ្លេងប្រពៃណីទាំងនេះ» លោក ឡាំ ស៊ីង បានសារភាព។

អ្នកដែលលេងឧបករណ៍ភ្លេងប្រពៃណីតាំងពីក្មេងឥឡូវចាស់ទៅហើយ ការចងចាំរបស់ពួកគេពេលខ្លះរសាត់បាត់ទៅ ហើយម្រាមដៃរបស់ពួកគេលែងរហ័សរហួនទៀតហើយ។ ប៉ុន្តែរឿងនោះមិនបានរារាំងពួកគេពីការរើសឧបករណ៍ភ្លេងរបស់ពួកគេ លេងចង្វាក់ស្គរនីមួយៗ និងឧបករណ៍ភ្លេងខ្សែនីមួយៗដោយអស់ពីចិត្តឡើយ។ លោក Tran Ben សមាជិកនៃក្រុមឧបករណ៍ភ្លេងប្រពៃណី បាននិយាយថា “អ្នកខ្លះភ្លេចអ្វីៗទាំងអស់ ហើយកំពុងរៀនពីដំបូងម្តងទៀត។ មនុស្សម្នាក់ៗចងចាំបន្តិចបន្តួច ហើយការនៅជាមួយគ្នាវាបង្កើតបានច្រើន។ ក្រុមនេះមិនត្រឹមតែសម្តែងក្នុងឱកាសបុណ្យតេត (បុណ្យចូលឆ្នាំចិន) ប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងបង្រៀនកូនៗ និងចៅៗរបស់ពួកគេផងដែរ។ នោះជារបៀបដែលឧបករណ៍ភ្លេងប្រពៃណីរស់នៅពីមួយជំនាន់ទៅមួយជំនាន់”។

ក្រុមតន្រ្តីនេះមិនត្រឹមតែសម្តែងក្នុងឱកាសបុណ្យតេត (បុណ្យចូលឆ្នាំចិន) ប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងបង្រៀនសមាជិករបស់ពួកគេឱ្យបន្តជំនាញរបស់ពួកគេទៅមនុស្សជំនាន់ក្រោយ ដោយធានាថាឧបករណ៍ភ្លេងប្រពៃណីនៅតែបន្តរហូតដល់សព្វថ្ងៃ។

មិនមែនគ្រាន់តែអ្នកដែលធ្លាប់លេងភ្លេងប្រពៃណីតាំងពីកុមារភាពទេដែលរួមចំណែកដល់ការអភិរក្សអត្តសញ្ញាណវប្បធម៌។ សូម្បីតែអ្នកដែលមិនធ្លាប់លេងឧបករណ៍ភ្លេងប្រពៃណីក៏មានឆន្ទៈក្នុងការរៀន និងចូលរួមនៅពេលដែលពួកគេឃើញពីសារៈសំខាន់នៃការអភិរក្សវប្បធម៌ជនជាតិខ្មែរ។ មនុស្សម្នាក់ក្នុងចំណោមនោះគឺលោក ថាច់ ផល ដែលបានផ្លាស់ពីខេត្តត្រាវិញទៅ ខេត្តប៊ិញភឿក ក្នុងឆ្នាំ ២០០៤ ដើម្បីចាប់ផ្តើមអាជីពរបស់គាត់។ លោក ផល បានចែករំលែកថា៖ «ដំបូងឡើយ ខ្ញុំមិនដឹងពីរបៀបលេងភ្លេងទេ ប៉ុន្តែឃើញពួកព្រឹទ្ធាចារ្យនៅក្នុងវត្តសម្តែងបានល្អ ហើយក្រុមនេះខ្វះសមាជិក ខ្ញុំក៏សម្រេចចិត្តចូលរួម។ ទោះបីជាយើងខ្វះឧបករណ៍ភ្លេងក៏ដោយ សេចក្តីរីករាយបំផុតគឺការរួមចំណែកក្នុងការបំផុសគំនិតយុវជនជំនាន់ក្រោយ។ រាល់ពេលដែលខ្ញុំសម្តែង ហើយក្មេងៗសរសើរការសម្តែងរបស់ខ្ញុំ និងមានឆន្ទៈក្នុងការរៀន ខ្ញុំមានអារម្មណ៍សប្បាយរីករាយ និងមានការលើកទឹកចិត្តយ៉ាងខ្លាំង»។

ឧទាហរណ៍នៅវត្តឆាងហៃមិនត្រឹមតែបង្ហាញពីកិច្ចខិតខំប្រឹងប្រែងដើម្បីថែរក្សាឧបករណ៍ភ្លេងប្រពៃណីខ្មែរប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងបម្រើជាភស្តុតាងដ៏រស់រវើកនៃសច្ចភាពសាមញ្ញមួយ៖ នៅពេលដែលតម្លៃវប្បធម៌ត្រូវបានសាបព្រោះដោយភាពស្មោះត្រង់ វានឹងចាក់ឫសយ៉ាងជ្រៅនៅក្នុងសហគមន៍។ ទោះបីជាមានការលំបាក និងកង្វះខាតក៏ដោយ ការខិតខំប្រឹងប្រែងរួមគ្នារបស់មនុស្សម្នាក់ៗបានបង្កើតសហគមន៍វប្បធម៌ដ៏ជិតស្និទ្ធមួយ ដែលបទភ្លេងនីមួយៗដែលលេងតំណាងឱ្យការអភិរក្សអត្តសញ្ញាណវប្បធម៌។

នៅទីនោះ «គ្រូបង្រៀនដែលគ្មានក្ដារខៀន ឬផែនការមេរៀន» ទាំងនេះកំពុង «បន្តវេន» ទៅកាន់មនុស្សជំនាន់ក្រោយជារៀងរាល់ថ្ងៃ មិនមែនតាមរយៈទ្រឹស្តីដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់នោះទេ ប៉ុន្តែតាមរយៈចំណង់ចំណូលចិត្ត ការចងចាំ និងសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ពួកគេចំពោះមាតុភូមិរបស់ពួកគេ។ រាល់ល្ងាចតន្ត្រីនៅវត្តតូចមួយនោះ គឺជាសារដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ ប៉ុន្តែមានឥទ្ធិពល៖ វប្បធម៌មិនមានដោយធម្មជាតិទេ។ វារស់រានមានជីវិតដោយសារមនុស្សដែលដឹងពីរបៀបថែរក្សា និងថែរក្សាវាដោយអស់ពីចិត្ត។

ប្រភព៖ https://baobinhphuoc.com.vn/news/19/174476/giu-gin-nhac-cu-dan-toc