អ្នកនិទានរឿងនៃប្រវត្តិសាស្ត្រ

«ប្រវត្តិសាស្ត្រមិនត្រឹមតែរកឃើញនៅក្នុងសៀវភៅប៉ុណ្ណោះទេ វាមានភាពរស់រវើកតាមរយៈសំឡេងរបស់មគ្គុទ្ទេសក៍ទេសចរណ៍» នេះបើតាមការចែករំលែករបស់លោកស្រី ង្វៀន ធីហុងភឿង ដែលជាមគ្គុទ្ទេសក៍ទេសចរណ៍នៅសារមន្ទីរអានយ៉ាង បន្ទាប់ពីបទបង្ហាញអំពីវីរបុរសជាតិ ង្វៀន ទ្រុងទ្រុក។ សម្រាប់លោកស្រី និង «អ្នកនិទានរឿង» ផ្សេងទៀត នេះមិនមែនគ្រាន់តែជាការងារនោះទេ ប៉ុន្តែវាក៏ជាដំណើរនៃការបំផុសគំនិត ដែលលើកកម្ពស់ស្នេហាជាតិនៅក្នុងជំនាន់នីមួយៗផងដែរ។

អ្នកស្រី ង្វៀន ធី ហុង ភឿង (ស្តាំបំផុត) កំពុងណែនាំទីតាំងនេះដល់អ្នកទស្សនា។ រូបថត៖ ធុយ ទៀន

"ដើម្បីឱ្យប្រវត្តិសាស្ត្រប៉ះចិត្តអ្នកស្តាប់..."

ក្នុងចំណោមហ្វូងមនុស្សគ្រប់វ័យនៅក្នុងបរិវេណសាលាដំបូងរបស់សារមន្ទីរ អានយ៉ាង មនុស្សជាច្រើនត្រូវបានទាក់ទាញដោយសំឡេងកក់ក្តៅ និងភ្នែកដែលបង្ហាញពីអារម្មណ៍របស់ ង្វៀន ធីហុងភឿង អាយុ ៣៦ ឆ្នាំ។ បន្ទាប់ពីបញ្ចប់ការសិក្សាពីសាកលវិទ្យាល័យ នាងបានធ្វើការជាមគ្គុទ្ទេសក៍ទេសចរណ៍នៅហាទៀន មុនពេលផ្ទេរទៅសារមន្ទីរនៅឆ្នាំ ២០១៨ ជាកន្លែងដែលនាងបានលះបង់ចំពោះការងាររបស់នាងជាមគ្គុទ្ទេសក៍ទេសចរណ៍អស់រយៈពេលប្រាំពីរឆ្នាំកន្លងមក។

សម្រាប់អ្នកស្រី ភឿង មគ្គុទ្ទេសក៍ទេសចរណ៍គឺជាសិល្បៈនៃការតភ្ជាប់វត្ថុបុរាណ និងមនុស្ស អតីតកាល និងបច្ចុប្បន្នកាល។ អ្នកស្រី ភឿង បាននិយាយថា “ក្រុមអាយុនីមួយៗមានវិធីសាស្រ្តខុសៗគ្នា។ ខ្ញុំតែងតែព្យាយាមធ្វើឱ្យរឿងងាយស្រួលយល់ ប៉ុន្តែនៅតែរក្សាជម្រៅ ដើម្បីឱ្យប្រវត្តិសាស្ត្រប៉ះចិត្តអ្នកស្តាប់”។ ភ្នែករបស់គាត់នៅតែតាមដានវត្ថុបុរាណនីមួយៗនៅក្នុងសារមន្ទីរ។ សម្រាប់កុមារតូចៗ គាត់ជ្រើសរើសរចនាប័ទ្មនិទានរឿងដែលសង្ខេប និងរស់រវើក។ នៅពេលណែនាំសិស្ស និងអ្នកស្រាវជ្រាវ គាត់នាំពួកគេទៅកាន់ឯកសារវប្បធម៌អំពីវប្បធម៌អូរអេវ វីរបុរសជាតិ ង្វៀន ទ្រុងទ្រុក ម៉ាក់ គុយ – ស្ថាបនិកហាទៀន… សម្រាប់គ្រួសារ គាត់ណែនាំដោយថ្នមៗអំពីស្ថាបត្យកម្មបុរាណ រូបថតនីមួយៗ និងការតាំងពិព័រណ៍នីមួយៗ។

ការងារនេះអាចហាក់ដូចជាច្រំដែលៗ ប៉ុន្តែសម្រាប់អ្នកស្រី ភឿង ដំណើរកម្សាន្តនីមួយៗគឺជាបទពិសោធន៍ថ្មីមួយ។ គាត់មិនត្រឹមតែទន្ទេញចាំខ្លឹមសារនោះទេ គាត់បន្ថែមជីវិតទៅក្នុងរឿងរ៉ាវនីមួយៗ។ ពេលខ្លះ នៅពេលរៀបរាប់រឿងរ៉ាវរបស់វីរបុរសជាតិ ង្វៀន ទ្រុង ទ្រុក ឬសមរភូមិដែលប្រជាជន និងកងទ័ពរបស់អាន យ៉ាង បានប្រយុទ្ធក្នុងអំឡុងសង្គ្រាមពីរលើកប្រឆាំងនឹងបារាំង និងសហរដ្ឋអាមេរិក សំឡេងរបស់គាត់បន្លឺឡើង ហើយភ្នែករបស់គាត់ឡើងហូរទឹកភ្នែក។ អ្នកទេសចរក៏មានអារម្មណ៍រំជួលចិត្តផងដែរ អ្នកខ្លះថែមទាំងស្រក់ទឹកភ្នែកទៀតផង។ អ្នកស្រី ភឿង និយាយយ៉ាងស្រទន់ថា "ភាពជោគជ័យដ៏អស្ចារ្យបំផុតសម្រាប់មគ្គុទ្ទេសក៍ទេសចរណ៍ គឺការធ្វើឲ្យអ្នកស្តាប់ស្រក់ទឹកភ្នែក" ប៉ុន្តែភ្នែករបស់គាត់បង្ហាញពីមោទនភាពយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ។

រក្សាវិជ្ជាជីវៈរបស់អ្នកតាមរយៈចំណង់ចំណូលចិត្ត និងការរៀនសូត្រជាបន្តបន្ទាប់។

ការងារមគ្គុទ្ទេសក៍ទេសចរណ៍មិនមែនគ្រាន់តែជាការនិទានរឿងនោះទេ។ វាជាការងារដែលទាមទារភាពបត់បែន ជំនាញទំនាក់ទំនង សមត្ថភាពក្នុងការយល់ដឹងពីចិត្តវិទ្យា និងសំខាន់បំផុត គឺចំណេះដឹងជាច្រើនអំពីប្រវត្តិសាស្ត្រ និងវប្បធម៌។ ជាពិសេស មគ្គុទ្ទេសក៍ទេសចរណ៍ត្រូវតែមានសំឡេងបញ្ចេញមតិ និងដឹងពីរបៀប "បន្ថែមជីវិត" ទៅក្នុងរឿង។ ដោយយល់អំពីរឿងនេះ ទ្រីញ ង៉ុក ថាវ អាយុ ២៦ ឆ្នាំ ដែលជាមគ្គុទ្ទេសក៍ទេសចរណ៍វ័យក្មេងម្នាក់នៅសារមន្ទីរអានយ៉ាង តែងតែខិតខំដើម្បីឧត្តមភាព។

នៅដំណាក់កាលដំបូង នាងបានប្រឈមមុខនឹងការលំបាកជាច្រើន ចាប់ពីការហ្វឹកហាត់សំឡេង ឥរិយាបថ និងអន្តរកម្ម រហូតដល់ការយល់ដឹងអំពីចិត្តវិទ្យារបស់អ្នកទេសចរ។ ដើម្បីអនុវត្តភារកិច្ចរបស់នាងបានល្អ នាងបានរៀនសូត្រជានិច្ចពីមិត្តរួមការងារ តែងតែមើលភាពយន្តឯកសារ និងអានសម្ភារៈបន្ថែមដើម្បីពង្រីកចំណេះដឹង និងអនុវត្តជំនាញបទបង្ហាញរបស់នាង។ អ្នកស្រី ថាវ បានរៀបរាប់ថា “ខ្ញុំតែងតែធ្វើតាមមិត្តរួមការងាររបស់ខ្ញុំ ដោយដាក់ខ្លួនឯងនៅក្នុងស្ថានភាពរបស់អ្នកស្តាប់ ដើម្បីរៀនពីរបៀបដែលពួកគេពន្យល់រឿងរ៉ាវ សង្កេតមើលអារម្មណ៍របស់ពួកគេ និងរចនាប័ទ្មនិទានរឿងរបស់ពួកគេ... បន្ទាប់មកខ្ញុំបានអនុវត្តជារៀងរាល់ថ្ងៃ ដើម្បីស្វែងរករចនាប័ទ្មផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ខ្ញុំ”។ ឥឡូវនេះ អ្នកស្រី ថាវ មានរចនាប័ទ្មពិសេសផ្ទាល់ខ្លួនរបស់នាង៖ មានភាពស៊ីសង្វាក់គ្នា ទន់ភ្លន់ ប៉ុន្តែមានទំនុកចិត្ត ងាយស្រួលទាក់ទង ប៉ុន្តែពោរពេញដោយអារម្មណ៍។ នាងចង់ឱ្យអ្នកស្តាប់របស់នាងមិនត្រឹមតែយល់ប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងមានអារម្មណ៍ដូចជាពួកគេកំពុងរំលឹកឡើងវិញនូវប្រវត្តិសាស្ត្រ។ នៅពេលដែលអារម្មណ៍ត្រូវបានបង្ហាញ ប្រវត្តិសាស្ត្រនឹងលែងនៅឆ្ងាយទៀតហើយ។

ស្ត្រីនោះរៀបរាប់រឿងរ៉ាវចេញពីបេះដូង។

នៅលើកោះហុនដាត ជាកន្លែងដែលសមុទ្រ និងដីគោកជួបគ្នា តំបន់ប្រវត្តិសាស្ត្រ និងទេសភាពជាតិបាហុន ឈរជាសាក្សីស្ងាត់ៗចំពោះសម័យសង្គ្រាម។ នេះជាកន្លែងដែលសមរភូមិដ៏ខ្លាំងក្លាបានកើតឡើង ហើយជាកន្លែងដែលវីរនារីនៃកងកម្លាំងប្រដាប់អាវុធប្រជាជន គឺលោកស្រីផានធីរ៉ាង (បងស្រីស៊ូ) បានពលីជីវិតយ៉ាងក្លាហាន។ អ្នកស្រីង្វៀនថាញ់ប៊ិញ ដែលជាមគ្គុទ្ទេសក៍ទេសចរណ៍ដែលបាននៅជាមួយតំបន់នេះអស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំ កំពុងស្វាគមន៍ភ្ញៀវទេសចរនៅទីតាំងនោះ។ ស្លៀកពាក់សម្លៀកបំពាក់ប្រពៃណីវៀតណាមសាមញ្ញ មានអាកប្បកិរិយាបែបជនបទ និងសំឡេងស្រទន់ អ្នកស្រីរៀបរាប់ពីសមរភូមិនីមួយៗ និងព័ត៌មានលម្អិតប្រវត្តិសាស្ត្រដោយស្មោះអស់ពីចិត្ត។ អ្នកស្រីប៊ិញ បាននិយាយទាំងអារម្មណ៍ថា "ការនៅកន្លែងនេះ អាចរៀបរាប់រឿងរ៉ាវដ៏រុងរឿងនៃស្រុកកំណើតរបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំមានមោទនភាពយ៉ាងខ្លាំង"។

អ្នកស្រី ប៊ិញ ដឹងគ្រប់រឿងរ៉ាវ គ្រប់សមរភូមិ គ្រប់វត្ថុបុរាណ គ្រប់ព័ត៌មានលម្អិត មិនថាតូចប៉ុណ្ណានោះទេ ដោយចិត្ត។ អ្នកស្រី ប៊ិញ បាននិយាយថា “មិនដូចមគ្គុទ្ទេសក៍ទេសចរណ៍ដែលធ្វើដំណើរទៅកាន់កន្លែងជាច្រើនទេ មគ្គុទ្ទេសក៍ទេសចរណ៍ដូចជាខ្ញុំធ្វើការនៅទីតាំងជាក់លាក់មួយ។ រឿងរ៉ាវនីមួយៗអាចត្រូវរៀបរាប់រាប់រយដង ប៉ុន្តែនោះមិនមានន័យថាវាអាចស្ងួត ឬគួរឱ្យធុញនោះទេ។ មគ្គុទ្ទេសក៍ទេសចរណ៍ត្រូវតែ “ផ្តល់ជីវិត” ទៅក្នុងវត្ថុបុរាណ និងវត្ថុបុរាណជានិច្ច ដោយបង្ហាញពីភាពរីករាយពីអតីតកាលរហូតដល់បច្ចុប្បន្ន”។

គោលការណ៍មួយដែលនាងតែងតែប្រកាន់ខ្ជាប់គឺថា ប្រវត្តិសាស្ត្រត្រូវតែត្រឹមត្រូវ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ របៀបដែលវាត្រូវបានបង្ហាញត្រូវតែមានភាពបត់បែន។ អាស្រ័យលើទស្សនិកជន ដូចជាសិស្ស អតីតយុទ្ធជន ឬអ្នកទេសចរអន្តរជាតិ នាងនឹងជ្រើសរើសភាសា និងវិធីសាស្រ្តសមស្រប។ ពេលខ្លះ នាងរៀបរាប់រឿងរ៉ាវរហូតដល់នាងបាត់បង់ការតាមដានពេលវេលា ពីព្រោះ "រាល់ពេលដែលខ្ញុំរៀបរាប់រឿងមួយ វាដូចជាការរំលឹកវាឡើងវិញ"។

នៅអានយ៉ាង ដែលជាទឹកដីដ៏សម្បូរបែបដោយប្រពៃណីបដិវត្តន៍ មគ្គុទ្ទេសក៍ទេសចរណ៍ដូចជា អ្នកស្រី ភឿង អ្នកស្រី ថាវ អ្នកស្រី ប៊ិញ និងអ្នកដទៃទៀត បម្រើជាស្ពានរវាងវត្ថុបុរាណ និងការចងចាំ រវាងប្រវត្តិសាស្ត្រ និងមនុស្សជំនាន់បច្ចុប្បន្ន។ ម្នាក់ៗមានសំឡេង និងរចនាប័ទ្មផ្ទាល់ខ្លួន ប៉ុន្តែពួកគេទាំងអស់គ្នាមានលក្ខណៈពិសេសរួមមួយ៖ ពួកគេរៀបរាប់រឿងរ៉ាវចេញពីបេះដូង និងបង្ហាញពីអារម្មណ៍របស់ពួកគេ។ ពួកគេមិនត្រឹមតែជួយអ្នកទស្សនាឱ្យយល់អំពីប្រវត្តិសាស្ត្របានកាន់តែប្រសើរឡើងប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងដាស់មោទនភាព និងសេចក្តីស្រឡាញ់ចំពោះមាតុភូមិរបស់ពួកគេផងដែរ។ នៅក្នុងយុគសម័យ ឌីជីថល ដំណើរកម្សាន្តបែបនេះកាន់តែមានតម្លៃ ដោយបម្រើជា "មេរៀនក្រៅម៉ោងសិក្សា" ដ៏រស់រវើក និងអាចចូលដំណើរការបាន។ វាជាកន្លែងដែលប្រវត្តិសាស្ត្រលេចចេញពីសៀវភៅសិក្សា ក្លាយជាជីវិតតាមរយៈសំឡេង ភ្នែក និងបេះដូងរបស់អ្នកនិទានរឿង។

ធូយ ទៀន - ទូ លី

ប្រភព៖ https://baoangiang.com.vn/nhung-nguoi-ke-chuyen-lich-su-a461749.html