ເລື່ອງລາວຈາກໝູ່ບ້ານທີ່ເບິ່ງບໍ່ເຫັນ

ບ້ານເກີດເມືອງນອນແມ່ນສ່ວນໜຶ່ງທີ່ໜ້າຮັກຂອງການເດີນທາງສຳລັບຜູ້ທີ່ອອກຈາກບ້ານເກີດເມືອງນອນຂອງເຂົາເຈົ້າ. ຮູບພາບ: M.Đ

ແບກຫາບບ້ານຕາມເສັ້ນທາງການເຄື່ອນຍ້າຍ.

ປະຫວັດສາດຂອງປະຊາຊົນຫວຽດນາມແມ່ນການເຄື່ອນຍ້າຍຖິ່ນຖານທີ່ຫຍຸ້ງຍາກ ແລະ ບໍ່ມີຈຸດໝາຍປາຍທາງ ເຊິ່ງກວມເອົາເວລາສີ່ພັນປີ. ຈາກບ້ານນ້ອຍໆທີ່ຕັ້ງຢູ່ໃນທົ່ງພຽງດິນຕົມຂອງພາກເໜືອຂອງຫວຽດນາມ, ດ້ວຍຊຸມຊົນທີ່ມີພຽງສອງສາມຕະກຸນ, ປະຈຸບັນພວກເຂົາພົບເຫັນຢູ່ທົ່ວທຸກແຫ່ງ - ຕາມແຄມຝັ່ງທະເລຮູບຕົວ S ຂອງຫວຽດນາມ, ແລະ ໄດ້ແຜ່ຂະຫຍາຍໄປສູ່ປະເທດທີ່ຢູ່ໄກໆທົ່ວມະຫາສະໝຸດ.

ໂດຍບໍ່ຮູ້ຕົວ, ພວກເຮົາສັງເກດເຫັນນາມສະກຸນຂອງບ້ານ - ເປັນສັນຍະລັກຂອງຕົ້ນກຳເນີດຂອງພວກເຮົາທີ່ຍັງຄົງຄົບຖ້ວນໃນລະຫວ່າງການຍ້າຍຖິ່ນຖານ. ເມື່ອມາຮອດດິນແດນໃໝ່, ວັດທະນະທຳຂອງບ້ານເກົ່າໄດ້ປະສົມປະສານກັບກຸ່ມຊົນເຜົ່າ ແລະ ຊຸມຊົນອື່ນໆອີກນັບບໍ່ຖ້ວນ.

ວັດທະນະທຳຫວຽດນາມສາມາດເປັນຊື່ງ່າຍໆໄດ້ເຊັ່ນ "Tí" ຫຼື "Tèo," ຊື່ກາງ "Thị," ຫຼື ວິທີທີ່ພວກເຮົາເອີ້ນກັນພາຍໃນຄອບຄົວ: ເອື້ອຍ - ນ້ອງຊາຍຄົນນ້ອຍ. ວັດທະນະທຳແມ່ນວິທີທີ່ພວກເຮົາຄິດກ່ຽວກັບປູ່ຍ່າຕາຍາຍ ແລະ ບັນພະບຸລຸດຂອງພວກເຮົາ, ແລະ ວິທີທີ່ພວກເຮົາປະພຶດຕົວຕໍ່ກັນ. ມັນແມ່ນວິຖີຊີວິດປະຈຳວັນຂອງພວກເຮົາ, ເຊິ່ງປະກອບເປັນສິ່ງທີ່ງ່າຍດາຍ, ເຊັ່ນ: ອາຫານ, ເຊັ່ນ: ອາຫານທີ່ຄຸ້ນເຄີຍທີ່ບຳລຸງລ້ຽງພວກເຮົາໃນໄວເດັກ.

ຢູ່ໄຊງ່ອນ, ທ່ານສາມາດຊອກຫາຖ້ວຍໝີ່ກວາງແບບດັ້ງເດີມໄດ້ຢ່າງງ່າຍດາຍໃກ້ກັບຕະຫຼາດບາຮວາ, ບ່ອນທີ່ທ່ານສາມາດຟັງຄົນຈາກກວາງນາມ "ໂຕ້ຖຽງ" ດ້ວຍວິທີທີ່ແທ້ຈິງ ແລະ ງ່າຍດາຍ. ທ່ານຍັງສາມາດຊອກຫາຖ້ວຍໝີ່ງົວ ເຫວ້ ຢູ່ໃກ້ຕະຫຼາດບາຢ້ຽມ, ບ່ອນທີ່ທ່ານສາມາດເພີດເພີນກັບອາຫານຂອງທ່ານໃນຂະນະທີ່ຟັງຄົນເວົ້າກັນດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ.

ໃນເຂດພາກເໜືອ ເທິງຖະໜົນຈູ່ແມັງຈິ້ງ, ທ່ານສາມາດພົບເຫັນຊາແບບພາກເໜືອຫຼາກຫຼາຍຊະນິດ, ໄສ້ກອກໝູ, ເນີຍແຂງຫົວໝູ, ເຂົ້າປຽກແທ່ງຈີ, ເຂົ້າໜຽວ ແລະ ອື່ນໆອີກ, ທັງໝົດນີ້ມາພ້ອມກັບສຽງເອີ້ນຂອງຜູ້ຂາຍຕາມຖະໜົນທີ່ຄຸ້ນເຄີຍທີ່ເຮັດໃຫ້ລະນຶກເຖິງຍຸກສະໄໝການອຸດໜູນ.

ມັນງ່າຍທີ່ຈະເຫັນວ່າວັດທະນະທໍາອາຫານການກິນຂອງຫວຽດນາມໄດ້ແຜ່ຂະຫຍາຍໄປ ທົ່ວໂລກ ແລ້ວ. ຊາວຫວຽດນາມໄດ້ໂຄສະນາອາຫານຂອງເຂົາເຈົ້າໃຫ້ເພື່ອນມິດທົ່ວໂລກຢ່າງສໍາເລັດຜົນ. ຄວາມພາກພູມໃຈນີ້ກະຕຸ້ນໃຫ້ພວກເຮົາພະຍາຍາມຢ່າງໜັກກວ່າເກົ່າໃນການຮັກສາວັດທະນະທໍາບັນພະບຸລຸດຂອງພວກເຮົາ, ຕັ້ງແຕ່ສິ່ງທີ່ຄຸ້ນເຄີຍເຊັ່ນ: ຖ້ວຍເຝີ ຫຼື ຖ້ວຍໝີ່...

ມັນເປັນສິ່ງທີ່ດີເລີດທີ່ໄດ້ເຫັນສະຖິຕິ ແລະ ການຈັດອັນດັບອາຫານທີ່ນັກທ່ອງທ່ຽວມັກ. ຢູ່ບ່ອນໃດບ່ອນໜຶ່ງໃນປະເທດຍີ່ປຸ່ນ, ສະຫະລັດ, ອົດສະຕຣາລີ ແລະ ເອີຣົບ, ມັນເປັນສິ່ງທີ່ໜ້າປະທັບໃຈທີ່ໄດ້ເຫັນຄົນຕ່າງປະເທດເຂົ້າແຖວຊື້ອາຫານຢູ່ທາງໜ້າຮ້ານອາຫານຫວຽດນາມ. ຕົວຢ່າງ, Xin Chào Banh Mi ໃນປະເທດຍີ່ປຸ່ນ, Thìn Pho ໃນເມືອງ Little Saigon, ລັດ California, ຫຼື Bonjour Viet Nam ໃນປະເທດເດນມາກ.

ຜູ້ທີ່... ປາດຖະໜາຫາບ້ານເກີດເມືອງນອນຂອງເຂົາເຈົ້າ

ຜູ້ຄົນຮັກສາວັດທະນະທໍາໄວ້ສ່ວນໃຫຍ່ແມ່ນຍ້ອນນິໄສ, ແລະຫຼັງຈາກນັ້ນກໍ່ຍ້ອນຄວາມຕ້ອງການ. ນິໄສເຮັດໃຫ້ພວກເຮົາເລືອກລະຫວ່າງສິ່ງເກົ່າແລະສິ່ງໃໝ່, ສິ່ງທີ່ຄຸ້ນເຄີຍແລະບໍ່ຄຸ້ນເຄີຍໄດ້ງ່າຍ. ຄວາມຕ້ອງການສ້າງການສະແຫວງຫາແລະຄວາມພໍໃຈ.

ໂພທິນ ທີ່ເມືອງ Little Saigon, ລັດ California.

ສຳລັບຫຼາຍລຸ້ນຄົນຂອງຊາວຫວຽດນາມທີ່ອົບພະຍົບມາຫຼາຍລຸ້ນຄົນ, ລັກສະນະທີ່ໂດດເດັ່ນສາມາດຕິດຕາມກັບໄປທີ່ອາຫານການກິນຂອງເຂົາເຈົ້າ. ອາຫານແມ່ນການຕົກແຕ່ງຂອງບ້ານເກີດເມືອງນອນຂອງເຂົາເຈົ້າ, ຂອງເມັດເຂົ້າ, ດິນທີ່ອຸດົມສົມບູນຂອງນ້ຳພຸ, ຂອງຄວາຍແລະໄຖ, ສຽງໄກ່ຮ້ອງ, ສຽງໃບປູນຂາວ - ປະສົບການທີ່ສະສົມມາຫຼາຍລຸ້ນຄົນ.

ຫຼາຍສິບປີກ່ອນ, ເພື່ອເຮັດເຂົ້າໜົມ Quang, ທົ່ວບ້ານຈະມາເຕົ້າໂຮມກັນ, ບາງຄົນບົດເຂົ້າ, ບາງຄົນກໍ່ໄຟ, ບາງຄົນປີ້ງຖົ່ວ, ແລະ ບາງຄົນກໍ່ກະກຽມເຄື່ອງປຸງ... ພວກເຮົາຢາກໄດ້ຄວາມກົມກຽວ, ການເຕົ້າໂຮມ, ບັນຍາກາດແຫ່ງການແບ່ງປັນ ແລະ ຄວາມສຸກ. ພວກເຮົາຢາກໄດ້ວັດທະນະທຳທີ່ອຸດົມສົມບູນນັ້ນ, ຄືກັນກັບທີ່ພວກເຮົາຢາກໄດ້ອາຫານຈານໜຶ່ງ.

ຫົວຂໍ້ທີ່ເກີດຂຶ້ນເລື້ອຍໆໃນບັນດາຊາວຫວຽດນາມທີ່ອາໄສຢູ່ຕ່າງປະເທດ, ບໍ່ວ່າຈະຢູ່ໃນໄຊງ່ອນ ຫຼື ຕ່າງປະເທດ, ແມ່ນຄວາມປາຖະໜາຢ່າງບໍ່ຮູ້ຕົວຂອງເຂົາເຈົ້າຕໍ່ລົດຊາດຂອງບ້ານເກີດເມືອງນອນ. ເຂົາເຈົ້າຢາກໄດ້ຖ້ວຍໜຶ່ງຂອງເສັ້ນໝີ່ກວາງ, ເຝີ, ຫຼື ແກງໝີ່ຊີ້ນງົວ. ມັນຍັງເປັນຄວາມປາຖະໜາຕໍ່ບ້ານເກີດເມືອງນອນ, ວັດທະນະທຳຂອງເຂົາເຈົ້າ, ແລະ ຮາກເຫງົ້າບັນພະບຸລຸດຂອງເຂົາເຈົ້າ.

ດ້ວຍຄວາມປາຖະໜາຢາກໄດ້ລົດຊາດຂອງບ້ານເກີດເມືອງນອນ, ຊຸມຊົນຫວຽດນາມ, ບໍ່ວ່າຈະຢູ່ໃນອາເມລິກາ, ອົດສະຕຣາລີ, ຫຼື ເອີຣົບ, ຊອກຫາວິທີທີ່ຈະນຳເອົາອາຫານຕາມລະດູການ ແລະ ອາຫານແຊບໆຈາກໝູ່ບ້ານຫວຽດນາມທີ່ຢູ່ຫ່າງໄກມາ. ຄ່ອຍໆ, ພວກເຂົາໄດ້ລວມຕົວກັນເພື່ອເປີດຮ້ານອາຫານ, ແລະ ຮ້ານອາຫານເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ກາຍເປັນ "ໝູ່ບ້ານ". "ໝູ່ບ້ານ" ເຫຼົ່ານີ້ມີຄວາມປາຖະໜາຮ່ວມກັນ. ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ປາຖະໜາຢາກໄດ້ໝີ່ ຫຼື ເຝີອີກຕໍ່ໄປ, ແຕ່ຢາກໄດ້ບ້ານເກີດເມືອງນອນຂອງພວກເຂົາ.

ຍ້ອນຄວາມຮັກ, ພວກເຮົາຈະປັບຕົວວັດທະນະທໍາຂອງພວກເຮົາໃຫ້ເຂົ້າກັບຊີວິດຂອງພວກເຮົາ. ຍ້ອນຄວາມຮັກ, ພວກເຮົາສາມາດນໍາເອົາລັກສະນະເດັ່ນຂອງບ້ານ ແລະ ຖະໜົນຫົນທາງຫວຽດນາມ, ສະໝຸນໄພທີ່ມີກິ່ນຫອມເຊັ່ນ: ໃບສະຫຼັດ ແລະ ຜັກຊີ, ໄປນໍາພວກເຮົາໃນຂະນະທີ່ພວກເຮົາອົບພະຍົບ.

ເນື່ອງຈາກພວກເຮົາຮັກສິ່ງທີ່ໄດ້ບຳລຸງລ້ຽງພວກເຮົາ, ພວກເຮົາຈຶ່ງພົບຄວາມສຸກໃນການໄດ້ຍິນເພງພື້ນເມືອງ ແລະ ລະຄອນໂອເປຣາພື້ນເມືອງໃນຕ່າງປະເທດ. ແຕ່ລະຄົນຄ່ອຍໆສ້າງ "ໝູ່ບ້ານ" ທີ່ເບິ່ງບໍ່ເຫັນຢູ່ຕ່າງປະເທດ, ດຳລົງຢູ່ໂດຍບໍ່ມີຈຸດປະສົງ. ພວກເຮົາບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງອະນຸລັກມັນໄວ້ ເພາະມັນເປັນແບບນັ້ນຕາມທຳມະຊາດ.

ຄວາມຮູ້ສຶກຂອງ "ການເປັນຂອງ" ກັບຫວຽດນາມ

ເມື່ອຫວນຄິດເຖິງບ້ານເກີດເມືອງນອນຂອງພວກເຮົາ, ບ້ານໃດທີ່ມີລັກສະນະຕົວຈິງ ຫຼື ບໍ່ມີຮູບຮ່າງທີ່ຍັງຄົງຢູ່? ຄົນຫວຽດນາມຄົນໃດທີ່ເຫຼືອພຽງແຕ່ນາມສະກຸນຂອງເຂົາເຈົ້າ, ໂດຍບໍ່ມີຮ່ອງຮອຍຂອງບັນພະບຸລຸດຂອງເຂົາເຈົ້າ? ຄອບຄົວ Peters, Louiss... ຜູ້ທີ່ເກີດມາ ແລະ ກຳລັງຈະເກີດຢູ່ນັ້ນ ຈະເວົ້າພາສາອັງກິດຢູ່ໃນບ້ານເກີດເມືອງນອນຂອງຕົນເອງບໍ? ການອະນຸລັກ ແລະ ສົ່ງເສີມເອກະລັກທາງວັດທະນະທຳແຫ່ງຊາດຊ່ວຍໃຫ້ຄົນເຮົາກຳນົດເອກະລັກສ່ວນບຸກຄົນ ແລະ ລວມໝູ່ຂອງເຂົາເຈົ້າ, ແຕ່ສິ່ງນີ້ຈຳເປັນຕ້ອງເຂົ້າໃຈຈາກມຸມມອງຂອງແຕ່ລະບຸກຄົນ.

ສຳລັບຄົນຫວຽດນາມລຸ້ນໜຸ່ມທີ່ເກີດຢູ່ຕ່າງປະເທດ, ພວກເຂົາຈະມີຊື່ທີ່ຜິດປົກກະຕິເຊັ່ນ Terry, Trianna, Harry... ເຖິງແມ່ນວ່າພວກເຂົາຍັງຮັກສານາມສະກຸນເດີມຂອງພວກເຂົາໄວ້, ເຊັ່ນ Hoang, Nguyen, Tran... ນາມສະກຸນສາມາດສືບທອດກັນມາຫຼາຍລຸ້ນຄົນພາຍໃນຄອບຄົວຊາວຫວຽດນາມທີ່ອາໄສຢູ່ຕ່າງປະເທດ. ແຕ່ມັນຍາກທີ່ຈະຮູ້ວ່ານາມສະກຸນເຫຼົ່ານີ້ຈະຫາຍໄປເມື່ອໃດ. ນາມສະກຸນໃໝ່, ສາຂາໃໝ່, ຈະເກີດຂຶ້ນ. ເປັນໄປໄດ້ບໍ່ວ່າຄົນຫວຽດນາມລຸ້ນຕໍ່ໄປອາດຈະເວົ້າພາສາອັງກິດໄດ້, ຫຼືຫຼາຍສຸດ, ເວົ້າພາສາຫວຽດນາມໄດ້ໜ້ອຍໜຶ່ງ? ລັກສະນະໃດຂອງນາມສະກຸນຂອງພວກເຂົາຍັງສາມາດເອີ້ນວ່າພາສາຫວຽດນາມໄດ້?

ການສຶກສາຫຼາຍໆຄັ້ງໄດ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າວັດທະນະທໍາຄອບຄົວ ແລະ ຊຸມຊົນ, ກ່ອນອື່ນໝົດ, ຊ່ວຍໃຫ້ພວກເຮົາຕອບສະໜອງຄວາມຕ້ອງການຂອງພວກເຮົາສໍາລັບ "ການເປັນເຈົ້າຂອງ". ຄວາມຮູ້ສຶກເປັນເຈົ້າຂອງແມ່ນຂະບວນການຂອງບຸກຄົນທີ່ວາງຕົວເອງຢູ່ໃນຊຸມຊົນທີ່ຄຸ້ນເຄີຍ, ແບ່ງປັນຄວາມອົບອຸ່ນກັບຄົນອ້ອມຂ້າງພວກເຂົາ, ຊ່ວຍໃຫ້ເຂົາເຈົ້າພັດທະນາຈິດຕະວິທະຍາ ແລະ ບຸກຄະລິກກະພາບທີ່ກົມກຽວກັນ. ຄວາມຮູ້ສຶກເປັນເຈົ້າຂອງແມ່ນມີຄວາມສໍາຄັນຫຼາຍ. ມັນຊ່ວຍໃຫ້ແຕ່ລະຄົນຮັບມືກັບຄວາມຫຍຸ້ງຍາກ ແລະ ເຫັນຄຸນຄ່າໃນຊີວິດ.

ຢູ່ເບື້ອງຫຼັງລັກສະນະທາງວັດທະນະທຳພື້ນເມືອງທີ່ສະແດງອອກໃນຖ້ວຍໝີ່ກວາງທີ່ແມ່ຕູ້ຂອງຂ້ອຍແຕ່ງກິນ, ຊຸດອ້າວຫຍ່າທີ່ແມ່ຂອງຂ້ອຍຫຍິບ, ມີຄວາມຮັກ, ວິທີການປະຕິບັດຕໍ່ຄົນອື່ນ, ຄວາມຜູກພັນໃນຄອບຄົວ, ແລະ ຄວາມສຸກເລັກໆນ້ອຍໆໃນຊີວິດປະຈຳວັນ.

ນີ້ອາດຈະເປັນຄວາມຕໍ່ເນື່ອງ, ຮູບແບບວັດທະນະທໍາທີ່ເລິກເຊິ່ງທີ່ສຸດບໍ? ຄືກັບເສັ້ນດ້າຍທີ່ຍືດຍາວຈາກອະດີດຈົນເຖິງປະຈຸບັນ, ເຄື່ອນຍ້າຍຈາກບ້ານຫວຽດນາມໄປສູ່ບ້ານທີ່ເບິ່ງບໍ່ເຫັນທົ່ວໂລກ.

ບາງຄັ້ງດ້າຍນີ້ຊ່ວຍໃຫ້ຊ່າງຕັດຫຍິບສ້ອມແປງສິ່ງຕ່າງໆໃນຊ່ວງເວລາທີ່ມີຄວາມຫຍຸ້ງຍາກ ແລະ ຫຍຸ້ງຍາກໃນການຫາລ້ຽງຊີບໃນຕ່າງປະເທດ. ພວກເຮົາບໍ່ໄດ້ຕັ້ງໃຈທີ່ຈະຮັກສາວັດທະນະທໍາຂອງພວກເຮົາ; ມັນພຽງແຕ່ວ່າດ້າຍນີ້ຍັງດຶງດູດພວກເຮົາເຂົ້າກັນ.

ຊາວຫວຽດນາມທີ່ອາໄສຢູ່ຕ່າງປະເທດອາດຈະບໍ່ຈື່ເຫດການປະຫວັດສາດຫຼາຍຢ່າງ, ອາດຈະບໍ່ຮູ້ຈັກເພງຫວຽດນາມຫຼາຍເພງ, ແລະອາດຈະບໍ່ໄດ້ອາໄສຢູ່ໃກ້ພວກເຮົາ. ແຕ່ໃນທາງໃດທາງໜຶ່ງ, ພວກເຂົາຍັງคงໄດ້ແບ່ງປັນເລື່ອງລາວໃນອະດີດ, ອາຫານຫວຽດນາມທີ່ງ່າຍດາຍ, ແລະຄຸນນະພາບທີ່ດີຂອງຄົນຫວຽດນາມໃນລະຫວ່າງອາຫານຄອບຄົວ. ເດັກນ້ອຍຈະມັກກິນໝີ່ກວາງ ແລະ ໝີ່ຊີ້ນງົວອີກຄັ້ງ, ຢາກຟັງເລື່ອງລາວຂອງບັນພະບຸລຸດຂອງເຂົາເຈົ້າ, ແລະເຂົ້າໃຈຮາກເຫງົ້າຂອງເຂົາເຈົ້າເພື່ອຮູ້ສຶກປອດໄພ ແລະ ເຊື່ອມຕໍ່ກັບຕົນເອງຫຼາຍຂຶ້ນ.

ວັດທະນະທຳຫວຽດນາມມີຢູ່ໃນລັກສະນະນີ້: ພວກເຮົາສາມາດດຳລົງຊີວິດຕາມທີ່ພວກເຮົາຕ້ອງການ, ດ້ວຍລະບົບຄຸນຄ່າທີ່ແຕກຕ່າງກັນຫຼາຍ, ທົ່ວໂລກ, ແຕ່ໃນຊ່ວງເວລາທີ່ສຳຄັນ, ພວກເຮົາຍັງເລືອກທີ່ຈະດຳລົງຊີວິດເປັນຄົນຫວຽດນາມ.

ນັ້ນແມ່ນຄຸນຄ່າທີ່ແຕ່ລະຄົນຄົ້ນພົບດ້ວຍຕົນເອງພາຍໃນວັດທະນະທໍາຂອງບ້ານເກີດເມືອງນອນຂອງເຂົາເຈົ້າ...

ແຫຼ່ງຂໍ້ມູນ