ວັນນະກຳອາເມລິກາກ່ຽວກັບສົງຄາມຫວຽດນາມ. ສົງຄາມຫວຽດນາມໄດ້ສົ່ງຜົນກະທົບຕໍ່ປະເທດຊາດອາເມລິກາທັງໝົດ, ແລະ ປະລິມານການຂຽນຂອງຊາວອາເມລິກາກ່ຽວກັບຫົວຂໍ້ນີ້ແມ່ນມະຫາສານ.
ວັນນະກຳອາເມລິກາກ່ຽວກັບສົງຄາມຫວຽດນາມ: ຈົນກ່ວາສົງຄາມສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1975, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ອ່ານຜົນງານວັນນະກຳອາເມລິກາພຽງແຕ່ສອງສາມເລື່ອງກ່ຽວກັບຫົວຂໍ້ນີ້ຄື: ຈົດໝາຍຈາກຫວຽດນາມ (1967); ການອ່ານບົດກະວີຕໍ່ຕ້ານສົງຄາມຫວຽດນາມ (1966); ແລະນະວະນິຍາຍສອງເລື່ອງ, ເຊິ່ງຂ້າພະເຈົ້າຈື່ໄດ້ຢ່າງຊັດເຈນທີ່ສຸດ: ດິນຊາຍໃນລົມ (1973) ໂດຍ Robert Roth (ເກີດປີ 1948) - ອະດີດທະຫານເຮືອສະຫະລັດ - ຜົນງານເກືອບ 500 ໜ້າທີ່ອະທິບາຍເຖິງ 13 ເດືອນໃນພາກກາງຂອງຫວຽດນາມສຳລັບກອງທະຫານອາເມລິກາ, ເລື່ອງຄວາມຮັກແບບໂລແມນຕິກຂອງຮ້ອຍໂທອາເມລິກາໃນ ດານັງ ແລະເຫວ້, ສົງຄາມທີ່ມີຄວາມໝາຍທີ່ບໍ່ຊັດເຈນ, ວິລະຊົນແລະຜູ້ເຄາະຮ້າຍ, ທະຫານທີ່ໂຫດຮ້າຍ, ນັກຮົບຫວຽດກົງທີ່ກ້າຫານ...
ສົງຄາມຫວຽດນາມໄດ້ໝາຍເຖິງຄົນອາເມລິກາທັງໝົດລຸ້ນໜຶ່ງ. ໃນຕອນທ້າຍຂອງປຶ້ມ * Dispatches* (1977) ຂອງລາວດ້ວຍຄວາມໂລແມນຕິກເລັກນ້ອຍ, Michael Herr (1940-2016) ໄດ້ກ່າວແທນຄົນລຸ້ນຂອງລາວວ່າ: "ຫວຽດນາມ, ທ່ານຮູ້ບໍ່, ພວກເຮົາທຸກຄົນຢູ່ທີ່ນັ້ນ." ໃນປີ 1990, 15 ປີຫຼັງຈາກສົງຄາມ, ການພົບກັນຄັ້ງທຳອິດຂອງນັກຂຽນ ແລະ ນັກຮົບເກົ່າຫວຽດນາມ ແລະ ອາເມລິກາໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນບັນຍາກາດທີ່ມີຄວາມສຸກ, ສະທ້ອນໃຫ້ເຫັນເຖິງຄວາມສາມັກຄີຂອງຜູ້ທີ່ເຄີຍຕໍ່ສູ້ໃນຝ່າຍກົງກັນຂ້າມ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮັບປຶ້ມຟຣີ ແລະ ໄດ້ສົນທະນາກັບນັກຂຽນ ແລະ ນັກກະວີຫຼາຍຄົນເຊັ່ນ WD Ehrhart, Yusef Komunyakaa, Larry Heinerman, Larry Lee, Larry Rottman…
ສົງຄາມຫວຽດນາມຍັງໄດ້ສົ່ງຜົນກະທົບຕໍ່ປະເທດຊາດອາເມລິກາ, ເຊິ່ງສົ່ງຜົນໃຫ້ມີວັນນະຄະດີອາເມລິກາຈຳນວນຫຼວງຫຼາຍກ່ຽວກັບຫົວຂໍ້ດັ່ງກ່າວ - ການຄົ້ນຄວ້າ, ຄວາມເປັນຈິງ, ແລະ ນິຍາຍ. ຜູ້ທີ່ເຄີຍອາໄສຢູ່ໃນຫວຽດນາມໄດ້ເລົ່າປະສົບການຂອງເຂົາເຈົ້າ, ຊອກຫາຮູບແບບນິຍາຍເພື່ອອະທິບາຍຫວຽດນາມ. ຜົນງານທຳອິດຂອງປະເພດນີ້ແມ່ນ *One Very Hot Day * (1968) ໂດຍນັກຂ່າວ David Halberstam (1934-2007), ເຊິ່ງສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງຄວາມຢ້ານກົວແລະຄວາມຮ້ອນທີ່ກືນກິນກຸ່ມທະຫານອາເມລິກາໃນການດັກໂຈມຕີ. Larry Heinerman (1944-2014), ໃນຕົ້ນປີ 1974, ໄດ້ຂຽນຜົນງານທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຮ້ອນຂອງສະໜາມຮົບ. ລາວໄດ້ຮັບລາງວັນປຶ້ມແຫ່ງຊາດສຳລັບ *Paco's Story * (1987), ກ່ຽວກັບຜູ້ລອດຊີວິດຄົນດຽວຂອງກອງຮ້ອຍອາເມລິກາ, ທີ່ຫຼົງທາງຄືກັບເງົາທີ່ບໍ່ມີຈິດວິນຍານ. *Born on the Fourth of July * (1976) ໂດຍ Ronald Lawrence Kovic (ເກີດປີ 1946) ສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງຄວາມໂສກເສົ້າຂອງທະຫານ.
ຜົນງານຂອງ Philip Caputo (ເກີດປີ 1941) ທີ່ມີຊື່ວ່າ *A Rumor of War * (1977) ເປັນຮ້ອຍໂທທະຫານເຮືອທີ່ໄດ້ລົງຈອດຢູ່ເມືອງດານັງໃນປີ 1965 ແລະຕໍ່ມາໄດ້ກາຍເປັນນັກຂ່າວສົງຄາມ. ຜົນງານດັ່ງກ່າວວິເຄາະການບຸກລຸກຂອງຄວາມໂຫດຮ້າຍເຂົ້າໄປໃນຫົວໃຈຂອງມະນຸດ, ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ນຶກເຖິງ *Heart of Darness* ( 1899 ) ໂດຍນັກຂຽນຊາວອັງກິດທີ່ເກີດໃນປະເທດໂປແລນ Joseph Conrad (1857-1924).
ຮູບເງົາສັ້ນ (1978) ຂອງ Jerry Gustav Hasford (1947-1993) ເປັນຜົນງານທີ່ໃຊ້ອາລົມຂັນທີ່ຮຸນແຮງພ້ອມກັບເຫດຜົນທີ່ເຈົ້າໜ້າທີ່ Pentagon ບາງຄົນໃຊ້: "ເພື່ອຊ່ວຍໝູ່ບ້ານນັ້ນ, ພວກເຮົາຕ້ອງເຜົາມັນຖິ້ມ." ທະຫານ Leonard Pratt ລໍຖ້າພິທີວາງອາວຸດຂອງລາວເພື່ອລອບສັງຫານຄູຝຶກສອນຂອງລາວ ແລະ ຫຼັງຈາກນັ້ນກໍ່ຂ້າຕົວຕາຍ. ເລື່ອງສຸດທ້າຍແມ່ນກ່ຽວກັບການລາດຕະເວນຂອງໜ່ວຍງານຢູ່ Khe Sanh; ທະຫານທີ່ປະຈຳການຢູ່ທີ່ຖານທັບນັບຖອຍຫຼັງມື້ຈົນກວ່າພວກເຂົາຈະສາມາດກັບບ້ານໄດ້. ທະຫານບາງຄົນເວົ້າຕະຫຼົກທີ່ເຈັບປວດເຊັ່ນ: "ເຮີ້ຍ, ຂ້ອຍບໍ່ໄດ້ຕຳນິຄົນຕາຍ. ໝູ່ທີ່ດີທີ່ສຸດຂອງຂ້ອຍກໍ່ຢູ່ໃນນັ້ນ," ຫຼື ທະຫານໃໝ່ໃນຫວຽດນາມເວົ້າວ່າ, "ຂ້ອຍບໍ່ຄິດວ່າຂ້ອຍຈະມັກຮູບເງົາເລື່ອງນີ້."
ປຶ້ມ Going After Cacciato (1978) ຖືກຖືວ່າເປັນນະວະນິຍາຍທີ່ດີທີ່ສຸດກ່ຽວກັບສົງຄາມຫວຽດນາມ, ໄດ້ຮັບລາງວັນປຶ້ມແຫ່ງຊາດໃນປີ 1979. ຜູ້ຂຽນ, Tim O'Brien (ເກີດປີ 1946), ເປັນທະຫານທີ່ຖືກເກນເຂົ້າປະຈຳການ. ຫວຽດນາມເປັນດາວເຄາະຕ່າງຫາກສຳລັບລາວ, ຄືກັບດວງຈັນ; ເປົ້າໝາຍດຽວຂອງລາວແມ່ນການຢູ່ລອດແລະກັບບ້ານ. ຜົນງານດັ່ງກ່າວສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງການຫຼົບໜີຂອງ Cacciato, ທະຫານທີ່ບໍ່ມີຄວາມເຂົ້າໃຈກ່ຽວກັບສົງຄາມ, ທີ່ຖືກໄລ່ຕາມ ທົ່ວໂລກ ໂດຍກຸ່ມທີ່ນຳພາໂດຍສິບໂທ Paul Berlin. ແບບການຂຽນໄດ້ຮັບອິດທິພົນຈາກແບບການສັງເກດການທີ່ບໍ່ສາມາດອະທິບາຍໄດ້ຂອງ Hemingway, ເກືອບຈະເປັນເລື່ອງແປກປະຫຼາດ ຫຼື "ຄວາມເປັນຈິງທີ່ມະຫັດສະຈັນ".
Dispatches (1977), ນະວະນິຍາຍຂອງ Michael Herr, ມີຕົ້ນກຳເນີດມາຈາກການຮັບຮູ້ທີ່ເໜືອຈິງ ແລະ ຄືກັບຄວາມຝັນກ່ຽວກັບສົງຄາມຫວຽດນາມ. ມີຫຼາຍສາກທີ່ໂສກເສົ້າ ຫຼື ຕະຫຼົກທີ່ໂຫດຮ້າຍເກີດຂຶ້ນຈາກໂທລະເລກເຫຼົ່ານີ້. ຕົວຢ່າງ, ທະຫານອາເມລິກາທີ່ໄດ້ຮັບບາດເຈັບ, ຖືກສັ່ງໃຫ້ຂ້າ Viet Cong ດ້ວຍປືນ M16, ກັບຄືນມາດ້ວຍປາກທີ່ເປີດກວ້າງ, ຕາເປີດກວ້າງ, ເກືອບເປັນບ້າ. ຮູບພາບອີກຮູບໜຶ່ງສະແດງໃຫ້ເຫັນທະຫານອາເມລິກາໜຸ່ມຄົນໜຶ່ງທີ່ມີຄຳຕອບຂອງໂຮງໝໍຕິດຢູ່ກັບຊຸດເຄື່ອງແບບຂອງລາວ: "ຮູບເອັກຊະເຣໄດ້ຖືກພັດທະນາແລ້ວ. ອີງຕາມຮູບພາບ, ໂຮງໝໍຈະກວດວິນິດໄສໃນໄວໆນີ້."
ການສະແດງລະຄອນຫວຽດນາມໄດ້ຮັບຄວາມນິຍົມຢ່າງໄວວາໃນຫວຽດນາມ, ໂດຍສະເພາະກັບລະຄອນໄຕພາກຂອງ David William Rabe (ເກີດປີ 1940). ເລື່ອງທຳອິດ, *Sticks and Bones* (1969), ເລົ່າເລື່ອງຂອງທະຫານໜຸ່ມຄົນໜຶ່ງທີ່ກັບມາຈາກຫວຽດນາມ ຜູ້ທີ່ຕາບອດ, ອາໄສຢູ່ກັບຄອບຄົວຄົນດຽວ, ແລະຫຼັງຈາກນັ້ນກໍ່ຂ້າຕົວຕາຍ. ເລື່ອງທີສອງ, *ການຝຶກອົບຮົມພື້ນຖານຂອງ Pavlo Hummel* (1971), ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍສາກໃນບາໄຊງ່ອນ: ທະຫານທີ່ເມົາເຫຼົ້າເວົ້າຄຳຫຍາບຄາຍ ແລະ ອວດອ້າງກ່ຽວກັບຊີວິດຂອງເຂົາເຈົ້າ; ເມື່ອ Pavlo ເລີ່ມເລື່ອງຂອງລາວ, ລະເບີດຂອງກອງທັບຫວຽດກົງໄດ້ລະເບີດ, ແລະລາວໄດ້ຮັບບາດເຈັບ ແລະ ຕ້ອງໄດ້ຖືກເພື່ອນຮ່ວມຊາດຜິວດຳຍົກໄປ. ເລື່ອງທີສາມ, *Streamers* (1976), ສະແດງໃຫ້ເຫັນທະຫານສາມຄົນ, ສອງຄົນຜິວຂາວ ແລະ ໜຶ່ງຄົນຜິວດຳ, ແບ່ງປັນຫ້ອງໃນຄ້າຍ, ລໍຖ້າການຖືກສົ່ງໄປປະຈຳການຢູ່ຫວຽດນາມ. ພວກເຂົາແຂ່ງຂັນກັນເລົ່າເລື່ອງການສູ້ຮົບທີ່ໜ້າຢ້ານກົວທີ່ລໍຖ້າພວກເຂົາຢູ່ໃນປ່າຫວຽດນາມ.
ນອກເໜືອໄປຈາກນະວະນິຍາຍທີ່ກ່າວມາຂ້າງເທິງ, ນີ້ແມ່ນຜົນງານອື່ນໆບາງເລື່ອງຄື: The Armies of the Night (1968) ໂດຍ Norman Mailer (1923-2007); Fire in the Lake (1972) ໂດຍນັກຂ່າວ Frances Fitzgerald (ເກີດປີ 1950); Viet Journal (1974) ໂດຍ James Jones; Indian Country (1987) ໂດຍ Philip Caputo… ເຫຼົ່ານີ້ບໍ່ແມ່ນຜົນງານສຸດທ້າຍກ່ຽວກັບສົງຄາມຫວຽດນາມ ເພາະວ່າປະຫວັດສາດອາເມລິກາແບ່ງອອກເປັນສອງຍຸກສະໄໝຄື: ຍຸກກ່ອນສົງຄາມ ແລະ ຍຸກຫຼັງສົງຄາມຫວຽດນາມ.
[ໂຄສະນາ_2]
ແຫຼ່ງຂໍ້ມູນ
(0)