ໃນປະເທດຝຣັ່ງ, ເຢຍລະມັນ, ອົດສະຕຣາລີ, ຫຼື ສະຫະລັດອາເມລິກາ, ໃນຂະນະທີ່ຖະໜົນຫົນທາງຄຶກຄື້ນໄປດ້ວຍຈັງຫວະຂອງຊີວິດຕາເວັນຕົກ, ຊາວຫວຽດນາມກຳລັງກະກຽມຢ່າງງຽບໆສຳລັບເທດສະການເຕັດ (ປີໃໝ່ຈີນ) ທີ່ເປັນເອກະລັກຂອງຕົນເອງ. ໂດຍບໍ່ມີດອກພີຊຂອງພາກເໜືອ ຫຼື ດອກແອບປຣີຄອດສີເຫຼືອງສົດໃສຂອງພາກໃຕ້, ພວກເຂົາຊອກຫາຕະຫຼາດອາຊີ ແລະ ຮ້ານຂາຍເຄື່ອງແຫ້ງຂອງຫວຽດນາມເພື່ອຊື້ໃບກ້ວຍ, ເຂົ້າໜຽວ, ຖົ່ວຂຽວ, ແລະ ໝູສາມຊັ້ນ. ບາງຄັ້ງພວກເຂົາຕ້ອງສັ່ງຊື້ລ່ວງໜ້າຫຼາຍເດືອນ, ແລະ ບາງຄັ້ງພວກເຂົາຂັບລົດຫຼາຍຮ້ອຍກິໂລແມັດພຽງແຕ່ເພື່ອຊອກຫາສ່ວນປະກອບທັງໝົດສຳລັບເຮັດເຂົ້າໜົມປັງຫວຽດນາມແບບດັ້ງເດີມ. ໃນເຮືອນຄົວນ້ອຍໆຂອງພວກເຂົາໃນຕ່າງປະເທດ, ໃນຂະນະທີ່ໝໍ້ບານຈຸງເລີ່ມຕົ້ມ ແລະ ມີໄອນ້ຳຮ້ອນຂຶ້ນ, ມຸມໜຶ່ງຂອງບ້ານເກີດເມືອງນອນຂອງພວກເຂົາເບິ່ງຄືວ່າຈະຖືກສ້າງຂຶ້ນໃໝ່.
ນາງ ຮວ່າງກິມ, ຄົນຫວຽດນາມອາໄສຢູ່ປະເທດຝຣັ່ງ, ກ່າວວ່າ: “ບ່ອນທີ່ຂ້ອຍອາໄສຢູ່ບໍ່ມີບັນຍາກາດຂອງປີໃໝ່ຫວຽດນາມ, ແຕ່ຕາບໃດທີ່ປີໃໝ່ຫວຽດນາມຍັງຢູ່ໃນໃຈຂອງຂ້ອຍ, ບ້ານເກີດເມືອງນອນຂອງຂ້ອຍກໍ່ຢູ່ໃກ້ກັນສະເໝີ. ເນື່ອງຈາກຢູ່ໄກຈາກບ້ານເກີດ, ປີໃໝ່ບໍ່ໄດ້ຫາຍໄປ; ມັນພຽງແຕ່ຖືກຫໍ່ດ້ວຍຄວາມຫວນຄິດເຖິງອະດີດ. ຂ້ອຍເລີ່ມຫໍ່ເຂົ້າໜົມປັງບັ້ງຈຸງ (ເຂົ້າໜົມເຂົ້າໜົມຫວຽດນາມແບບດັ້ງເດີມ) ແຕ່ເຊົ້າຫຼາຍ ເພາະຂ້ອຍຕື່ນເຕັ້ນຫຼາຍທີ່ໄດ້ເຫັນຄອບຄົວກະກຽມສຳລັບປີໃໝ່. ຢູ່ທີ່ນີ້, ຂ້ອຍຫາໃບດົງບໍ່ເຫັນ, ສະນັ້ນຂ້ອຍຕ້ອງໃຊ້ໃບກ້ວຍ, ເຊິ່ງຕ້ອງໃຊ້ຄວາມອົດທົນ. ນອກຈາກນີ້ຍັງບໍ່ມີເດີ່ນໃຫຍ່ ຫຼື ເຕົາໄມ້, ພຽງແຕ່ມຸມນ້ອຍໆເທົ່ານັ້ນ. ແຕ່ສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນບໍ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍຢຸດຢັ້ງ. ເມື່ອເບິ່ງປີໃໝ່ບັ້ງຈຸງ, ຂ້ອຍກໍ່ຮູ້ທັນທີວ່າຂ້ອຍບໍ່ພຽງແຕ່ຫໍ່ເຂົ້າໜົມເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງຫໍ່ຄວາມປາຖະໜາຢາກກັບບ້ານຂອງຂ້ອຍອີກດ້ວຍ. ເຂົ້າໜົມອາດຈະບໍ່ເປັນຮູບສີ່ຫຼ່ຽມມົນ, ເຊືອກອາດຈະບໍ່ຖືກມັດຢ່າງແໜ້ນໜາ, ແຕ່ພາຍໃນເຂົ້າໜົມແຕ່ລະອັນແມ່ນປີໃໝ່, ຄອບຄົວ, ແລະເດັກນ້ອຍທີ່ຢູ່ໄກຈາກບ້ານທີ່ຢາກກັບບ້ານສະເໝີ. ເຖິງແມ່ນວ່າຈະຢູ່ໄກ, ປີໃໝ່ກໍ່ບໍ່ເຄີຍສູນເສຍໄປ; ຕາບໃດທີ່ພວກເຮົາຍັງຮັກສາປະເພນີເກົ່າ, ຈົ່ງຈື່ໄວ້ສະເໝີວ່າ… ຮາກເຫງົ້າ, ແລະ ຮັກສາຄຸນຄ່າພື້ນເມືອງ, ບ້ານເກີດເມືອງນອນຂອງພວກເຮົາຈະຢູ່ທີ່ນີ້ຕະຫຼອດໄປ.”
ໃນຕ່າງປະເທດ, ຄອບຄົວຫວຽດນາມຫຼາຍຄອບຄົວຍັງຄົງຮັກສາປະເພນີການຢູ່ນຳກັນຈົນເດິກເພື່ອເຮັດເຂົ້າໜົມປັງຫວຽດນາມ, ເຖິງແມ່ນວ່າເຂົາເຈົ້າຕ້ອງໄປເຮັດວຽກໃນຕອນເຊົ້າມື້ຕໍ່ມາ. ເຂົາເຈົ້າໃຊ້ປະໂຫຍດຈາກທ້າຍອາທິດກ່ອນເຕັດ (ປີໃໝ່ຫວຽດນາມ) ເພື່ອເຕົ້າໂຮມກັບໝູ່ເພື່ອນ, ຫໍ່ເຂົ້າໜົມປັງຮ່ວມກັນ, ແລະ ແບ່ງປັນເລື່ອງລາວກ່ຽວກັບບ້ານເກີດເມືອງນອນຂອງເຂົາເຈົ້າ. ເດັກນ້ອຍທີ່ເກີດຢູ່ຕ່າງປະເທດ, ຜູ້ທີ່ຍັງເວົ້າພາສາຫວຽດນາມບໍ່ຄ່ອງແຄ້ວ, ໄດ້ຮັບການສອນຈາກພໍ່ແມ່ຂອງເຂົາເຈົ້າກ່ຽວກັບວິທີການຈັດແຈງໃບໄມ້, ວັດແທກເຂົ້າ, ແລະ ກະຈາຍຖົ່ວ. ຜ່ານແຕ່ລະຊັ້ນຂອງໃບໄມ້ສີຂຽວ, ຄວາມຮັກຕໍ່ບ້ານເກີດເມືອງນອນຂອງເຂົາເຈົ້າຈະຖືກຫໍ່ຫຸ້ມ ແລະ ຖ່າຍທອດຕໍ່ໄປ.
ທ່ານນາງ ທາວ ເລດເບັດເຕີ, ຄົນຫວຽດນາມອາໄສຢູ່ສະຫະລັດ, ໄດ້ແບ່ງປັນວ່າ: "ໃນມື້ກ່ອນເທດສະການເຕັດ (ປີໃໝ່ຈີນຂອງຫວຽດນາມ), ຂ້ອຍ ແລະ ໝູ່ເພື່ອນສະໜິດບາງຄົນໄດ້ມາເຕົ້າໂຮມກັນເພື່ອເຮັດເຂົ້າໜົມປັງ (ເຂົ້າໜົມປັງແບບດັ້ງເດີມຂອງຫວຽດນາມ). ບັນຍາກາດເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມສຸກ ແລະ ອົບອຸ່ນຢ່າງແທ້ຈິງ. ຢູ່ທີ່ນີ້, ພວກເຮົາໂຊກດີທີ່ໄດ້ພົບເຫັນສ່ວນປະກອບທີ່ຈຳເປັນທັງໝົດຢູ່ຕະຫຼາດຫວຽດນາມ, ຕັ້ງແຕ່ໃບກ້ວຍ ແລະ ເຂົ້າໜຽວ ຈົນເຖິງຖົ່ວຂຽວ ແລະ ໝູສາມຊັ້ນ... ຂໍຂອບໃຈກັບສິ່ງນີ້, ພວກເຮົາສາມາດສ້າງລົດຊາດຂອງເທດສະການເຕັດຄືນໃໝ່ໄດ້ຢ່າງສົມບູນແບບ. ໂດຍສະເພາະ, ເຖິງແມ່ນວ່າຜົວຂອງຂ້ອຍເປັນຄົນອາເມລິກາ, ລາວກໍ່ຕື່ນເຕັ້ນຫຼາຍກັບປະສົບການນີ້. ລາວບໍ່ພຽງແຕ່ຮຽນຮູ້ວິທີເຮັດເຂົ້າໜົມປັງແບບດັ້ງເດີມເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງພະຍາຍາມ 'ສ້າງ' ແບບອາເມລິກາທີ່ມີໄສ້ເບຄອນຮົມຄວັນ. ເຖິງແມ່ນວ່າມັນເປັນການປ່ຽນແປງທີ່ໜ້າສົນໃຈ, ແຕ່ສິ່ງທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດແມ່ນຄວາມສຸກໃນການອະນຸລັກ ແລະ ແບ່ງປັນວັດທະນະທຳຫວຽດນາມຮ່ວມກັນ. ລູກຂອງຂ້ອຍມີຄວາມກະຕືລືລົ້ນຫຼາຍຂຶ້ນ. ນາງເຂົ້າຮຽນຢູ່ໂຮງຮຽນສອງພາສາອັງກິດ-ຫວຽດນາມ, ສະນັ້ນນາງຄຸ້ນເຄີຍກັບຮີດຄອງປະເພນີ, ລວມທັງເທດສະການເຕັດ. ໃນຄັ້ງນີ້, ໂຮງຮຽນຍັງໄດ້ຈັດງານບຸນລະດູໃບໄມ້ປົ່ງໃຫ້ນັກຮຽນເຂົ້າຮ່ວມ." "ຊ່ວຍໃຫ້ເດັກນ້ອຍເຂົ້າໃຈເພີ່ມເຕີມກ່ຽວກັບຮາກເຫງົ້າ ແລະ ວັດທະນະທຳແຫ່ງຊາດຂອງເຂົາເຈົ້າ."
ຕາມທີ່ນາງຖາວເວົ້າ, ການສະເຫຼີມສະຫຼອງປີໃໝ່ຫວຽດນາມຢູ່ຕ່າງປະເທດອາດຈະບໍ່ສົມບູນຄືກັບຢູ່ບ້ານເກີດເມືອງນອນຂອງນາງ, ແຕ່ມັນມີຄວາມໝາຍພິເສດຫຼາຍ. ມັນສະແດງເຖິງຄວາມຜູກພັນລະຫວ່າງຊາວຫວຽດນາມທີ່ອາໄສຢູ່ຕ່າງປະເທດ, ຄວາມພາກພູມໃຈໃນການຮັກສາຄຸນຄ່າພື້ນເມືອງ, ແລະ ເປັນວິທີການຖ່າຍທອດຄວາມຮັກຕໍ່ບ້ານເກີດເມືອງນອນຂອງນາງໄປສູ່ຄົນຮຸ່ນຫຼັງ.
ບໍ່ພຽງແຕ່ເຂົ້າໜົມປັງ, ອາຫານຄ່ຳສົ່ງທ້າຍປີເກົ່າຕ້ອນຮັບປີໃໝ່, ແລະ ເຄື່ອງບູຊາບັນພະບຸລຸດເທົ່ານັ້ນທີ່ໄດ້ຖືກກະກຽມຢ່າງລະອຽດລະອໍ, ແຕ່ໃນອາພາດເມັນນ້ອຍໆແຫ່ງນີ້ໃນຕົວເມືອງທີ່ທັນສະໄໝ, ແທ່ນບູຊາທີ່ສະອາດກໍ່ຖືກຕັ້ງຂຶ້ນເຊັ່ນກັນ. ເຂົ້າໜຽວຈານໜຶ່ງ, ໄກ່ໜຶ່ງໂຕ, ແກງໜໍ່ໄມ້ໜຶ່ງຖ້ວຍ, ໄສ້ກອກໝູໜຶ່ງຈານ... ອາດຈະບໍ່ອຸດົມສົມບູນຄືກັບຢູ່ບ້ານເກີດເມືອງນອນ, ແຕ່ທຸກຢ່າງໄດ້ຖືກກະກຽມດ້ວຍຄວາມອຸທິດຕົນຢ່າງຈິງໃຈ. ໃນເວລາທ່ຽງຄືນຕາມເວລາຫວຽດນາມ - ເຖິງແມ່ນວ່າມັນຍັງເປັນຕອນບ່າຍ ຫຼື ທ່ຽງຄືນຢູ່ທີ່ນັ້ນ - ພວກເຂົາຈູດທູບ, ຈັບມືກັນ, ແລະ ອະທິຖານ. ພວກເຂົາບໍ່ພຽງແຕ່ອະທິຖານເພື່ອປີໃໝ່ທີ່ສະຫງົບສຸກເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງສົ່ງຄວາມປາຖະໜາ ແລະ ຄວາມຮັກແພງຂອງພວກເຂົາໄປຍັງບ້ານເກີດເມືອງນອນຂອງພວກເຂົາ, ທີ່ຢູ່ຫ່າງອອກໄປເຄິ່ງໂລກ.
ທ່ານ ໂດະຈຸງຫຽນ, ຄົນຫວຽດນາມອາໄສຢູ່ການາດາ, ໄດ້ແບ່ງປັນວ່າຄອບຄົວຂອງລາວບໍ່ໄດ້ກັບຄືນບ້ານເກີດເມືອງນອນໃນຊ່ວງເທດສະການເຕັດ (ປີໃໝ່ຈີນ) ປີນີ້. ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ລາວຍັງຮູ້ສຶກໂຊກດີທີ່ພັນລະຍາຂອງລາວມາຈາກຫວຽດນາມນຳເອົາໜໍ່ໄມ້ແຫ້ງ, ເຂົ້າໜົມປັງບັ້ງ (ເຂົ້າໜົມແບບດັ້ງເດີມ), ລູກຊີ້ນ, ແລະ ໄສ້ກອກໝູມາ. ສຳລັບຫຼາຍຄົນຢູ່ຫວຽດນາມ, ອາຫານເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນພຽງແຕ່ອາຫານທີ່ຄຸ້ນເຄີຍໃນຊ່ວງເທດສະການເຕັດ, ແຕ່ສຳລັບທ່ານຫຽນ, ມັນມີຄ່າຫຼາຍເພາະວ່າມັນປະສົມປະສານກັບລົດຊາດ ແລະ ບັນຍາກາດທີ່ສົດໃສຂອງລະດູໃບໄມ້ປົ່ງໃນບ້ານເກີດເມືອງນອນຂອງລາວ.
“ໃນວັນປີໃໝ່ຈີນແບບດັ້ງເດີມ, ພວກເຮົາຍັງກະກຽມອາຫານຄ່ຳອຳລາ, ຈັດຖາດໝາກໄມ້ຫ້າຊະນິດ, ແລະ ຈູດທູບເພື່ອລະນຶກເຖິງບັນພະບຸລຸດຂອງພວກເຮົາ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ໃນຕ່າງປະເທດ, ບໍ່ແມ່ນທຸກຢ່າງຈະຄົບຖ້ວນຄືກັບຢູ່ບ້ານເກີດເມືອງນອນ. ຖາດໝາກໄມ້ຫ້າຊະນິດຂອງພວກເຮົາບໍ່ສວຍງາມ ແລະ ຄົບຖ້ວນຄືກັບຢູ່ຫວຽດນາມ. ນີ້ແມ່ນຍ້ອນວ່າກ້ວຍຢູ່ທີ່ນີ້ບໍ່ໄດ້ຂາຍເປັນພວງ ແຕ່ຂາຍເປັນແຕ່ລະພວງ, ລາຄາຕາມນ້ຳໜັກ, ແລະ ບໍ່ມີໝາກກຸດ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍມີຄວາມສຸກ ແລະ ພູມໃຈທີ່ສຸດແມ່ນວ່າພວກເຮົາຍັງຮັກສາຮີດຄອງປະເພນີຂອງຊາດຂອງພວກເຮົາໄວ້,” ທ່ານ ຮຽນ ກ່າວ.
ໃນຫຼາຍບ່ອນ, ຊຸມຊົນຫວຽດນາມຈັດງານວາງສະແດງເຕັດ, ການສະແດງວັດທະນະທຳ, ແລະ ກິດຈະກຳເຮັດເຂົ້າໜົມແບບດັ້ງເດີມ. ຜູ້ໃຫຍ່ນຸ່ງເສື້ອຍາວແບບດັ້ງເດີມຂອງຫວຽດນາມ, ແລະ ເດັກນ້ອຍໄດ້ຮັບເງິນໂຊກດີຢ່າງກະຕືລືລົ້ນ. ສຽງຮ້ອງວ່າ "ສະບາຍດີປີໃໝ່" ດັງກ້ອງໄປທົ່ວຕ່າງປະເທດ, ຢືນຢັນວ່າບໍ່ວ່າພວກເຂົາຈະຢູ່ໃສ, ຄົນຫວຽດນາມຍັງຈື່ຈຳຮາກເຫງົ້າຂອງຕົນເອງສະເໝີ. ກິດຈະກຳເຫຼົ່ານີ້ບໍ່ພຽງແຕ່ຊ່ວຍບັນເທົາອາການຄິດຮອດບ້ານເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງຊ່ວຍໃຫ້ຄົນລຸ້ນໜຸ່ມເຂົ້າໃຈຮີດຄອງປະເພນີຂອງບັນພະບຸລຸດ ແລະ ເຫດຜົນທີ່ພໍ່ແມ່ຂອງເຂົາເຈົ້າໃຫ້ຄວາມສຳຄັນກັບເຕັດຫຼາຍ.
ມີຄອບຄົວທີ່ບໍ່ສາມາດກັບຄືນປະເທດຫວຽດນາມໄດ້ເປັນເວລາຫຼາຍປີຍ້ອນວຽກງານ ຫຼື ສະພາບ ເສດຖະກິດ . ເທດສະການເຕັດ (ປີໃໝ່ຈີນ) ໃນຕ່າງປະເທດຍັງເປັນໂອກາດໃຫ້ຫຼາຍຄົນຄິດໄຕ່ຕອງກ່ຽວກັບການເດີນທາງຫາລ້ຽງຊີບຂອງເຂົາເຈົ້າ. ເຂົາເຈົ້າໄດ້ຜ່ານມື້ທຳອິດຂອງຄວາມສັບສົນ, ຄວາມຫຍຸ້ງຍາກດ້ານພາສາ ແລະ ການເຮັດວຽກ, ແລະ ຊ່ວງເວລາທີ່ໂດດດ່ຽວທ່າມກາງຄົນແປກໜ້າ. ແຕ່ມັນແມ່ນຄວາມປາຖະໜາຢາກໄດ້ບ້ານເກີດທີ່ກາຍເປັນແຮງຈູງໃຈໃຫ້ເຂົາເຈົ້າອົດທົນ. ໂດຍສະເພາະສຳລັບນັກສຶກສາຕ່າງປະເທດ, ເທດສະການເຕັດຄັ້ງທຳອິດຂອງເຂົາເຈົ້າທີ່ຢູ່ນອກບ້ານມັກຈະເປັນສິ່ງທ້າທາຍອັນໃຫຍ່ຫຼວງ. ຊາວໜຸ່ມຫຼາຍຄົນມາເຕົ້າໂຮມກັນ, ເຮັດປໍ່ຍໍ່ ແລະ ຕົ້ມໄກ່, ເຖິງແມ່ນວ່າມັນຈະຢູ່ໃນເຮືອນຄົວຮ່ວມກັນໃນຫໍພັກ ຫຼື ຫ້ອງເຊົ່າ, ເຂົາເຈົ້າຍັງພະຍາຍາມສ້າງບັນຍາກາດທີ່ອົບອຸ່ນ. ເທດສະການເຕັດກາຍເປັນແຫຼ່ງສະໜັບສະໜູນທາງວິນຍານ, ຊ່ວຍໃຫ້ເຂົາເຈົ້າມີຄວາມໝັ້ນຄົງຫຼາຍຂຶ້ນໃນການເດີນທາງຮຽນ ແລະ ສ້າງອາຊີບຂອງເຂົາເຈົ້າ.
ນັກສຶກສາ ຫງວຽນກາວແຄ້ງລິງ, ທີ່ກຳລັງຮຽນຢູ່ປະເທດອິນເດຍ, ກ່າວວ່າ ນີ້ແມ່ນເທດສະການປີໃໝ່ຈີນຄັ້ງທຳອິດຂອງນາງທີ່ຢູ່ຫ່າງຈາກຄອບຄົວ. ເມື່ອເຫັນຄອບຄົວຢູ່ຫວຽດນາມກຳລັງກະກຽມສຳລັບເທດສະການປີໃໝ່, ນາງຮູ້ສຶກປາຖະໜາຢ່າງເລິກເຊິ່ງຕໍ່ບ້ານ, ອາຫານການກິນຂອງຄອບຄົວ, ແລະ ຊ່ວງເວລາທີ່ຢູ່ຮ່ວມກັນ. ເຖິງແມ່ນວ່ານາງຈະພະຍາຍາມປັບຕົວເຂົ້າກັບຊີວິດໃໝ່ຂອງນາງທີ່ຢູ່ໄກ, ແຕ່ຫົວໃຈຂອງນາງກໍ່ຍັງປາຖະໜາຫາບ້ານເກີດເມືອງນອນຂອງນາງ, ບ່ອນທີ່ຄົນທີ່ນາງຮັກກຳລັງລໍຖ້ານາງຢູ່. ເທດສະການປີໃໝ່ທຳອິດທີ່ຢູ່ຫ່າງຈາກບ້ານນີ້ບໍ່ພຽງແຕ່ນຳມາເຊິ່ງຄວາມຮູ້ສຶກຄິດຮອດບ້ານເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງເປັນຈຸດສຳຄັນໃນການເຕີບໃຫຍ່ຂອງນາງ, ສອນນາງໃຫ້ເຂັ້ມແຂງຂຶ້ນ ແລະ ໃຫ້ຄຳນຶງເຖິງຄຳວ່າ "ຄອບຄົວ" ຫຼາຍຂຶ້ນ...
ການຮັກສາຮີດຄອງປະເພນີໃນຕ່າງປະເທດບໍ່ແມ່ນເລື່ອງງ່າຍ. ຈັງຫວະທີ່ຫຍຸ້ງຢູ່ຂອງຊີວິດ, ຄວາມແຕກຕ່າງທາງດ້ານວັດທະນະທໍາ, ແລະ ການຂາດແຄນສ່ວນປະກອບລ້ວນແຕ່ເປັນສິ່ງທ້າທາຍ. ແຕ່ມັນແມ່ນຢູ່ໃນຄວາມຫຍຸ້ງຍາກເຫຼົ່ານີ້ທີ່ຄຸນຄ່າຂອງປະເພນີໄດ້ຖືກຮັກສາໄວ້ໃຫ້ຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າເກົ່າ. ເຂົ້າໜົມປັງໜຽວທີ່ເຮັດເອງແຕ່ລະອັນ, ທູບແຕ່ລະດອກທີ່ຈູດໃນວັນສົ່ງທ້າຍປີເກົ່າຕ້ອນຮັບປີໃໝ່, ຊອງຈົດໝາຍສີແດງທີ່ມີຊີວິດຊີວາຂອງເງິນໂຊກດີແຕ່ລະຊອງມີຄວາມໝາຍທີ່ເລິກເຊິ່ງກວ່າ. ມັນເປັນຫຼັກຖານຂອງຄວາມຮັກທີ່ຍືນຍົງຕໍ່ບ້ານເກີດເມືອງນອນຂອງຕົນເອງ ແລະ ຄວາມປາຖະໜາທີ່ຈະຮັກສາຕົວຕົນທ່າມກາງກະແສຂອງການເຊື່ອມໂຍງ. ການຢູ່ໄກຈາກບ້ານເກີດເມືອງນອນບໍ່ໄດ້ໝາຍຄວາມວ່າຢູ່ໄກຈາກຮາກເຫງົ້າຂອງຕົນເອງ. ໃນທາງກົງກັນຂ້າມ, ໄລຍະທາງທາງພູມສາດເຮັດໃຫ້ຄວາມຮັກນັ້ນເລິກເຊິ່ງກວ່າ.
ນີ້ແມ່ນຮູບພາບບາງຮູບຂອງຄົນຫວຽດນາມທີ່ສະຫຼອງປີໃໝ່ຈີນທົ່ວ ໂລກ :
ແຫຼ່ງຂໍ້ມູນ: https://hanoimoi.vn/giu-hon-tet-viet-noi-dat-khach-733711.html
(0)