ວາລະສານໃນ "ນະລົກເທິງແຜ່ນດິນໂລກ"

ຊີວິດແລະຄວາມຕາຍຂອງນັກໂທດການເມືອງໃນ "ນະລົກເທິງໂລກ" ຂອງ Con Dao ເປັນພຽງເສັ້ນບາງໆເທົ່ານັ້ນ. ແຕ່ດ້ວຍຈິດໃຈຮັກຊາດ ແລະ ຄວາມຕັ້ງໃຈທີ່ຈະຕໍ່ສູ້ຈົນເຖິງທີ່ສຸດເພື່ອຮັບໃຊ້ການປະຕິວັດ, "ນັກຂ່າວ" ພິເສດເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ສ້າງຕັ້ງ "ຫ້ອງຂ່າວ" ຫຼາຍແຫ່ງຢູ່ທີ່ນັ້ນ.

ໃນຕົ້ນປີ 1932, ຫຼັງຈາກການໂຕ້ວາທີກັນຢ່າງຍາວນານ, ຫ້ອງພັກແຫ່ງທຳອິດໃນຄຸກໂກນດ່າວໄດ້ຕົກລົງເປັນເອກະສັນກັນທີ່ຈະຕໍ່ສູ້ເພື່ອບັງຄັບໃຫ້ສັດຕູປະຕິບັດຕາມລະບຽບການຂອງຄຸກຢ່າງເຂັ້ມງວດ, ເຊັ່ນ: ບໍ່ມີການກໍ່ການຮ້າຍ ຫຼື ການຂົ່ມເຫັງທີ່ໂຫດຮ້າຍ, ແລະ ນັກໂທດມີສິດໃນການສຶກສາ, ວັດທະນະທຳ, ແລະ ການເຂົ້າເຖິງປຶ້ມ ແລະ ໜັງສືພິມທີ່ສົ່ງມາຈາກຄອບຄົວ ແລະ ໝູ່ເພື່ອນ.

ອີງຕາມແຫຼ່ງຂໍ້ມູນ ແລະ ເອກະສານຕ່າງໆ, ໃນປີ 1934, ໜັງສືພິມຄຸກສະບັບທຳອິດ, ທີ່ມີຊື່ວ່າ "Bàn Góp" (ເວທີປຶກສາຫາລືການປະກອບສ່ວນ), ໄດ້ຖືກຜະລິດອອກມາຫຼາຍສະບັບ. ໃນທ້າຍປີ 1935, ໜັງສືພິມ "Ý Kiến Chung" (ຄວາມຄິດເຫັນທົ່ວໄປ) ໄດ້ຖືກເປີດຕົວໃນຫ້ອງ 3, ຕຶກ 1, ມີຂະໜາດ 13 x 19 ຊມ, ຂຽນໃສ່ເຈ້ຍໂຮງຮຽນ, ເປັນເວທີສຳລັບການແລກປ່ຽນຄວາມຄິດເຫັນກ່ຽວກັບບັນຫາຕ່າງໆ ແລະ ສຶກສາລັດທິມາກ-ເລນິນຜ່ານການປະຊຸມ. "Ý Kiến Chung" ຖືກຂຽນໂດຍສະຫາຍ Nguyễn Văn Cừ ແລະ Lê Duẩn (ນັກໂທດ ການເມືອງ ແຕ່ປີ 1931-1936). ແຕ່ລະສະບັບປະກອບມີພາກສ່ວນສຳລັບຂ່າວ, ຄຳເຫັນ, ບົດບັນນາທິການ, ແລະ ການຄົ້ນຄວ້າທິດສະດີການເມືອງ. ໜັງສືພິມໄດ້ຖືກສົ່ງຕໍ່ຢ່າງລັບໆຄືກັບຈົດໝາຍ. ກ່ຽວກັບ "ໜັງສືພິມ" ນີ້, ສາດສະດາຈານ ເຈີ່ນວັນຢົວ ໄດ້ປະເມີນວ່າ: "ໜັງສືພິມໄດ້ເຮັດໜ້າທີ່ເປັນກະບອກສຽງ, ສົນທະນາບັນຫາພື້ນຖານບາງຢ່າງຕື່ມອີກ, ພ້ອມທັງສະເໜີບົດຮຽນພາຍໃນກ່ຽວກັບລັດທິມາກ-ເລນິນ. ມັນໄດ້ສົນທະນາບັນຫາພື້ນຖານຂອງການປະຕິວັດອິນດູຈີນ; ບັນຫາສຳຄັນທີ່ໄດ້ກ່າວເຖິງໃນວິທະຍານິພົນການເມືອງປີ 1930, ແລະພ້ອມກັນນັ້ນກໍ່ຍົກບັນຫາພື້ນຖານຂອງການປະຕິວັດຫວຽດນາມຂຶ້ນມາ..."

ຕໍ່ມາ, ຫ້ອງຂັງ 5, ຕຶກ 1 ໄດ້ພິມເຜີຍແຜ່ໜັງສືພິມ "ນັກໂທດແດງ" ຂະໜາດ 9 x 13 ຊມ, ເຊິ່ງມີຈຸດປະສົງເພື່ອເຜີຍແຜ່ຫຼາຍບັນຫາ. ໃນຮູບແບບຖາມ-ຕອບ, ໜັງສືພິມໄດ້ຖືກພິມເຜີຍແຜ່ທຸກໆອາທິດ, ໂດຍໃຫ້ຂໍ້ມູນກ່ຽວກັບການຕໍ່ສູ້ ແລະ ການສຶກສາ ຂອງລັດທິມາກ-ເລນິນ. ສະຫາຍ ຫງວຽນວັນກື ເປັນຫົວໜ້າບັນນາທິການ, ນັກຂຽນຫຼັກ, ແລະ ຍັງເປັນນັກຂຽນທິດສະດີທີ່ຄົມຊັດຂອງໜັງສືພິມ, ໂດຍປະກອບສ່ວນເຂົ້າໃນພາກສ່ວນ "ຄວາມຄິດເຫັນທົ່ວໄປ" ເປັນປະຈຳ. ນອກຈາກນັກຂຽນຫຼັກແລ້ວ, ນັກໂທດການເມືອງໃນຕຶກ 1 ແລະ 2 ຍັງໄດ້ປະກອບສ່ວນຢ່າງຕັ້ງໜ້າໃຫ້ກັບໜັງສືພິມ... ຕໍ່ມາ, ໜັງສືພິມ "ນັກໂທດແດງ" ໄດ້ຖືກໂອນໄປຫ້ອງຂັງ 6 ແລະ 7, ຕຶກ 1, ປ່ຽນຊື່ເປັນ "ກ້າວໜ້າ," ແລະ ກາຍເປັນອົງການຂໍ້ມູນຂ່າວສານ ແລະ ການຕໍ່ສູ້ຂອງຫ້ອງພັກຂອງນັກໂທດ. ບັນນາທິການຂອງໜັງສືພິມນີ້ລວມມີສະຫາຍ ຟ້າມ ຮຸ່ງ, ເລ ວັນ ເລືອງ, ໂຮ ວັນ ລອງ, ແລະ ຄົນອື່ນໆ...

ໃນເດືອນພະຈິກ ປີ 1950, ການຕໍ່ສູ້ຂອງນັກໂທດໄດ້ຮັບໄຊຊະນະ, ບັງຄັບໃຫ້ຜູ້ຄຸມຄຸກ Con Dao ອະນຸຍາດໃຫ້ມີການສ້າງຕັ້ງສະຫະພັນນັກໂທດ - ເຊິ່ງເປັນເຫດການທີ່ຫາຍາກໃນປະຫວັດສາດ 88 ປີຂອງຄຸກ. ໃນໂອກາດນີ້, ສະຫະພັນໄດ້ເຜີຍແຜ່ວາລະສານທີ່ມີຊື່ວ່າ "New Con Dao" - ສຽງຮ່ວມກັນຂອງນັກໂທດ. ຕັ້ງແຕ່ນັ້ນມາ, ຊີວິດຂອງນັກໂທດໄດ້ດີຂຶ້ນ; ບາງກຸ່ມໄດ້ເຜີຍແຜ່ໜັງສືພິມເຊັ່ນ "New Life" ແລະ "Literature and Arts"; ໂດຍສະເພາະ, ການເຄື່ອນໄຫວໜັງສືພິມຝາຜະໜັງໄດ້ຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງ. ຫ້ອງໂທດປະຫານຊີວິດມີໜັງສືພິມທີ່ມີຊື່ວ່າ "Prison Friend," ພະແນກສວນ An Hai ມີ "Unity," ພະແນກກໍ່ສ້າງມີ "Bricklayer," ພະແນກໄມ້ມີ "Victory," ພະແນກອະນຸລັກມີ "Pioneer," ແລະ ພະແນກຜະລິດມີ "Labor" ແລະ "Workers." ໂດຍທົ່ວໄປ, ໜັງສືພິມເຫຼົ່ານີ້ຖືກພິຈາລະນາວ່າ "ໄດ້ຮັບອະນຸຍາດ," ແລະ ເຖິງແມ່ນວ່າຈະຖືກຄວບຄຸມຢ່າງເຂັ້ມງວດ, ຊີວິດນັກຂ່າວ ແລະ ວັນນະຄະດີຂອງນັກໂທດກໍ່ຍິ່ງດີຂຶ້ນ.

ໃນຊ່ວງປີ 1945-1954, ການເຄື່ອນໄຫວດ້ານວັນນະຄະດີ ແລະ ການສຶກສາທີ່ໄດ້ຮັບຄວາມນິຍົມໃນບັນດານັກໂທດໄດ້ຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງ, ສະທ້ອນໃຫ້ເຫັນໃນເອກະສານແບບວາລະສານສອງເຫຼັ້ມ. ເຫຼັ້ມທຳອິດມີຊື່ວ່າ "ນະລົກເທິງໂລກ"; ເຫຼັ້ມທີສອງແມ່ນ "ຄຳຕັດສິນກ່ຽວກັບການບຸກລຸກຂອງຝຣັ່ງ," ເຊິ່ງໄດ້ປະນາມອາຊະຍາກຳທີ່ໂຫດຮ້າຍຂອງພະນັກງານຄຸກໃນສະໄໝອານານິຄົມຝຣັ່ງ ແລະ ລະບອບຄຸກທີ່ໂຫດຮ້າຍຂອງເກາະໂກນດ່າວ. ແຕ່ປີ 1970 ຫາທ້າຍປີ 1973, ມີໜັງສືພິມເກືອບ 50 ສະບັບໄດ້ຖືກພິມເຜີຍແຜ່ໃນພາກ B, ຄ້າຍກັກຂັງ 6 (ຄ້າຍກັກຂັງ). ນອກເໜືອໄປຈາກໜັງສືພິມສອງສະບັບຄື "Sinh Hoat" ແລະ "Xay Dung," ຍັງມີໜັງສືພິມ "Vuon Len" ຂອງສະຫະພັນຊາວໜຸ່ມ Nguyen Van Troi, "Ren Luyen," "Doan Ket," "Niem Tin," "Tien Len," ແລະອື່ນໆ. ສິ່ງທີ່ໜ້າສັງເກດຄື "Xay Dung" ບໍ່ພຽງແຕ່ມີຍອດຂາຍສູງສຸດດ້ວຍ 10 ເຫຼັ້ມເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງໄດ້ນຳເອົານັກຂຽນທີ່ມີຊື່ສຽງຫຼາຍຄົນມາລວມກັນ, ດ້ວຍບົດຄວາມທີ່ອຸດົມສົມບູນ ແລະ ຄັດເລືອກຢ່າງລະມັດລະວັງ, ເຊິ່ງເປັນຕົວແທນຂອງສຽງຂອງຄ້າຍທັງໝົດ.

ອີງຕາມວິລະຊົນແຮງງານ ບຸຍວັນຕວານ, ໜຶ່ງໃນນັກຂ່າວໃນຄຸກກອນດ້າວ, ການສ້າງໜັງສືພິມຕ້ອງປ່ຽນສິ່ງທີ່ເປັນໄປບໍ່ໄດ້ໃຫ້ກາຍເປັນສິ່ງທີ່ເປັນໄປໄດ້. ກ່ອນອື່ນໝົດ, ເຈ້ຍ ແລະ ນໍ້າມຶກຖືກຫ້າມຢ່າງເດັດຂາດໂດຍສັດຕູ. ຜ່ານການໂຄສະນາຊວນເຊື່ອຂອງສັດຕູ, ຜ່ານພະນັກງານ ແພດ , ເຮືອນຄົວ, ແລະ ແມ່ນແຕ່ກອງກຳລັງຮັກສາຄວາມປອດໄພ, ນັກໂທດສາມາດໄດ້ຮັບປື້ມບັນທຶກນັກຮຽນ ແລະ ປາກກາລູກບານ. ສຳລັບຕົ້ນສະບັບ, ພວກເຂົາຕ້ອງໄດ້ນຳເອົາຊອງຢາສູບ, ກ່ອງເຈ້ຍແຂງ, ຖົງຊີມັງ, ແລະ ເຈ້ຍຫໍ່ໄປສະນີທີ່ສົ່ງມາຈາກແຜ່ນດິນໃຫຍ່ມາໃຊ້ໃໝ່... ທັງໝົດນີ້ຕ້ອງແຊ່ນໍ້າເພື່ອແຍກອອກເປັນແຜ່ນບາງໆສຳລັບຂຽນ. ເມື່ອປາກກາລູກບານເຕັມໝົດ, ນັກໂທດຈະເຮັດນໍ້າມຶກຂອງຕົນເອງ ແລະ ຕື່ມນໍ້າມຶກໃສ່. ຍ້ອນການສະໜອງອຸປະກອນຂອງສັດຕູ (ສີຍ້ອມເສື້ອຜ້າເພາະບໍ່ມີສະບູ), ນັກໂທດໄດ້ປະສົມມັນກັບກລີເຊີລິນເພື່ອໃຫ້ໄດ້ສີຍ້ອມສີດຳສຳລັບໃຊ້.

ເພື່ອເຮັດແປງທາສີ, ນັກໂທດຈະເອົາກິ່ງໄມ້ປ໊ອບລາສົດໆ ແລະ ດ້າມຈັບຂອງໄມ້ກວາດ, ປອກເປືອກອອກ, ຄົມປາຍຕາມແນວຂວາງ, ແລະ ຈາກນັ້ນບົດໃຫ້ລະອຽດເພື່ອໃຊ້. ກ່ຽວກັບຂໍ້ມູນຂ່າວສານ, ນອກຈາກຂ່າວທີ່ແຜ່ລາມໄປທົ່ວໆຈາກຜູ້ນຳ ແລະ ພາຍໃນຄ້າຍຄຸມຂັງ, ນັກໂທດໄດ້ເອົາວິທະຍຸສອງເຄື່ອງຢ່າງລັບໆ ແລະ ຕ້ອງຟັງພວກມັນຢ່າງລັບໆ, ໂດຍຈົດບັນທຶກສັ້ນໆກ່ຽວກັບເນື້ອໃນທີ່ພວກເຂົາຕ້ອງການ. ການຈ່າຍເງິນໃຫ້ຜູ້ຂຽນ ແລະ ຜູ້ທີ່ຄັດລອກບົດຄວາມບໍ່ແມ່ນຢາສູບ, ແຕ່ແມ່ນໃບໜ້າທີ່ມີຄວາມສຸກ ແລະ ຄຳເຫັນຂອງສະຫາຍຂອງພວກເຂົາ. ຫຼັງຈາກໜັງສືພິມໄປຮອດແຕ່ລະຄົນ, ພວກມັນໄດ້ຖືກເກັບມາ, ຫໍ່ດ້ວຍໄນລອນຊັ້ນໜຶ່ງ, ວາງໄວ້ໃນຂວດແກ້ວ, ແລະ ຝັງ, ເພາະວ່າພວກເຂົາບໍ່ສາມາດທົນທີ່ຈະທຳລາຍພວກມັນ ຫຼື ປ່ອຍໃຫ້ສັດຕູເອົາພວກມັນໄປໄດ້.

“ໃນເວລານັ້ນ, ຄວາມຕາຍແມ່ນຊ່ອນຢູ່ສະເໝີ, ແລະບໍ່ມີໃຜສາມາດຈິນຕະນາການໄດ້ວ່າມື້ອື່ນຈະນຳມາເຊິ່ງຫຍັງ. ດັ່ງນັ້ນ, ບໍ່ມີໃຜຄິດກ່ຽວກັບວ່າໜັງສືພິມທີ່ພວກເຂົາຜະລິດຈະຖືກຮັກສາໄວ້ໄດ້ດົນປານໃດ ຫຼື ປະຫວັດສາດຈະຕັດສິນພວກມັນແນວໃດ. ແຕ່ສິ່ງທີ່ຄິດວ່າສູນເສຍໄປຕະຫຼອດການຄ່ອຍໆປາກົດຂຶ້ນ. ເຖິງແມ່ນວ່າຈຳນວນໜັງສືພິມຄຸກທີ່ເກັບກຳ ແລະ ບັນທຶກໄວ້ຈົນເຖິງທຸກມື້ນີ້ຍັງມີໜ້ອຍຫຼາຍ, ແຕ່ມັນພຽງພໍທີ່ຈະຢືນຢັນວ່າວຽກງານຂ່າວແມ່ນສິ່ງຈຳເປັນໃນຊີວິດທາງວິນຍານຂອງປະຊາຊົນ. ເຖິງວ່າຈະມີຄວາມຫຍຸ້ງຍາກຢ່າງຮ້າຍແຮງ, ການຄວບຄຸມ ແລະ ການປາບປາມຢ່າງເຂັ້ມງວດໂດຍສັດຕູ, ແລະ ແມ່ນແຕ່ການໂຈມຕີກໍ່ການຮ້າຍທີ່ນອງເລືອດ, ຄວາມຈິງທີ່ວ່ານັກໂທດການເມືອງຜະລິດໜັງສືພິມສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງຄວາມຢືດຢຸ່ນທີ່ບໍ່ສັ່ນຄອນ. ໜັງສືພິມຂອງນັກໂທດ Con Dao ສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງຈິດໃຈທີ່ມີຄວາມຫວັງໃນການຕໍ່ສູ້ເພື່ອເອກະລາດ ແລະ ເສລີພາບເພື່ອປະເທດຊາດ ແລະ ປະກອບສ່ວນເຂົ້າໃນການເພີ່ມພູນປະຫວັດສາດຂອງວຽກງານຂ່າວປະຕິວັດໃນຫວຽດນາມ,” ທ່ານ Bui Van Toan ອະທິບາຍ.

ຫງວຽນຫາວ (ລວບລວມ)

ແຫຼ່ງຂໍ້ມູນ: https://baoangiang.com.vn/lam-bao-o-dia-nguc-tran-gian--a422804.html