ຫງວຽນ ເຍິດ ແອງ: ຊາວສວນ

ໃນທາງກົງກັນຂ້າມ, ຂ້ອຍຢາກເຕືອນຕົວເອງວ່າ: ໃນລະດັບຫຼາຍຫຼືໜ້ອຍ, ຄຳຖາມທີ່ວ່າຜູ້ຂຽນ ຫຼື ຜົນງານໃດທີ່ຈະແປຄວນເປັນເລື່ອງທີ່ຕ້ອງພິຈາລະນາຢ່າງລະມັດລະວັງສະເໝີ ແທນທີ່ຈະເປັນການກະທຳທີ່ບໍ່ລະມັດລະວັງຂອງຄວາມບໍ່ເປັນມືອາຊີບ.

ຫຼາຍກວ່າທົດສະວັດທີ່ຜ່ານມາ, ຂ້ອຍສົງໄສວ່າຜົນງານຂອງ Nguyen Nhat Anh ຈະຖືກຕ້ອນຮັບໃນພາສາອື່ນແນວໃດ. ຄຳຖາມທີ່ວ່າ "ເປັນຫຍັງຕ້ອງແປ Nguyen Nhat Anh?" ໄດ້ກັບມາຫາຂ້ອຍໂດຍກົງຫຼາຍຂຶ້ນເມື່ອພວກເຮົາຮ່ວມກັບເພື່ອນຂອງຂ້ອຍ Kaitlin Rees ໄດ້ແປປຶ້ມເຫຼັ້ມທີສີ່ຂອງລາວເປັນພາສາອັງກິດ: * There Are Two Cats Sitting by the Window* (Youth Publishing House, 2025). (ປຶ້ມສາມເຫຼັ້ມກ່ອນໜ້ານີ້ທີ່ພວກເຮົາໄດ້ແປແມ່ນ: *I See Yellow Flowers on Green Grass *, *Have a Good Day* , ແລະ *Sitting and Crying on a Tree *).

Nguyễn Nhật Ánh: Người làm vườn - Ảnh 1. — ໜ້າປົກປຶ້ມ *"ມີແມວສອງໂຕນັ່ງຢູ່ຂ້າງປ່ອງຢ້ຽມ"* (ສຳນັກພິມຊາວໜຸ່ມ) - ແປໂດຍ Nha Thuyen ແລະ Kaitlin Rees

ນອກຈາກການເປັນການເຊື່ອມຕໍ່ທາງດ້ານວັນນະຄະດີ - ການເຮັດວຽກກັບຜູ້ຂຽນ ແລະ ການຮັບຄໍາສັ່ງຈາກສໍານັກພິມ - ຂ້າພະເຈົ້າຢາກໃຊ້ໂອກາດນີ້ເພື່ອຄົ້ນຄວ້າເລິກເຊິ່ງກ່ຽວກັບບາງຜົນງານທີ່ຂ້າພະເຈົ້າແປເພື່ອສະທ້ອນ ຫຼື ຂະຫຍາຍທັດສະນະຂອງຂ້າພະເຈົ້າກ່ຽວກັບຜົນສຳເລັດດ້ານຄວາມຄິດສ້າງສັນຂອງ Nguyen Nhat Anh, ນັກຂຽນທີ່ເຮັດໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າ ແລະ ໝູ່ເພື່ອນຂອງຂ້າພະເຈົ້າຫົວຂວັນອອກມາເມື່ອພວກເຮົາອາຍຸໄດ້ສິບ ຫຼື ສິບເອັດປີ, ໃນເມືອງນ້ອຍໆໃນສະໄໝທີ່ປຶ້ມຍັງບໍ່ທັນມີໃຫ້ອ່ານຄືກັບໃນປະຈຸບັນ.

ການແປຜົນງານຂອງ ຫງວຽນ ເຍິດ ແອງ ບໍ່ແມ່ນເລື່ອງຍາກເກີນໄປ ຫຼື ງ່າຍເກີນໄປ ເນື່ອງຈາກການໃຊ້ພາສາປະຈຳວັນ ແລະ ສະພາບການທາງວັດທະນະທຳ ແລະ ສັງຄົມສະເພາະ. ຄວາມຫຍຸ້ງຍາກນີ້ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ຂ້ອຍອ່ານຄືນ, ອ່ານຈົບ, ນັກຂຽນຈາກໄວເດັກຂອງຂ້ອຍ, ແລະ ຮັກສາຄວາມຊົງຈຳໃນການອ່ານນັ້ນໄວ້.

ແນ່ນອນວ່າປຶ້ມທີ່ຂາຍດີທີ່ສຸດບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງເປັນປະກົດການທາງວັນນະຄະດີສະເໝີໄປ. ໃນກໍລະນີຂອງ Nguyen Nhat Anh, ຈຳນວນປຶ້ມທີ່ຂາຍໄດ້ແມ່ນຫຼັກຖານທີ່ມີຊີວິດຊີວາທີ່ສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງຄວາມດຶງດູດໃຈຂອງຜົນງານຂອງລາວຕໍ່ຜູ້ອ່ານໄວລຸ້ນ, ແລະໃນເວລາດຽວກັນ, ຫຼັກຖານຂອງຄຸນນະພາບແລະລັກສະນະຂອງລາວໃນຖານະນັກຂຽນ. ເມື່ອປະເຊີນກັບປຶ້ມທີ່ຂາຍດີທີ່ສຸດຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງໃນວົງການວັນນະຄະດີໄວໜຸ່ມທີ່ຂ້ອນຂ້າງຊຸດໂຊມ, ຄົນເຮົາສາມາດໄດ້ຍິນສຽງທີ່ບ่นບົ່ນແລະສົງໄສຂອງຜູ້ອ່ານທີ່ມີຄວາມເຂົ້າໃຈ, ໂດຍກ່າວວ່າການຂຽນຂອງລາວແມ່ນ "ງ່າຍ," "ຊໍ້າຊາກ," ແລະ "ສຽງວິພາກວິຈານແລະການວິເຄາະທາງວິຊາການແມ່ນຈຳເປັນ." ແຕ່ປຶ້ມຍັງຄົງຖືກຂຽນໄວ້, ແລະຜູ້ຂຽນຍັງສືບຕໍ່ການເດີນທາງຂອງລາວໃນການຝຶກຝົນທັກສະການຂຽນຂອງລາວແລະເບິ່ງແຍງຜູ້ອ່ານຂອງລາວ.

ເມື່ອເຂົ້າຫາ Nguyen Nhat Anh, ຂ້ອຍຕັ້ງໃຈຢາກແຍກສຳນວນທີ່ທັນສະໄໝ, ສະຖິຕິການຂາຍ, ລາງວັນ ແລະ ຕຳແໜ່ງຕ່າງໆໄວ້, ເພື່ອເຂົ້າໃຈ ແລະ ອ່ານລາວໃນຖານະນັກຂຽນເທົ່ານັ້ນ - ຜູ້ທີ່ສ້າງປຶ້ມ. ຂ້ອຍເຊື່ອວ່ານີ້ແມ່ນວິທີການທີ່ບໍລິສຸດທີ່ສຸດທີ່ຂ້ອຍສາມາດເອົາຈາກມຸມມອງຂອງຜູ້ອ່ານ ແລະ ນັກແປ.

ຫງວຽນເຍິດແອງ, ນັກກະວີໃນສະໄໝຮຽນ.

ຂ້ອຍເປັນຄົນລຸ້ນຜູ້ອ່ານ - ອາຍຸປະມານດຽວກັນກັບຕົວລະຄອນຂອງ Nguyen Nhat Anh, ບາງທີອາດຈະອາຍຸປະມານລູກສາວຂອງລາວ - ຜູ້ທີ່ມັກອ່ານຊຸດ "Kaleidoscope" ຕັ້ງແຕ່ເຫຼັ້ມທຳອິດ ແລະ ລໍຖ້າລຸງຜູ້ທີ່ໃຫ້ເຊົ່າປຶ້ມໃນເມືອງມາເອົາເຫຼັ້ມໃໝ່ຂອງຊຸດປຶ້ມຂະໜາດກະເປົ໋າປົກສີມ່ວງຈາກສຳນັກພິມ Kim Dong ໃນ ຮ່າໂນ້ຍ , ພ້ອມກັບປຶ້ມອື່ນໆອີກຫຼາຍເຫຼັ້ມຈາກ "Golden Book Collection ," ຫຼື ນະວະນິຍາຍຮູບສີ່ຫຼ່ຽມບາງໆຈາກສຳນັກພິມຕ່າງໆ, ເຊິ່ງຊ່ວຍໃຫ້ຂ້ອຍສາມາດອ່ານໄດ້ 10 ຫາ 20 ເຫຼັ້ມພ້ອມກັນໃນຕອນບ່າຍທີ່ສະບາຍໆ.

ຕໍ່ມາ, ຫຼັງຈາກອ່ານບົດກະວີຕົ້ນໆຂອງລາວ ແລະ ບົດກະວີທີ່ຈັດພິມຮ່ວມກັບ ເລ ທິ ກິມ, "April City" (1984), ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຈິນຕະນາການວ່າ ຫງວຽນ ເຍິດ ແອງ ເປັນ, ແລະ ຈະເປັນຕະຫຼອດໄປ, ນັກກະວີໃນສະໄໝຮຽນ, ຂອງເມືອງ, ທີ່ມີເລື່ອງລາວ, ຄວາມຊົງຈຳ, ທ້ອງຟ້າ, ແລະ ຊີວິດທີ່ຫໍ່ຫຸ້ມໄວ້ທັງໝົດ. ບຸກຄະລິກກະພາບດ້ານກະວີຂອງລາວສາມາດເປີດເຜີຍໄດ້ຢ່າງຊັດເຈນທີ່ສຸດໃນຜົນງານ "ແມວສອງໂຕນັ່ງຢູ່ຂ້າງປ່ອງຢ້ຽມ" : ນັກກະວີຊື່ວ່າ ແມວໝີ, ຜູ້ອ່ານທີ່ກາຍເປັນນັກກະວີຊື່ວ່າ ທິນນີ, ນັກຂຽນທີ່ບາງຄັ້ງກໍ່ເອົາບົດກະວີຂອງຕົນເອງມາປະສານເຂົ້າໃນເລື່ອງເພື່ອເຕືອນຜູ້ອ່ານກ່ຽວກັບລັກສະນະກະວີຂອງລາວ, ແລະ ລາວເອງກໍ່ກຳລັງແປບົດກະວີແມວເປັນບົດກະວີຂອງມະນຸດ.

ໃນຖານະທີ່ເປັນຜູ້ອ່ານໜຸ່ມ, ເລື່ອງລາວທີ່ມ່ວນຊື່ນຂອງ Nguyen Nhat Anh, ການເລົ່າເລື່ອງຂອງລາວທີ່ເຈາະເລິກເຂົ້າໄປໃນຄວາມສັບສົນຂອງຊີວິດດ້ວຍການເລົ່າເລື່ອງທີ່ມີສະຕິປັນຍາ ແລະ ພາສາທີ່ຄຸ້ນເຄີຍໃນຊີວິດປະຈຳວັນ, ໄດ້ກະຕຸ້ນຄວາມຢາກຮູ້ຢາກເຫັນຂອງຂ້ອຍ. ເມື່ອອ່ານຈາກມຸມມອງທີ່ຫວນຄືນຫຼັງ, ຂ້ອຍເລີ່ມສົນໃຈຫຼາຍຂຶ້ນກ່ຽວກັບວິທີທີ່ລາວຕັ້ງຄຳຖາມທາງສັງຄົມ-ມະນຸດສະທຳ, ໂດຍພິຈາລະນາຜົນກະທົບທີ່ອາດເກີດຂຶ້ນຈາກຜົນງານຂອງລາວຕໍ່ຜູ້ອ່ານໄວລຸ້ນ, ໂດຍສະເພາະໃນແງ່ຂອງຄວາມດຶງດູດໃຈຢ່າງກວ້າງຂວາງຂອງພວກເຂົາ, ແທນທີ່ຈະເປັນພຽງແຕ່ແບບການຂຽນ ແລະ ເຕັກນິກວັນນະຄະດີຂອງລາວ.

ພວກເຮົາສາມາດຄາດຫວັງການວິພາກວິຈານ ແລະ ການສຶກສາຢ່າງເລິກເຊິ່ງຕື່ມອີກກ່ຽວກັບທັດສະນະຂອງ Nguyen Nhat Anh ກ່ຽວກັບບັນຫາທາງສັງຄົມ ແລະ ມະນຸດສະທຳ, ລວມທັງຂໍ້ຈຳກັດ ແລະ ອະຄະຕິຂອງລາວ, ຖ້າມີ, ເຊັ່ນ: ຄວາມບໍ່ສະເໝີພາບທີ່ຕິດພັນລະຫວ່າງເຂດຊົນນະບົດ ແລະ ຕົວເມືອງ (ຕົວຢ່າງ, ສະແດງອອກຜ່ານຮູບແບບຂອງຄວາມຮັກຂອງນັກຮຽນທີ່ກຳລັງຈະແຕກແຍກກັນເພາະວ່າຄົນເຮົາອອກຈາກບ້ານໄປເມືອງ, ຫຼື ສະພາບການດຳລົງຊີວິດທີ່ບໍ່ແນ່ນອນຂອງກຸ່ມຄົນທຸກຍາກ), ບັນຫາສິ່ງແວດລ້ອມ ແລະ ທຳມະຊາດ, ສຽງຂອງສັດ, ແລະ ພ້ອມກັບພວກມັນ, ວິທີທີ່ເລື່ອງຄວາມຮັກ ແລະ ມິດຕະພາບກ້າວຂ້າມຂອບເຂດ, ຄວາມແຕກຕ່າງ ແລະ ອະຄະຕິ.

ໜ້າຕ່າງໆຂອງປຶ້ມຫົວນີ້ຖືກເປີດເຜີຍຢ່າງບໍລິສຸດໃຈ, ເຜີຍໃຫ້ເຫັນມິຕິໃນປະຈຸບັນຂອງຄວາມຫວນຄິດຮອດອະດີດ.

ສິ່ງທີ່ຂ້ອຍຮູ້ສຶກວ່າມ່ວນທີ່ສຸດກ່ຽວກັບການອ່ານນິຍາຍຂອງ ຫງວຽນ ເຍິດ ແອງ ໃນປະຈຸບັນນີ້ ບາງທີອາດເປັນສິ່ງທີ່ຄົນລຸ້ນພວກເຮົາ, ແລະຄົນລຸ້ນລູກຫຼານຂອງພວກເຮົາ, ທີ່ເຕີບໃຫຍ່ຂຶ້ນມາທ່າມກາງການສົນທະນາທີ່ໄດ້ຮັບຄວາມນິຍົມກ່ຽວກັບໂລກາພິວັດ ແລະ ການພັດທະນາ ເສດຖະກິດ , ຂາດຫຼາຍຫຼືໜ້ອຍ: ຄວາມຮູ້ສຶກທີ່ສົດຊື່ນ ແລະ ແທ້ຈິງຂອງຊຸມຊົນ. ໃນຜົນງານສ່ວນໃຫຍ່ຂອງລາວ, ວິຖີຊີວິດຊຸມຊົນຂອງໝູ່ບ້ານຫວຽດນາມສະທ້ອນໃຫ້ເຫັນຢ່າງຊັດເຈນ ແລະ ແຂງແຮງໃນບຸກຄະລິກກະພາບ ແລະ ຄວາມສຳພັນຂອງຕົວລະຄອນ, ໃນລາຍລະອຽດຂອງພື້ນທີ່ດຳລົງຊີວິດຂອງເຂົາເຈົ້າ, ບໍ່ວ່າເລື່ອງລາວຈະຕັ້ງຢູ່ໃນຊົນນະບົດ ຫຼື ຕົວເມືອງ, ໃນປະເທດຫວຽດນາມ ຫຼື ຕ່າງປະເທດ.

ເຊັ່ນດຽວກັບໃນເລື່ອງ "ແມວສອງໂຕນັ່ງຢູ່ຂ້າງປ່ອງຢ້ຽມ ," ຊຸມຊົນຂອງໜູ, ແມວ, ກຸ່ມໜູ ແລະ ນົກທີ່ຢູ່ຮ່ວມກັນ, ແລະ ມະນຸດ, ເຖິງວ່າຈະມີຄວາມບໍ່ແນ່ນອນຂອງການຮຸກຮານທີ່ຮຸນແຮງ, ຍັງຄົງສະແດງຄວາມງາມທີ່ອ່ອນໂຍນ ແລະ ເປັນກະວີ. ຊຸມຊົນນັ້ນອາດຈະປະກອບດ້ວຍແມວສອງໂຕ, ຫຼືພຽງແຕ່ແມວ ແລະ ໜູກຳລັງເບິ່ງຝົນ ແລະ ລົມກັນກ່ຽວກັບເລື່ອງຄວາມຮັກທີ່ແປກປະຫຼາດ. ໃນໝູ່ບ້ານເຫຼົ່ານີ້ພາຍໃນເມືອງ, ບ່ອນທີ່ເມືອງຄ້າຍຄືກັບໝູ່ບ້ານ, ພໍ່ແມ່ສາມາດກາຍເປັນກະສັດ ແລະ ລາຊິນີ, ແລະ ເດັກນ້ອຍສາມາດກາຍເປັນເຈົ້າຍິງ ແລະ ເຈົ້າຊາຍທີ່ສ້າງນິທານເທບນິຍາຍ, ແລະ ຊະນິດພັນຕ່າງໆກໍ່ຢາກຮູ້ຢາກເຫັນທີ່ຈະຮຽນຮູ້ພາສາຂອງກັນແລະກັນສະເໝີ. ເດັກນ້ອຍເຕີບໃຫຍ່ຄຸ້ນເຄີຍກັບພືດ ແລະ ຊອຍຂອງໝູ່ບ້ານ, ບໍ່ເຄີຍປະຕິເສດທີ່ຈະຟັງຜູ້ໃຫຍ່ເລົ່າເລື່ອງຂອງບັນພະບຸລຸດ ແລະ ປູ່ຍ່າຕາຍາຍຂອງເຂົາເຈົ້າ. ນີ້ແມ່ນເລືອດທີ່ລ້ຽງ ໂລກ ທີ່ອົບອຸ່ນ ແລະ ໜ້າເຊື່ອຖື, ບ່ອນທີ່ຄົນເຮົາບໍ່ເຄີຍຢູ່ຄົນດຽວເກີນໄປ, ໂລກທີ່ສັບສົນ ແລະ ມີຂໍ້ບົກຜ່ອງ ແຕ່ບໍ່ໄດ້ເປັນເລື່ອງລະຄອນ, ແລະ ສະເໝີມີຄວາມຫວັງ, ເນື່ອງຈາກການແບ່ງປັນທຸກໆມື້ລະຫວ່າງເພື່ອນບ້ານ, ໝູ່ເພື່ອນ, ແລະ ຄົນແປກໜ້າ.

ຂ້ອຍຄິດວ່າ, ໃນລະດັບໜຶ່ງ, ມັນແມ່ນຄວາມຮູ້ສຶກຂອງຊຸມຊົນທີ່ມີຊີວິດຊີວາ ແລະ ມີຊີວິດຊີວານີ້ ທີ່ໃຫ້ຜົນງານຂອງ ຫງວຽນ ຍິດ ແອງ, ທັງພາສາຫວຽດນາມ ຫຼື ພາສາອື່ນໆ, ມີທ່າແຮງທີ່ຈະເຊື່ອມຕໍ່ຜູ້ອ່ານ - ລູກຫລານຂອງຄົນຫວຽດນາມທີ່ອາໄສຢູ່ໃນຫຼາຍພາກສ່ວນຂອງໂລກ, ຫຼື ເພື່ອສົ່ງເສີມປະສົບການຮ່ວມກັນໃນທົ່ວພາກພື້ນວັດທະນະທໍາທີ່ຄ້າຍຄືກັນ, ເຊັ່ນ: ຊຸມຊົນອາຊີຕາເວັນອອກສຽງໃຕ້. ການອ່ານ ຫງວຽນ ຍິດ ແອງ, ບາງຄັ້ງຂ້ອຍພົບວ່າຕົນເອງກ້າວເຂົ້າໄປໃນບ່ອນເກັບມ້ຽນທີ່ມີຊີວິດຊີວາຢ່າງກັງວົນ, ເຂົ້າໄປໃນພື້ນທີ່ດໍາລົງຊີວິດຂອງຊຸມຊົນທີ່ສູນຫາຍ ແລະ ຈາງຫາຍໄປ, ແລະ ໜ້າທີ່ບໍລິສຸດຂອງປຶ້ມຂອງລາວສາມາດເປີດມິຕິອື່ນຂອງຄວາມຫວນຄືນສູ່ອະດີດໃນປະຈຸບັນ.

ຜູ້ອ່ານໜຸ່ມພາຍໃນຕົວຂ້ອຍຍັງຄົງຢູ່ໃນຕົວເມືອງເກົ່າ. ແຕ່ບາງຄັ້ງ, ການໃຊ້ຊີວິດແບບຄົນເຖົ້າ, ຂ້ອຍພົບຄວາມສະຫງົບສຸກໃນຄວາມສຸກທີ່ລຽບງ່າຍຂອງຄວາມຊົງຈຳ. ໃນພູມສັນຖານວັດທະນະທຳທີ່ວຸ້ນວາຍໃນປະຈຸບັນສຳລັບເດັກນ້ອຍ ແລະ ໄວລຸ້ນ, ປຶ້ມຂອງ ຫງວຽນ ຍິດ ແອງ ຍັງຄົງສ່ອງແສງຄວາມງາມທີ່ອ່ອນໂຍນຂອງຜູ້ໃຫຍ່ທີ່ເບິ່ງເດັກນ້ອຍຫຼິ້ນຢ່າງຮັກແພງ, ຜູ້ໃຫຍ່ທີ່ສົນທະນາຢ່າງງຽບໆກັບເດັກນ້ອຍທີ່ເຕີບໃຫຍ່ກ່ຽວກັບຄຸນຄ່າຂອງຊີວິດໂດຍບໍ່ຍົກສຽງຂອງເຂົາເຈົ້າຂຶ້ນ. ຂ້ອຍຈິນຕະນາການເຖິງຜູ້ໃຫຍ່, ຄືກັບ ຫງວຽນ ຍິດ ແອງ, ຄືກັບຍັກໃຫຍ່ໃນນິທານເທບນິຍາຍຂອງ Oscar Wilde, ມີສວນທີ່ສວຍງາມ, ເປີດປະຕູໃຫ້ເດັກນ້ອຍທີ່ຟ້າວເຂົ້າມາ, ໃນຂະນະທີ່ລາວນັ່ງຢູ່ງຽບໆ, ເບິ່ງ, ແລະເດັກນ້ອຍເຫຼົ່ານັ້ນຍັງມີຄວາມລັບຫຼາຍຢ່າງຕິດຕົວຢູ່.

ແຫຼ່ງຂໍ້ມູນ: https://thanhnien.vn/nguyen-nhat-anh-nguoi-lam-vuon-185250701102809197.htm