ໃນບັນດາເພື່ອນຮ່ວມງານ ແລະ ໝູ່ເພື່ອນພາຍໃຕ້ "ຫຼັງຄາຮ່ວມກັນ" ຂອງໜັງສືພິມ ກວາງຈິ ທີ່ຮັກແພງ ຜູ້ທີ່ໄດ້ເສຍຊີວິດໄປແລ້ວນັບຕັ້ງແຕ່ແຂວງໄດ້ຮັບການສ້າງຕັ້ງຂຶ້ນໃໝ່ (ເດືອນກໍລະກົດ 1989), ນັກຂ່າວ ດັງທໍ ອາດຈະເປັນຄົນທີ່ຂ້າພະເຈົ້າມີຄວາມຊົງຈຳຫຼາຍທີ່ສຸດ.
ບົດຂຽນ "ດິນແດນລໍຖ້າລະດູການ", ລົງພິມໃນໜັງສືພິມກວາງຈິ ໃນວັນທີ 17 ທັນວາ 1998, ແລະ ຮູບແຕ້ມຂອງນັກຂ່າວ ດັງທໍ - ພາບ: D.T.
ກ່ອນທີ່ຈະເຂົ້າຮ່ວມໜັງສືພິມກວາງຈິ, ດັ້ງທໍ້ ເຄີຍເຮັດວຽກເປັນຜູ້ຊ່ຽວຊານຢູ່ຫ້ອງການຄະນະກຳມະການປະຊາຊົນແຂວງ ຢາລາຍ - ກອນຕູມ, ເປັນນັກຂ່າວໃຫ້ໜັງສືພິມກອນຕູມ, ແລະ ກ່ອນໜ້ານັ້ນ, ເປັນນັກສຶກສາຢູ່ມະຫາວິທະຍາໄລເຫວ້, ຜູ້ທີ່ຖືກສົ່ງໄປສຶກສາຕໍ່ຂັ້ນສູງຢູ່ພະແນກການພົວພັນສາກົນ - ມະຫາວິທະຍາໄລກຽບ (ເມື່ອກ່ອນແມ່ນສະຫະພາບໂຊວຽດ).
ເຖິງວ່າຈະມີປະຫວັດຫຍໍ້ທີ່ໜ້າປະທັບໃຈຫຼາຍ, ແຕ່ກົງກັນຂ້າມກັບຄວາມຄາດຫວັງຂອງຂ້ອຍ, ດັງໂທ ໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມໜັງສືພິມ ແລະ ເຮັດວຽກໃນຄະນະກຳມະ ການເສດຖະກິດ ຮ່ວມກັບພວກເຮົາ, ໂດຍສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງກິລິຍາມາລະຍາດທີ່ເປັນເອກະລັກ - ມີລັກສະນະຄ້າຍຄືອາກາດພູຜາທີ່ຄິດເຖິງ, ລັກສະນະທີ່ແຂງແຮງ ແລະ ເປັນຜູ້ໃຫຍ່ຂອງຄົນບ້ານນອກ, ກ້າທີ່ຈະກ້າວເຂົ້າສູ່ໂລກຂອງນັກຂ່າວໃນບ້ານເກີດເມືອງນອນຂອງລາວຢ່າງໝັ້ນໃຈ.
ຢູ່ແຂວງກວາງຈິ, ມີສອງຄົນທີ່ໄດ້ແຕ້ມຮູບຄົນຂອງ ດັງເທີ ດ້ວຍສະຕິປັນຍາອັນແຫຼມຄົມ ແລະ ຄວາມເຂົ້າໃຈຢ່າງເລິກເຊິ່ງ. ໃນຄວາມຄິດເຫັນຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ພວກເຂົາຄືນັກຂ່າວ ລາມຈີກົງ ແລະ ຕອງເຟືອກຈີ, ເພື່ອນສະໜິດທາງດ້ານວັນນະຄະດີ ແລະ ເປັນເພື່ອນຮ່ວມເມືອງຂອງ ດັງເທີ.
ໃນບົດຂຽນ "ຮູບຄົນຂອງນັກຂ່າວຂອງ Cua Viet" ທີ່ລົງພິມໃນວາລະສານ Cua Viet, ເດືອນສິງຫາ 1998, ໃນໂອກາດເປີດຕົວທີມງານລາຍງານຂອງວາລະສານ Cua Viet, ນັກຂ່າວ Lam Chi Cong ໄດ້ແນະນຳ Dang Tho ດັ່ງຕໍ່ໄປນີ້: "ນັກຂ່າວ Dang Tho, ມີຊື່ຫຼິ້ນວ່າ 'ຊາວກະສິກອນກະບົດ,' ເປັນນັກຂ່າວຂອງໜັງສືພິມ Quang Tri ແລະເປັນ 'ນັກຂ່າວພິເສດ' ຂອງວາລະສານ Cua Viet ໃນເຂດພາກເໜືອຂອງ Quang Tri."
ໃນອັດຕະຊີວະປະຫວັດວິຊາຊີບຂອງລາວ, ດັງທໍ ໄດ້ຂຽນວ່າ: "ຊົນນະບົດ, ທົ່ງນາແມ່ນບ່ອນທີ່ຂ້ອຍເກີດ, ເຕີບໃຫຍ່, ແລະບ່ອນທີ່ຂ້ອຍສາບານວ່າຈະຜູກພັນຢ່າງຊື່ສັດຕະຫຼອດຊີວິດຂອງຂ້ອຍ..." ບາງທີນັ້ນອາດເປັນເຫດຜົນທີ່ບົດລາຍງານຂອງ ດັງທໍ ມັກຈະມີລົມຫາຍໃຈຂອງດິນ, ກິ່ນຫອມຂອງເຂົ້າ, ແລະລົດຊາດເຄັມຂອງເຫື່ອຂອງຊາວກະສິກອນ.
ພຽງແຕ່ເບິ່ງຫົວຂໍ້ບົດຄວາມຂອງ Dang Tho: "ໂອ້ ປ່າ, ເຈົ້າຢູ່ໃສ?", "ຢ່າລືມລົດຊາດເຄັມ", "ລ່ອງລອຍຢູ່ໃນໝູ່ບ້ານປະມົງ"... ກໍພຽງພໍທີ່ຈະເຫັນວ່າລາວເປັນນັກຂ່າວທີ່ຊ່ຽວຊານໃນ... "ລາຍງານຂ່າວດ້ານມືດ", ຕັ້ງໃຈທີ່ຈະເຂົ້າເຖິງຄວາມຈິງ, ເປີດເຜີຍ ແລະ ປະນາມຄວາມຄິດໃນແງ່ລົບ ແລະ ຄວາມບໍ່ຍຸຕິທຳໃນສັງຄົມ. Dang Tho ດຶງດູດຜູ້ອ່ານດ້ວຍແບບການຂຽນທີ່ໜັກແໜ້ນ, ລຽບງ່າຍ... ແບບຊົນນະບົດ. ລາວຂຽນດ້ວຍຄວາມຫຍຸ້ງຍາກ ແລະ ຄວາມເຈັບປວດໃນແຕ່ລະຄຳ. ເຖິງແມ່ນວ່າລາວບໍ່ຄ່ອຍປາກົດເລື້ອຍໆ, ແຕ່ຊື່ Dang Tho ໄດ້ສ້າງຄວາມປະທັບໃຈທີ່ຍືນຍົງໃຫ້ກັບຜູ້ອ່ານດ້ວຍຄວາມຮູ້ສຶກທີ່ສວຍງາມ...
ໃນບົດຂຽນຂອງລາວທີ່ມີຊື່ວ່າ "ລະນຶກເຖິງ ດັງເທີ - ນັກຂ່າວຊາວກະສິກອນ," ຕົງເຟືອກຈີ ໄດ້ເລົ່າວ່າ: "ດັງເທີ ເປັນນັກຂ່າວ, ແລະຂ້ອຍກໍ່ເປັນ...ຊາວກະສິກອນ. ເມື່ອພວກເຮົາຢູ່ນຳກັນ, ຜູ້ຄົນຄິດວ່າ ດັງເທີ ເປັນຊາວກະສິກອນ, ແລະຂ້ອຍກໍ່ເປັນ...ນັກຂ່າວ! ລາວເປັນຄົນທຳມະດາຄືກັບຊາວກະສິກອນ. ເມື່ອລາວເຮັດວຽກຢູ່ໜັງສືພິມກວາງຈີ, ລາວຊ່ຽວຊານໃນການຂຽນກ່ຽວກັບເຂດຊົນນະບົດ, ກະສິກຳ, ແລະຊາວກະສິກອນ! ບັນນາທິການໃຫຍ່ແມ່ນຕົວເລືອກທີ່ດີຂອງຄົນທີ່ຈະມອບໝາຍໜ້າວຽກໃຫ້."
ກິລິຍາມາລະຍາດທັງໝົດຂອງລາວສະແດງເຖິງຄຸນລັກສະນະທີ່ລຽບງ່າຍ ແລະ ຊື່ສັດ, ຈົນເຖິງຈຸດທີ່ເບິ່ງຄືວ່າເຖົ້າກວ່າຊາວກະສິກອນ. ທຸກຢ່າງກ່ຽວກັບລາວເບິ່ງຄືວ່າເກົ່າ, ຍົກເວັ້ນບັດສື່ມວນຊົນຂອງລາວ, ເຊິ່ງເປັນບັດໃໝ່ໝົດ ເພາະລາວເກັບມັນໄວ້ຢ່າງລະມັດລະວັງ - ລະມັດລະວັງຫຼາຍຈົນເມື່ອເຈົ້າຕ້ອງການມັນ, ເຈົ້າກໍ່ບໍ່ສາມາດຊອກຫາມັນໄດ້! ລາວເວົ້າວ່າ, "ບັດສື່ມວນຊົນກໍຄືກັບໃບອະນຸຍາດວິຊາຊີບ. ເມື່ອເຈົ້າເປັນຄືກັບຊາວກະສິກອນ, ເຈົ້າບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງສະແດງບັດຂອງເຈົ້າເພື່ອເຮັດວຽກກັບເຂົາເຈົ້າໄດ້ຢ່າງສະດວກ ເພາະວ່າເຂົາເຈົ້າໄດ້ຍອມຮັບເຈົ້າແລ້ວ..."
ຕອນທ່ານ ດັງ ທໍ ເຈັບປ່ວຍໜັກ ແລະ ຕ້ອງເຂົ້າໂຮງໝໍ, ໂດຍຮູ້ວ່າລາວຈະບໍ່ລອດຊີວິດ, ລາວໄດ້ຂໍໃຫ້ຂ້ອຍມາ ແລະ ເອົາປື້ມບັນທຶກວຽກປົກດຳຂອງລາວໃຫ້ຂ້ອຍ, ປື້ມບັນທຶກທີ່ລາວເຄີຍເຮັດວຽກຢູ່ໜັງສືພິມມານຳລາວຕະຫຼອດມື້ທີ່ຫຍຸ້ງຫຼາຍ. ລາວໄດ້ຂໍໃຫ້ຂ້ອຍເກັບມັນໄວ້ໃຫ້ລາວເພື່ອເປັນທີ່ລະນຶກເຖິງມື້ທີ່ພວກເຮົາເຮັດວຽກຄຽງຄູ່ກັນ, ເປັນວຽກທີ່ທັງຫຍຸ້ງຍາກ ແລະ ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມອົບອຸ່ນ ແລະ ຄວາມສຸກ.
ບໍ່ດົນຫຼັງຈາກທີ່ທ່ານ ດັງທໍ ໄດ້ເສຍຊີວິດໄປ (ລາວໄດ້ເສຍຊີວິດໃນເວລາ 11:20 ໂມງເຊົ້າ ຂອງວັນທີ 15 ພະຈິກ 1998, ອາຍຸ 43 ປີ), ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເອົາປື້ມບັນທຶກຂອງລາວອອກມາອ່ານ. ຢູ່ໃນກາງຂອງປົກພາດສະຕິກ, ທ່ານ ດັງທໍ ໄດ້ເຊື່ອງຈົດໝາຍສະບັບໜຶ່ງລົງວັນທີ 24 ກັນຍາ 1998, ຂຽນໄວ້ທີ່ໂຮງໝໍສູນກາງເມືອງເຫວ້.
ຈົດໝາຍສະບັບດັ່ງກ່າວມີຂໍ້ຄວາມອຳລາເຖິງໝູ່ເພື່ອນ ແລະ ເພື່ອນຮ່ວມງານຂອງລາວ, ເຊິ່ງສະແດງເຖິງຄວາມຮູ້ສຶກທີ່ຈິງໃຈຂອງຜູ້ທີ່ຮູ້ວ່າລາວກຳລັງຈະຈາກໄປ. ນອກຈາກຈົດໝາຍສະບັບນີ້ແລ້ວ, ຍັງມີຮ່າງບົດຄວາມທີ່ຂຽນດ້ວຍມືທີ່ມີຊື່ວ່າ "ການຟື້ນຟູເຂົ້າ," ເຊິ່ງລາວຍັງເຮັດວຽກຢູ່. ເມື່ອອ່ານບົດຄວາມແລ້ວ, ຂ້ອຍມີຄວາມຄິດທີ່ຈະສືບຕໍ່ຂຽນມັນ. ດັ່ງນັ້ນ, ມື້ຕໍ່ມາ, ຂ້ອຍໄດ້ນັດໝາຍໄປເມືອງວິງຖູຍ, ວິງລິງ, ເພື່ອພົບກັບຄົນທີ່ດັງທໍໄດ້ກ່າວເຖິງ, ແລະຫຼັງຈາກນັ້ນຂ້ອຍກໍ່ໄດ້ຂຽນບົດຄວາມສຳເລັດ.
ບໍ່ດົນຫຼັງຈາກນັ້ນ, ຫົວຂໍ້ຂ່າວຂອງບົດຄວາມ "ທີ່ດິນລໍຖ້າການເກັບກ່ຽວ" ທີ່ລົງພິມໃນໜັງສືພິມກວາງຈິ ໃນວັນທີ 17 ທັນວາ 1998 ໄດ້ຂຽນວ່າ: "ສືບຕໍ່ບົດຄວາມຂອງເພື່ອນຮ່ວມງານທີ່ເສຍຊີວິດໄປແລ້ວ." ບົດຄວາມດັ່ງກ່າວໄດ້ຖືກລົງນາມຮ່ວມກັນໂດຍ ດັງທໍ ແລະ ດາວຕາມແທ່ງ, ພ້ອມດ້ວຍຄຳຕໍ່ທ້າຍທີ່ລະບຸວ່າ: "ໃນບັນດາວັດຖຸບູຮານທີ່ນັກຂ່າວ ດັງທໍ ໄດ້ປະໄວ້, ມີບົດຄວາມທີ່ຍັງບໍ່ທັນສຳເລັດທີ່ລາວກຳລັງຂຽນ ທີ່ມີຊື່ວ່າ: 'ເຂົ້າເກີດໃໝ່,' ຍາວພຽງແຕ່ 200 ຄຳ."
ບົດຄວາມນີ້ແມ່ນກ່ຽວກັບບ້ານເກີດເມືອງນອນຂອງທ້າວ ຖຸຍບາ ທີ່ເມືອງ ວິງຖູຍ, ເມືອງ ວິງລິງ, ແລະ ຄວາມພະຍາຍາມອັນໃຫຍ່ຫຼວງຂອງແຜ່ນດິນ ແລະ ປະຊາຊົນໃນການເອົາຊະນະໄພແຫ້ງແລ້ງ, ການຕໍ່ສູ້ດ້ວຍນໍ້າທຸກຢົດ, ແລະ ການບຳລຸງລ້ຽງຜົນຜະລິດຢ່າງລະມັດລະວັງ. ບັດນີ້ໄພແຫ້ງແລ້ງໄດ້ສິ້ນສຸດລົງແລ້ວ ແລະ ພາຍຸ ແລະ ນໍ້າຖ້ວມໄດ້ຢຸດສ້າງຄວາມເສຍຫາຍຢ່າງຮ້າຍແຮງຕໍ່ບ້ານເກີດເມືອງນອນທີ່ຮັກຂອງລາວ, ລະດູການເກັບກ່ຽວອີກຄັ້ງໜຶ່ງກຳລັງເລີ່ມຂຶ້ນ, ກ້າວເຂົ້າສູ່ອີກປີໜຶ່ງເຕັມທີ່ຈະສິ້ນສຸດລົງ.
ນັກຂ່າວຈາກໜັງສືພິມກວາງຈິໄດ້ມາຮອດ (ເຖິງແມ່ນວ່າຊ້າຫຼາຍ) ຢູ່ບ່ອນທີ່ທ່ານດັງທໍໄດ້ໄປຢ້ຽມຢາມ, ລາວຮູ້ສຶກຕື້ນຕັນໃຈ ແລະ ເອົາໃຈໃສ່ຢ່າງເລິກເຊິ່ງໃນການສຳເລັດບົດຄວາມ, ເພື່ອເປັນການສະແດງຄວາມເຄົາລົບຕໍ່ເພື່ອນຮ່ວມງານທີ່ຮັກແພງຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ຢູ່ກັບພວກເຮົາອີກຕໍ່ໄປ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເລືອກທີ່ຈະບໍ່ໃຊ້ຫົວຂໍ້ຕົ້ນສະບັບຂອງບົດຄວາມຂອງລາວເພື່ອສະທ້ອນເຖິງຍຸກສະໄໝປະຈຸບັນໃຫ້ດີຂຶ້ນ. ແນ່ນອນວ່າໃນຊີວິດຫຼັງຄວາມຕາຍ, ດັງທໍຈະເຫັນດີກັບຜູ້ຂຽນໃນເລື່ອງນີ້.”
ຄຳສະຫຼຸບຂອງບົດຄວາມແມ່ນຂໍ້ຄວາມທີ່ມາຈາກໃຈຈາກຜູ້ຂຽນຮ່ວມ: “ຂ້າພະເຈົ້າຂໍນຳເອົາຈິດໃຈອັນດີງາມຂອງການເກັບກ່ຽວໃໝ່ກັບຄືນສູ່ເຮືອນຂອງ Dang Tho. ດັ່ງນັ້ນ, ບົດຄວາມ, ຫຼັງຈາກການເດີນທາງສັ້ນໆສອງຄັ້ງຂອງພວກເຮົາ, ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ. ຊີວິດຍັງສືບຕໍ່ດຳເນີນໄປຕາມຈັງຫວະປະຈຳວັນຂອງມັນ, ປິດປີເກົ່າທີ່ຫຍຸ້ງຍາກ ແລະ ນຳພາປີໃໝ່ທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍສັດທາ, ຄວາມຮັກ, ແລະ ຄວາມຫວັງ.”
ຂ້ອຍໄດ້ຈູດທູບຢູ່ເທິງແທ່ນບູຊາຂອງ ດັງ ທໍ ແລະ ຈູດຢາສູບໃຫ້ລາວ. ຢາສູບໄດ້ໄໝ້, ຄວັນໄຟລອຍຢູ່. ຢູ່ທາງຫຼັງຮູບຖ່າຍ, ຂ້ອຍເຫັນ ທໍ ຍິ້ມຄືກັບວ່າມັນເປັນມື້ວານ, ຫຼັງຈາກລາວຢຸດການເດີນທາງທຸລະກິດ, ລາວຈະຈູດຢາສູບ, ພົ່ນຄວັນອອກສູ່ອາກາດ, ແລະ ຫຼຽວເບິ່ງຂ້ອຍດ້ວຍຮອຍຍິ້ມທີ່ຫຼອກລວງ...
ເຖິງວ່າໄດ້ເຮັດວຽກຮ່ວມກັນເປັນເວລາດົນນານແລ້ວ, ແບບການຂຽນຂອງ Dang Tho ກໍ່ບໍ່ແຕກຕ່າງຈາກຂ້ອຍຫຼາຍປານໃດ. ນີ້ແມ່ນຄັ້ງດຽວເທົ່ານັ້ນທີ່ບົດຄວາມໄດ້ຖືກລົງນາມຮ່ວມກັນ ແລະ ເຜີຍແຜ່ໃນໜັງສືພິມ Quang Tri, ບ່ອນທີ່ຄົນໜຶ່ງໄດ້ເສຍຊີວິດໄປແລ້ວ ແລະ ອີກຄົນໜຶ່ງຍັງຄົງພະຍາຍາມໃຊ້ແຕ່ລະຄຳສັບທຸກໆມື້ເພື່ອສືບຕໍ່ເຮັດວຽກຂອງເຂົາເຈົ້າໃຫ້ສຳເລັດ...
ດາວຕາມແທ່ງ
[ໂຄສະນາ_2]
ແຫຼ່ງຂໍ້ມູນ: https://baoquangtri.vn/nho-nha-bao-dang-tho-186859.htm
(0)