ສຳຫຼວດເວນິຊຂອງຫວຽດນາມ
ເພື່ອນຮ່ວມງານຂອງພວກເຮົາໃນມື້ນີ້ແມ່ນທ່ານ ເຈືອງຮວ່າງວິງ, ຫົວໜ້າພະແນກຄຸ້ມຄອງອະນຸສອນສະຖານ ທີ່ສູນຄຸ້ມຄອງ ແລະ ອະນຸລັກມໍລະດົກໂຮ້ຍອານ.
ມັນງ່າຍທີ່ຈະເຫັນຮູບພາບຂອງຂົວຍີ່ປຸ່ນໃນເມືອງໂຮ້ຍອານຢູ່ເທິງທະນະບັດ 20,000 ດົງຫວຽດນາມ. ໂຮ້ຍອານເປັນດິນແດນທີ່ແມ່ນ້ຳພົບທະເລ; ແມ່ນ້ຳທູບັ້ນແມ່ນບ່ອນທີ່ດິນແດນເຊື່ອມຕໍ່ກັບມະຫາສະໝຸດ. ພວກເຮົາເລີ່ມຕົ້ນການທ່ອງທ່ຽວເມືອງຈາກທາງເຂົ້າທະເລ.
ເມືອງໂຮ້ຍອານ ບ່ອນແມ່ນໍ້າຂອງພົບກັບທະເລ.
ກົວດາຍ, ຈຸດທີ່ແມ່ນ້ຳທູບອນ ແລະ ທະເລຕາເວັນອອກມາบรรจบກັນ, ໄດ້ຖືກກ່າວເຖິງໃນຈາລຶກຂອງຊາວຈາມໃນທ້າຍສະຕະວັດທີ 4. ປາກແມ່ນ້ຳແຫ່ງນີ້, ທີ່ຮູ້ຈັກກັນໃນນາມ ໄດຈຽມຫາຍຄວາ, ເປັນຈຸດຢຸດພັກຂອງເຮືອຄ້າໃນເສັ້ນທາງການຄ້າເຄື່ອງປັ້ນດິນເຜົາ ແລະ ເຄື່ອງເທດ, ເຊິ່ງເດີນທາງຈາກທິດຕາເວັນອອກໄປທິດຕາເວັນຕົກ ແລະ ໃນທາງກັບກັນ. ເອກະສານ ແລະ ບົດເລື່ອງບູຮານຈຳນວນຫຼາຍຈາກປະເທດຈີນ, ອາຣາເບຍ, ອິນເດຍ ແລະ ເປີເຊຍ ຢືນຢັນວ່າພື້ນທີ່ກົວດາຍເຄີຍເປັນທ່າເຮືອຫຼັກຂອງຈຳປາ. ເຮືອຄ້າຕ່າງປະເທດມັກຢຸດຢູ່ທີ່ນີ້ເພື່ອເຕີມເຕັມແຫຼ່ງນ້ຳ ແລະ ແລກປ່ຽນສິນຄ້າ ແລະ ຜະລິດຕະພັນ.
ອີງຕາມເອກະສານປະຫວັດສາດ, ຊາວຫວຽດນາມໄດ້ເລີ່ມປະກົດຕົວຢູ່ໃນພື້ນທີ່ນີ້ໃນສະຕະວັດທີ 15. ໃນສະຕະວັດທີ 16, ທ່າເຮືອການຄ້າຂອງຈຳປາບູຮານໄດ້ຕ້ອນຮັບພໍ່ຄ້າເພີ່ມເຕີມຈາກປອກຕຸຍການ, ຍີ່ປຸ່ນ, ແລະ ຈີນ ທີ່ມາຕັ້ງຖິ່ນຖານ ແລະ ຊື້ຂາຍຢູ່ທີ່ນັ້ນ. ເມືອງທ່າເຮືອສາກົນທີ່ມີມາດົນນານແຫ່ງນີ້ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໄລຍະເວລາແຫ່ງຄວາມຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງ.
ເຮືອຂອງພວກເຮົາຜ່ານບ້ານແຄມແມ່ນ້ຳທີ່ມີຊື່ທີ່ສວຍງາມວ່າ: ບ້ານກິມບອງ. ບ້ານບູຮານແຫ່ງນີ້ມີອາຍຸຫຼາຍກວ່າ 400 ປີ. ຊາວບ້ານແມ່ນຊາວກະສິກອນຜູ້ທີ່ຕິດຕາມເລແທ່ງຕົງໄປທາງທິດໃຕ້ເພື່ອຂະຫຍາຍອານາເຂດຕັ້ງແຕ່ສະຕະວັດທີ 15.
ປະຊາຊົນທີ່ມາຈາກແຂວງແທງຮວາ ແລະ ເງະອານ ໄດ້ນຳເອົາທັກສະການຊ່າງໄມ້ພາກເໜືອຂອງເຂົາເຈົ້າມາສູ່ດິນແດນໃໝ່ນີ້. ເຂົາເຈົ້າແມ່ນຊ່າງແກະສະຫຼັກທີ່ມີສີມືດີຢູ່ຂ້າງເຮືອນບູຮານຂອງເມືອງໂຮ້ຍອານ. ນອກຈາກນີ້, ຍັງມີເຮືອໄມ້ຫຼາຍພັນລຳທີ່ຖືກສ້າງຂຶ້ນໃນໝູ່ບ້ານຊ່າງໄມ້ບູຮານແຫ່ງນີ້, ຮັບໃຊ້ຄວາມຕ້ອງການດ້ານການເດີນເຮືອຂອງປະຊາຊົນໂຮ້ຍອານ.
ໃນປັດຈຸບັນ, ດ້ວຍການພັດທະນາທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນຂອງວິທີການເດີນເຮືອທີ່ທັນສະໄໝ, ອູ່ຕໍ່ເຮືອທີ່ເຄີຍຄຶກຄື້ນໄດ້ຄ່ອຍໆຫົດຕົວລົງ, ປະຈຸບັນນີ້ຮັບໃຊ້ພຽງແຕ່ອຸດສາຫະກຳການປະມົງໃນຝັ່ງເທົ່ານັ້ນ.
ຖະໜົນຕະຫຼາດ
ຖະໜົນຕະຫຼາດແຄມແມ່ນ້ຳແຫ່ງນີ້ມີມາເປັນເວລາຫຼາຍຮ້ອຍປີແລ້ວ. ເຮືອນແຖວຫັນໜ້າໄປທາງທັງແມ່ນ້ຳ ແລະ ຖະໜົນ, ມີເຮືອຈອດຢູ່ທັງເທິງ ແລະ ລຸ່ມ. ຫຼາຍຮ້ອຍປີກ່ອນ, ສະຖານທີ່ແຄມແມ່ນ້ຳແຫ່ງນີ້ແມ່ນບ່ອນທີ່ເຮືອຕ່າງປະເທດທີ່ມີນ້ຳໜັກຫຼາຍຮ້ອຍ ຫຼື ຫຼາຍພັນໂຕນຈອດຢູ່.
ປະຈຸບັນ, ເນື່ອງຈາກການປ່ຽນແປງຂອງກະແສນ້ຳ, ທ່າເຮືອແຫ່ງນີ້ໄດ້ກາຍເປັນຕະກອນ ແລະ ຄ່ອຍໆສູນເສຍທີ່ຕັ້ງຂອງນ້ຳເລິກ. ເມືອງໂຮ້ຍອານໄດ້ສູນເສຍບົດບາດເປັນເມືອງທ່າເຮືອສາກົນ. ພິພິທະພັນໂຮ້ຍອານເປັນບ່ອນເກັບຮັກສາສິ່ງປະດິດທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບການສ້າງຕັ້ງເມືອງບູຮານແຫ່ງນີ້.
ສະຖາປັດຕະຍະກຳເຮືອນທໍ່ເຮັດໃຫ້ບັນຍາກາດຄຶກຄື້ນຂອງເມືອງໂຮ້ຍອານມີສີສັນສົດໃສ.
ໂດຍໄດ້ຕິດຕາມຊື່ ດ້າຍຈຽມຫາຍຄວາ ໃນສະໄໝຈຳປາ, ຊາວຕາເວັນຕົກໃນອະດີດເອີ້ນເມືອງນີ້ວ່າ ໂຮ້ຍອານ ຟ່າວໂຟ. ອາເລັກຊານເດີ ເດີ ໂຣດສ໌, ໃນແຜນທີ່ອັນນາມທີ່ປະກອບດ້ວຍ ດັງຈ້ອງ ແລະ ດັງງອຍ ທີ່ເຜີຍແຜ່ໃນປີ 1651, ໄດ້ບັນທຶກໄວ້ວ່າ ໄຮໂຟ.
ຕໍ່ມາ, ໃນແຜນທີ່ທາງການຂອງລັດຖະບານອິນດູຈີນ, ຝຣັ່ງໄດ້ໃຊ້ຊື່ Faifo ຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງເພື່ອອ້າງອີງເຖິງເມືອງໂຮນລັງ. ພິພິທະພັນໂຮນລັງຍັງໄດ້ບັນທຶກຮູບພາບຂອງເຮືອຄ້າຕ່າງໆຈາກຍີ່ປຸ່ນ, ຈີນ, ໂຮນລັງ, ແລະ ຫວຽດນາມ ທີ່ເຄີຍຈອດຢູ່ທ່າເຮືອໂຮນລັງ. ໄມ້ທ່ອນໃຫຍ່ສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່ານີ້ເຄີຍເປັນທ່າເຮືອນ້ຳເລິກທີ່ສາມາດຮອງຮັບເຮືອຂະໜາດໃຫຍ່ໄດ້.
ພວກເຮົາໄດ້ອອກຈາກຖະໜົນຫົນທາງທີ່ຄຶກຄື້ນ, ເຂົ້າໄປໃນຊອຍທີ່ງຽບສະຫງົບ, ແຕ່ບັນຍາກາດກໍ່ເຢັນສະບາຍຄືກັບໝູ່ບ້ານ. ຈຸດໝາຍປາຍທາງໃໝ່ຂອງພວກເຮົາແມ່ນບໍ່ນ້ຳສີ່ຫຼ່ຽມຢູ່ທີ່ເຮືອນຂອງ ບາ ເລ.
ບໍ່ນ້ຳແບບຈຳປາແຫ່ງນີ້ອາດຈະມີອາຍຸຢ່າງໜ້ອຍ 400 ປີ. ໃນອະດີດ, ເມືອງຮອຍອັນເຄີຍເປັນຈຸດສະໜອງນ້ຳໃຫ້ແກ່ເຮືອໃນການເດີນທາງການຄ້າລະຫວ່າງຕາເວັນອອກ-ຕາເວັນຕົກ, ດັ່ງນັ້ນນັກເດີນເຮືອ, ຄືກັບຂ້ອຍ, ແນ່ນອນວ່າບໍ່ໄດ້ພາດໂອກາດທີ່ຈະໄດ້ດື່ມນ້ຳເຢັນໆຈາກບໍ່ນ້ຳບູຮານຫຼັງຈາກການເດີນທາງທາງທະເລທີ່ຍາວນານ.
ນ້ຳສ້າງຢູ່ເຮືອນຂອງທ່ານ ບາເລ, ເຊິ່ງສ້າງຂຶ້ນກ່ອນໜ້ານີ້ 400 ປີ, ຍັງຄົງຢູ່ໃນສະພາບດີ.
ພວກເຮົາໄດ້ມາຮອດໂບດໂບດ Hoi An. ນີ້ແມ່ນສະຖານທີ່ຝັງສົບສຸດທ້າຍຂອງຜູ້ສອນສາດສະໜາຊາວຕາເວັນຕົກສາມຄົນຕັ້ງແຕ່ສະຕະວັດທີ 17. ອີງຕາມບັນທຶກປະຫວັດສາດຂອງກາໂຕລິກ, ຕັ້ງແຕ່ປີ 1615 ເປັນຕົ້ນໄປ, ຜູ້ສອນສາດສະໜາ Jesuit ຈາກ Vatican ໄດ້ມາຮອດຫວຽດນາມ, ໂດຍມາຮອດ Hoi An ໂດຍເຮືອການຄ້າຂອງຊາວຕາເວັນຕົກເພື່ອເຜີຍແຜ່ສາສະໜາຄຣິດ.
ໃນຊ່ວງເວລານັ້ນ ເມືອງຮೇອານມີຄວາມຄຶກຄື້ນ ແລະ ແອອັດຫຼາຍ, ມີສິນຄ້າຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ - ດັ່ງທີ່ພໍ່ Borry ໄດ້ລາຍງານໃນຈົດໝາຍຂອງລາວເຖິງຜູ້ບັງຄັບບັນຊາຂອງລາວທີ່ວາຕິກັນໃນປີ 1621, ພ້ອມກັບຜູ້ສອນສາດສະໜາໃນຍຸກຕົ້ນໆເຊັ່ນ Francesco De Pina, Christopho Borry, Francesco Buzomi...
ຈາກວັດໂຮຍອານ, ພວກເຮົາໄດ້ຍ່າງຜ່ານທົ່ງນາເຈື່ອງເລ - ແຄມຮ່າ ທີ່ມີລົມພັດແຮງເພື່ອໄປຢ້ຽມຢາມບ່ອນຝັງສົບຂອງພໍ່ຄ້າຊາວຍີ່ປຸ່ນ. ສຸສານດັ່ງກ່າວມີມາຕັ້ງແຕ່ປີ 1665.
ຄົນລຸ້ນຫຼັງໄດ້ເຫັນພາບຄວາມຮັກທີ່ສວຍງາມຈາກຈາລຶກໃນສີ່ພາສາຄື: ຫວຽດນາມ, ຍີ່ປຸ່ນ, ອັງກິດ ແລະ ຝຣັ່ງ ທີ່ວາງໄວ້ໃກ້ກັບບ່ອນຝັງສົບຂອງ ທານີ ຢາຈິໂຣເບ, ພໍ່ຄ້າຊາວຍີ່ປຸ່ນ. ຈາລຶກຂຽນວ່າ: "ເນື່ອງຈາກນະໂຍບາຍຂອງຈັກກະພັດຍີ່ປຸ່ນໃນການຫ້າມການຄ້າກັບຕ່າງປະເທດ, ທານີ ຢາຈິໂຣເບ ຕ້ອງອອກຈາກເມືອງຮອຍອັນ ແລະ ກັບຄືນບ້ານເກີດເມືອງນອນຂອງລາວ, ແຕ່ຕໍ່ມາໄດ້ພົບວິທີທີ່ຈະກັບຄືນໄປຢູ່ກັບຄົນຮັກຂອງລາວ, ຍິງສາວຈາກຮອຍອັນ, ຈົນກວ່າລາວຈະເສຍຊີວິດ."
ສະຖານທີ່ແຫ່ງນີ້ສະທ້ອນໃຫ້ເຫັນເຖິງສາຍພົວພັນທີ່ໃກ້ຊິດລະຫວ່າງພໍ່ຄ້າຊາວຍີ່ປຸ່ນ ແລະ ຊາວເມືອງຮອຍອັນໃນຊ່ວງເວລາທີ່ຮອຍອັນເປັນທ່າເຮືອການຄ້າທີ່ຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງໃນຕົ້ນສະຕະວັດທີ 17.
ສັນຍະລັກຂອງວັດ Cau
ຂົວທີ່ມີຫຼັງຄາເບິ່ງຄືກັບບາງສິ່ງບາງຢ່າງທີ່ອອກມາຈາກນິທານ. ມັນຖືກສ້າງຂຶ້ນໃນປະມານສະຕະວັດທີ 17 ດ້ວຍການປະກອບສ່ວນຈາກພໍ່ຄ້າຊາວຍີ່ປຸ່ນ, ຊຶ່ງເປັນເຫດຜົນທີ່ບາງຄັ້ງມັນຖືກເອີ້ນວ່າຂົວຍີ່ປຸ່ນ.
ສະຖາບັນສຶກສາວັດທະນະທຳສາກົນ, ມະຫາວິທະຍາໄລແມ່ຍິງໂຊວາ, ປະເທດຍີ່ປຸ່ນ, ໄດ້ມອບແບບຈຳລອງຂົວຍີ່ປຸ່ນໃຫ້ແກ່ອຳນາດການປົກຄອງເມືອງໂຮ້ຍອານ ໃນໂອກາດເປີດຂົວຍີ່ປຸ່ນທີ່ໄດ້ຮັບການປັບປຸງໃໝ່ໃນວັນທີ 3 ສິງຫາ 2024.
ຕາມນິທານເລົ່າຂານກັນວ່າ ວັດແຫ່ງນີ້ຖືວ່າເປັນດາບທີ່ແທງເຂົ້າທາງຫຼັງຂອງສັດຕູ Namazu, ປ້ອງກັນບໍ່ໃຫ້ມັນຕຳຫາງ ແລະ ເຮັດໃຫ້ເກີດແຜ່ນດິນໄຫວ. ໃນປີ 1653, ໄດ້ມີການສ້າງສ່ວນເພີ່ມເຕີມຂອງວັດ, ເຊື່ອມຕໍ່ກັບຮາວທາງທິດເໜືອ ແລະ ຍື່ນອອກມາທາງກາງຂອງຂົວ, ດັ່ງນັ້ນຊື່ທ້ອງຖິ່ນຈຶ່ງວ່າ ວັດຂົວ.
ໃນປີ 1719, ພະມະຫາກະສັດ ຫງວຽນຟຸກຈູ ໄດ້ມາຢ້ຽມຢາມເມືອງໂຮ້ຍອານ ແລະ ຕັ້ງຊື່ຂົວນັ້ນວ່າ ແລວວຽນກ້ຽວ, ຊຶ່ງໝາຍຄວາມວ່າ "ຂົວຕ້ອນຮັບແຂກຈາກໄກ". ຂົວແຫ່ງນີ້ເປັນສັນຍະລັກຂອງໄລຍະເວລາການຄ້າທີ່ເຂັ້ມແຂງລະຫວ່າງຫວຽດນາມ ແລະ ຍີ່ປຸ່ນ.
ອຳນາດການປົກຄອງທ້ອງຖິ່ນໄດ້ອະນຸຍາດໃຫ້ສ້າງຕັ້ງເຂດຊຸມຊົນຍີ່ປຸ່ນຢູ່ທີ່ນີ້, ແລະ ພໍ່ຄ້າຊາວຍີ່ປຸ່ນຫຼາຍຮ້ອຍຄົນໄດ້ຕັ້ງຖິ່ນຖານ ແລະ ແຕ່ງງານກັບຄົນທ້ອງຖິ່ນ. ດັ່ງນັ້ນ, ບັນທຶກຂອງຊາວຕາເວັນຕົກຈາກໄລຍະເວລານີ້ຈຶ່ງອ້າງອີງເຖິງ ຮອຍອານ ຫຼື ຟ່າວໂຟ ວ່າເປັນເຂດຊຸມຊົນຍີ່ປຸ່ນ.
ເມື່ອບໍ່ດົນມານີ້, ໃນວັນທີ 3 ສິງຫາ 2024, ສະຖາບັນການສຶກສາວັດທະນະທຳສາກົນຂອງມະຫາວິທະຍາໄລແມ່ຍິງໂຊວາ ໃນປະເທດຍີ່ປຸ່ນ ໄດ້ຈັດພິທີມອບຮູບແບບຈຳລອງຂອງຂົວຍີ່ປຸ່ນ, ເຊິ່ງເປັນການສະເຫຼີມສະຫຼອງເກືອບສອງປີນັບຕັ້ງແຕ່ການປັບປຸງຂົວຍີ່ປຸ່ນສຳເລັດ.
ກະແຈກກະຈາຍຢູ່ທົ່ວເມືອງແມ່ນຫໍປະຊຸມໃຫຍ່ຂອງຈີນຫຼາຍແຫ່ງ. ຫຼັງຈາກຄຳສັ່ງປິດເມືອງຂອງຈັກກະພັດຍີ່ປຸ່ນ, ຊາວຍີ່ປຸ່ນຫຼາຍຄົນຕ້ອງກັບບ້ານ, ແລະຊາວຈີນໄດ້ກາຍເປັນສ່ວນໃຫຍ່ໃນເຂດຕ່າງປະເທດຂອງຮອຍອັນ.
ຫໍປະຊຸມ Fujian ມີວິຫານທີ່ອຸທິດໃຫ້ແກ່ເທບທິດາທຽນຮວາ.
ຫໍປະຊຸມຟູຈຽນໄດ້ຖືກສ້າງຂຶ້ນຈາກວັດກ່ອນໜ້ານີ້, ເຊິ່ງເປັນວັດຂະໜາດນ້ອຍທີ່ອຸທິດໃຫ້ແກ່ຮູບປັ້ນທຽນເຮົ້າແທ່ງເມົາ (ເທບທິດາຜູ້ປົກປ້ອງພໍ່ຄ້າທີ່ເດີນທາງຜ່ານທະເລທີ່ມີພາຍຸ), ເຊິ່ງໄດ້ຮັບການກູ້ມາຈາກຊາຍຝັ່ງທະເລຂອງເມືອງຮອຍອັນໃນປີ 1697.
ເຄື່ອງຫຼິ້ນເຄື່ອງປັ້ນດິນເຜົາຕ໋າ (to he) ເປັນເຄື່ອງຫຼິ້ນພື້ນເມືອງຂອງຫວຽດນາມ ເຊິ່ງຜະລິດໂດຍປະຊາຊົນໃນໝູ່ບ້ານເຄື່ອງປັ້ນດິນເຜົາແທ່ງຮ່າ ໃນເມືອງໂຮ້ຍອານ. ເຄື່ອງຫຼິ້ນເຄື່ອງຫຼິ້ນນີ້ໄດ້ຖືກນຳມາໂຮ້ຍອານໂດຍຊ່າງປັ້ນດິນເຜົາ ຈາກແຂວງແທ່ງຮວ່າ ໃນສະຕະວັດທີ 15. ນັບຕັ້ງແຕ່ນັ້ນມາ, ຊາວຫວຽດນາມ ພ້ອມກັບຊາວຈີນ ແລະ ຍີ່ປຸ່ນ ໄດ້ສ້າງຊຸມຊົນຫຼາຍຊົນເຜົ່າ ແລະ ຫຼາຍວັດທະນະທຳ ທີ່ດຳລົງຊີວິດຢ່າງປອງດອງ ແລະ ພັດທະນາຮ່ວມກັນເປັນເວລາຫຼາຍສັດຕະວັດ.
ຮູບພາບຂອງແມ່ເຖົ້າຂາຍຮູບປັ້ນດິນເຜົາ ແລະ ພາສາຕ່າງປະເທດທີ່ແມ່ເຖົ້າອາຍຸ 83 ປີຄົນນີ້ໃຊ້ເພື່ອສື່ສານກັບຄົນຕ່າງປະເທດເຮັດໃຫ້ພວກເຮົານຶກພາບເຖິງເມືອງໂຮ້ຍອານເມື່ອຫຼາຍຮ້ອຍປີກ່ອນ, ໃນສະໄໝຂອງເມືອງດ້າຍຈຽມຫາຍຄວາ, ຟາຍໂຟ, ຫາຍໂຟ, ຫຼື ຮວ່າຍໂພ…
ປະຊາຊົນຫວຽດນາມພາກໃຕ້, ດ້ວຍນ້ຳໃຈໄມຕີຈິດ, ເປີດກວ້າງ ແລະ ເອື້ອເຟື້ອເຜື່ອແຜ່, ໄດ້ປະຕິບັດພາລະກິດເປັນຕົວແທນຂອງປະເທດຊາດໃນການສ້າງສະໜາມຫຼິ້ນໃໝ່ສຳລັບການເຊື່ອມໂຍງ, ປູທາງໃຫ້ແກ່ການພັດທະນາປະເທດຊາດ.
ແຫຼ່ງຂໍ້ມູນ: https://baovanhoa.vn/van-hoa/ve-pho-co-hoi-an-103851.html
(0)