ຊ່າງຂຽນອັກສອນມືຢູ່ແຈຕະຫຼາດ.

ທຸກໆລະດູໃບໄມ້ປົ່ງ, ບົດກະວີ "ນັກແຕ້ມຕົວອັກສອນ" ຂອງ ຫວູດິ່ງລຽນ ດັງກ້ອງຢູ່ໃນໃຈຂອງຂ້ອຍ, ດ້ວຍຮູບພາບຂອງນັກແຕ້ມຕົວອັກສອນຜູ້ເຖົ້າຜູ້ໜຶ່ງທີ່ມີກຽດ ແລະ ເຄົາລົບນັບຖື. ຂ້ອຍສະເໝີໃຫ້ຄວາມນັບຖືນັກແຕ້ມຕົວອັກສອນຢ່າງສູງ ເພາະຂ້ອຍເຊື່ອວ່າຄຳເວົ້າທີ່ເຂົາເຈົ້າຂຽນແມ່ນຜົນມາຈາກຄວາມຮູ້ສຶກພາຍໃນທີ່ສຸດຂອງເຂົາເຈົ້າ. ພວກມັນແມ່ນຄຳເວົ້າຂອງນັກປາດ.

ແຕ່ເບິ່ງຄືວ່າຊື່ສຽງດັ່ງກ່າວໃນປັດຈຸບັນມີພຽງແຕ່ຢູ່ໃນຄວາມຊົງຈຳເທົ່ານັ້ນ, ຍ້ອນວ່າການພັດທະນາຊີວິດ ແລະ ການສະແຫວງຫາຄວາມສຸກທາງປະຕິບັດບໍ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ນັກແຕ້ມຮູບອັກສອນມືເຫຼົ່ານີ້ສະແດງທັກສະຂອງເຂົາເຈົ້າ. ບາງຄົນໄດ້ແຂວນປາກກາຂອງເຂົາເຈົ້າ, ບາງຄົນໄດ້ທຸບຫີນໝຶກຂອງເຂົາເຈົ້າ.

ຫ້າປີກ່ອນ, ໃນຂະນະທີ່ຂ້ອຍໄປຢ້ຽມຢາມບ້ານເກີດຂອງຂ້ອຍກັບເພື່ອນຢູ່ຕະຫຼາດ, ສິ່ງທີ່ດຶງດູດຄວາມສົນໃຈ ແລະ ກະຕຸ້ນຂ້ອຍຫຼາຍທີ່ສຸດແມ່ນຮ້ານຂາຍເຄື່ອງທີ່ຖ່ອມຕົວຢູ່ທາງສຸດຂອງຕະຫຼາດ. ນັກວິຊາການເຖົ້າຄົນໜຶ່ງນັ່ງຢູ່ຂ້າງຕັ່ງໄມ້ໄຜ່ຢ່າງສະຫງ່າງາມ, ມີຫີນໝຶກ ແລະ ແປງທີ່ຈັດລຽງຢ່າງເປັນລະບຽບຢູ່ທາງໜ້າລາວ, ແລະ ຢູ່ທາງຫຼັງລາວ, ການຂຽນດ້ວຍມື ແລະ ຮູບແຕ້ມທີ່ປິວໄປມາໃນລົມລະດູໃບໄມ້ປົ່ງ. ລາວນັ່ງຢູ່ທີ່ນັ້ນເປັນເວລາໜຶ່ງຊົ່ວໂມງ, ແຕ່ບໍ່ມີລູກຄ້າຄົນໃດມາ. ມີແຕ່ເດັກນ້ອຍທີ່ຢາກຮູ້ຢາກເຫັນເທົ່ານັ້ນທີ່ຢຸດເບິ່ງ, ແຕ່ຖືກຜູ້ໃຫຍ່ດຶງອອກໄປທັນທີດ້ວຍຄວາມຮຽກຮ້ອງໃຫ້ວ່າ, "ຟ້າວໄປ, ຫຼື ໝຶກຈະເປື້ອນເສື້ອຜ້າຂອງເຈົ້າ!" ຄຳເວົ້າເຫຼົ່ານັ້ນຄືກັບເກືອທີ່ຖືກຖູໃສ່ບາດແຜ, ແຕ່ນັກວິຊາການເຖົ້າຄົນນັ້ນຍັງຄົງພະຍາຍາມຢູ່ແຈນັ້ນຂອງຕະຫຼາດ.

ຂ້ອຍຮູ້ວ່າລາວບໍ່ໄດ້ມາຈາກບ້ານເກີດຂອງຂ້ອຍ. ລາວມາຈາກເມືອງ ແທງຮວາ . ກ່ອນໜ້ານັ້ນ, ລາວເປັນຄູສອນຢູ່ໂຮງຮຽນສິລະປະ. ຄວາມມັກຮັກຂອງລາວ, ແລະບາງທີອາດມີຄວາມຮັບຜິດຊອບ, ໄດ້ພາລາວໄປຫຼາຍບ່ອນ: ຕະຫຼາດ, ປະຕູວັດ, ບາງຄັ້ງກໍ່ແມ່ນແຕ່ເດີ່ນໂຮງຮຽນຂອງໝູ່ບ້ານ. ຂ້ອຍບໍ່ໄດ້ຄິດເຖິງພາລະກິດທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ໃດໆທີ່ບັງຄັບໃຫ້ລາວເດີນທາງໄປທຸກບ່ອນດ້ວຍຜ້າພັນຫົວ, ຊຸດພື້ນເມືອງສີ່ແຜ່ນ, ເກີບໄມ້, ແລະກ່ອງເຄື່ອງມື. ຂ້ອຍພຽງແຕ່ສົມມຸດວ່າລາວມີຄວາມມັກຮັກ.

ແຕ່ຢ່າງຈະແຈ້ງແລ້ວ, ຄວາມມັກນັ້ນໄດ້ເຮັດໃຫ້ລາວເສຍເງິນຈຳນວນຫຼວງຫຼາຍ. ຄວາມມັກສ່ວນຕົວຂອງລາວຄືກັບເຜິ້ງທີ່ປະກອບສ່ວນນໍ້າເຜິ້ງໃຫ້ກັບຊີວິດ, ຢ່າງໜ້ອຍກໍ່ຊ່ວຍໃຫ້ເດັກນ້ອຍທີ່ເກີດໃນຍຸກດິຈິຕອນຮູ້ວ່າຍັງມີນັກວິຊາການຂົງຈື້ ແລະ ລະບົບການຂຽນອັນສັກສິດ, ເຖິງແມ່ນວ່າພວກເຂົາຈະຖືກພໍ່ແມ່ລາກໄປນຳກໍຕາມ.

ການຟື້ນຟູວັດທະນະທໍາພື້ນເມືອງແມ່ນຄວາມຮັບຜິດຊອບຕົ້ນຕໍຂອງຂະແໜງວັດທະນະທໍາ, ແຕ່ມັນຍັງເປັນຄວາມຮັບຜິດຊອບຂອງພວກເຮົາທຸກຄົນ. ຊ່າງຫັດຖະກໍາພື້ນເມືອງ, ນັກຮ້ອງດົນຕີກາຕຣູ (ປະເພດໜຶ່ງຂອງການຮ້ອງເພງພື້ນເມືອງຫວຽດນາມ), ນັກຫຼິ້ນຂຸ່ຍໄມ້ໄຜ່, ຫຼືແມ່ນແຕ່ນັກຂຽນອັກສອນທີ່ຖ່ອມຕົວ - ແຕ່ລະຄົນລ້ວນແຕ່ເປັນເສັ້ນດ້າຍທີ່ມີສີສັນທີ່ປະກອບສ່ວນເຂົ້າໃນວັດທະນະທໍາ.

ສອງສາມມື້ກ່ອນ, ຂ້ອຍໄດ້ກັບໄປບ້ານເກີດຂອງຂ້ອຍທີ່ຕະຫຼາດ ແລະລໍຖ້າເບິ່ງວ່າຊ່າງຂຽນອັກສອນມືຍັງຢືນຢູ່ບ່ອນຂອງລາວຢູ່ຫຼືບໍ່. ຂ້ອຍຍິ້ມເພາະວ່າມັນຍັງເປັນຮ້ານເກົ່າຄືເກົ່າ, ແຕ່ໃບໜ້າຂອງຊ່າງຂຽນອັກສອນມືບໍ່ໄດ້ຄິດຫຼາຍອີກຕໍ່ໄປ, ແຕ່ງຽບສະຫງັດ. ຊາວບ້ານຫຼາຍຄົນມີຄວາມກະຕືລືລົ້ນກ່ຽວກັບຄູ່ ຫຼື ການຂຽນອັກສອນມື, ບາງຄັ້ງກໍ່ເປັນພຽງຕົວອັກສອນໃດໆທີ່ລາວຂຽນ. ບາງຄົນໃຫ້ຫຼາຍ, ບາງຄົນໃຫ້ໜ້ອຍ, ແລະບາງຄົນໃຫ້ຫຼາຍ, ເອົາເງິນໃສ່ຈານເທິງໂຕະເພື່ອຂອບໃຈລາວ.

ຂ້ອຍເຄີຍຄິດວ່ານັກແຕ້ມຮູບອັກສອນມືໃນສະໄໝກ່ອນໄດ້ໃຫ້ບໍລິການຂອງເຂົາເຈົ້າເປັນຫຼັກເພື່ອສຳຜັດກັບບັນຍາກາດຂອງລະດູໃບໄມ້ປົ່ງ, ໂດຍຫວັງວ່າຈະນຳຄວາມສຸກມາສູ່ຜູ້ທີ່ຮ້ອງຂໍການບໍລິການຂອງເຂົາເຈົ້າ. ໃນມຸມທີ່ຖ່ອມຕົວຂອງຕະຫຼາດຊົນນະບົດໃນມື້ນີ້, ຂ້ອຍໄດ້ເຫັນຮູບພາບນັ້ນຫຼັງຈາກຄວາມພະຍາຍາມຢ່າງບໍ່ຢຸດຢັ້ງຫຼາຍປີຂອງນັກແຕ້ມຮູບອັກສອນມື.

ມ້ວນຄູ່ ແລະ ມ້ວນໜັງສືທີ່ປິວໄປມາໃນລົມພັດລະດູໃບໄມ້ປົ່ງຢູ່ຕາມທາງຍ່າງ ແລະ ມຸມຕະຫຼາດ ກຳລັງກັບມາມີຊີວິດຊີວາອີກຄັ້ງ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເວົ້າຄ່ອຍໆຕາມບົດກະວີ "ນັກແຕ້ມໜັງສືເກົ່າ": "ທຸກໆປີເມື່ອດອກ peach ອອກດອກ / ພວກເຮົາເຫັນນັກແຕ້ມໜັງສືເກົ່າອີກຄັ້ງ..." ດ້ວຍຄວາມຮູ້ສຶກພໍໃຈ. ຖ້າ Vu Dinh Lien ຍັງມີຊີວິດຢູ່, ລາວຄົງຈະບໍ່ຂຽນບົດກະວີທີ່ໂສກເສົ້າດັ່ງກ່າວ: "ນັກແຕ້ມໜັງສືເກົ່າຍັງນັ່ງຢູ່ບ່ອນນັ້ນ / ບໍ່ມີໃຜຜ່ານໄປມາສັງເກດເຫັນ / ໃບສີເຫຼືອງຕົກລົງມາໃສ່ເຈ້ຍ / ຢູ່ຂ້າງນອກ, ຝົນກຳລັງຕົກ..."

ຮັນ ນຽນ

ແຫຼ່ງຂໍ້ມູນ: https://baothanhhoa.vn/ong-do-o-goc-cho-phien-236561.htm