ສະເໜ່ຂອງກີຍເຍີນຍັງຄົງຢູ່ຕະຫຼອດຫຼາຍຍຸກຫຼາຍສະໄໝ.

ເມືອງກວີເຍັນບໍ່ໄກຈາກບ້ານເກີດເມືອງນອນຂອງຂ້າພະເຈົ້າ (ຊາຮວິ່ງ, ກວາງຫງາຍ), ພຽງແຕ່ປະມານຮ້ອຍກິໂລແມັດເທົ່ານັ້ນ. ພຽງແຕ່ສອງສາມນາທີຫຼັງຈາກຂ້າມຊ່ອງແຄບບິ່ງເດ, ທ່ານສາມາດຊົມເຊີຍຜ້າປູທີ່ງອກທີ່ແຫ້ງແລ້ງຕາມເສັ້ນທາງ, ຕົ້ນໝາກພ້າວສີຂຽວທີ່ບໍ່ມີທີ່ສິ້ນສຸດອ້ອມຮອບບ້ານຕ່າງໆ, ແລະທົ່ງນາເຂົ້າກວ້າງໃຫຍ່ໄພສານທີ່ຂະຫຍາຍອອກໄປໄກສຸດສາຍຕາ.

ແລະເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, "ຄວາມມືດມົວທີ່ບໍ່ມີວັນສິ້ນສຸດ" ໄດ້ຜ່ານໄປຕັ້ງແຕ່ນັ້ນມາ. ຕົວຈິງແລ້ວ, ຂ້ອຍໄດ້ໄປ Quy Nhon ສອງສາມເທື່ອ, ແຕ່ຂ້ອຍບໍ່ເຄີຍ "ພົບ" Quy Nhon ແທ້ໆ. ນັ້ນແມ່ນສອງສາມເທື່ອທີ່ເຂົ້າຮ່ວມກອງປະຊຸມ, ພົບປະກັບເພື່ອນຮ່ວມງານນັກຂ່າວ, ງານລ້ຽງຈົນຮອດດຶກ, ແລະຫຼັງຈາກນັ້ນກໍ່ລົ້ມລົງຄືກັບແມງສາບກັບໄປທີ່ໂຮງແຮມ. ໃນຕອນເຊົ້າ, ຂ້ອຍໄດ້ບອກລາ Quy Nhon ດ້ວຍຄວາມຮູ້ສຶກຄືກັບຄົນທີ່ເຮັດຜິດ.

ຖະໜົນ ກີ່ກົງ ກ່ອນປີ 1975. ປະຈຸບັນນີ້ແມ່ນຖະໜົນ ລີຕືຈ້ອງ.

ມື້ກ່ອນ, ຂ້ອຍນັ່ງຄິດຫຼາຍເມື່ອຟັງເພງຂອງ Ngo Tin ທີ່ມີຊື່ວ່າ "Quy Nhon, ເມືອງແຫ່ງຄວາມຊົງຈຳ." ມັນກະຕຸ້ນອາລົມຫຼາຍຢ່າງ. ເນື້ອເພງລອຍໄປມາພ້ອມກັບດົນຕີທຽບກັບທ້ອງຟ້າສີຟ້າທີ່ມົວໆຂອງ Quy Nhon. ເພງນີ້ເຮັດໃຫ້ນຶກເຖິງເລື່ອງລາວ, ຖະໜົນຫົນທາງ, ມຸມຕ່າງໆ, ຮູບພາບ, ແລະ ຄວາມຊົງຈຳ. ຂ້ອຍຕົກຫລຸມຮັກ Quy Nhon ດົນນານມາແລ້ວ, ແລະ ຕອນນີ້ເພງນີ້ເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍຕົກຫລຸມຮັກອີກຄັ້ງ. ດ້ວຍຕຶກແຝດທີ່ຢູ່ຂ້າງຂົວແຝດທີ່ຍັງຄົງຢືນຢູ່, ຄວາມຮັກຂອງຂ້ອຍທີ່ມີຕໍ່ Quy Nhon ໄດ້ເພີ່ມຂຶ້ນສອງເທົ່າ, ແລະ ນັ້ນເປັນສິ່ງທີ່ເຂົ້າໃຈໄດ້ຢ່າງສົມບູນ. ຂ້ອຍຈື່ໄດ້ວ່າມີຄົນ "ເວົ້າ" ໃນງານລ້ຽງ - ອາດຈະເປັນພຽງການເວົ້າຕະຫຼົກ - ແຕ່ມັນກໍ່ມີເຫດຜົນ. ວ່າຫົວໃຈມັກຈະກະຊິບສອງຢ່າງສະເໝີ: 1: ຄວາມຮັກແມ່ນຖືກຕ້ອງສະເໝີ. 2: ຖ້າຄວາມຮັກຜິດ, ໃຫ້ກັບຄືນໄປຫາຈຸດທີ 1.

ຂ້ອຍໄດ້ໄປ Quy Nhon. ເຫດຜົນແມ່ນຈະແຈ້ງ, ແຕ່ບາດກ້າວຂອງຂ້ອຍລັງເລ. ໃນຊ່ວງ "ລະດູຮ້ອນທີ່ຮ້ອນແຮງ," ເສັ້ນທາງຫຼັກ, ຍາວກວ່າ 20 ກິໂລແມັດ, ຈາກເຮືອນຂອງຂ້ອຍໄປຫາໂຮງຮຽນມັດທະຍົມຕອນປາຍ Duc Pho ( Quang Ngai ), ໄດ້ຖືກທຳລາຍດ້ວຍລະເບີດ ແລະ ລູກປືນ. ທຸກໆສອງສາມກິໂລແມັດ, ລວດໜາມທີ່ສັບສົນວຸ້ນວາຍກໍ່ຂະຫຍາຍໄປທົ່ວເສັ້ນທາງ. ທັງສອງຟາກແມ່ນທົ່ງນາທີ່ຖືກປະຖິ້ມໄວ້ທີ່ມີກິ່ນເໝັນຂອງຫຍ້າທີ່ຖືກໄໝ້. ຕໍ່ມາ, ເມື່ອຂ້ອຍອ່ານ "ໂອ້, ທົ່ງນາທີ່ປຽກຊຸ່ມດ້ວຍເລືອດຂອງຊົນນະບົດ / ລວດໜາມທີ່ຈີກທ້ອງຟ້າຕອນແລງ" (Nguyen Dinh Thi), ຂ້ອຍມັກຄິດເຖິງເສັ້ນທາງນີ້ "ປົກຄຸມດ້ວຍຄວັນດິນປືນ."

ເພື່ອນບ້ານຂອງຂ້ອຍຊື່ ຮຸ່ງ, ຜູ້ທີ່ຮຽນກ່ອນຂ້ອຍສອງຊັ້ນ, ໄດ້ແນະນຳໃຫ້ພວກເຮົາຖອນບັນທຶກການຮຽນຂອງພວກເຮົາ ແລະ ເຊົ່າຫ້ອງຢູ່ ກວີຍເຍັນ ເພື່ອສືບຕໍ່ຮຽນ. ອາທິດກວ່າໆ, ລາວ ແລະ ຂ້ອຍກໍໄດ້ເປັນນັກຮຽນຢູ່ໂຮງຮຽນມັດທະຍົມຕອນປາຍ ເຍີນຖາວ (ປະຈຸບັນແມ່ນໂຮງຮຽນປະຖົມ ເຈີ່ນກວກຕວານ).

ໃນປີນັ້ນ, ສົງຄາມຍັງບໍ່ທັນໄດ້ໄປຮອດເມືອງກວີເຍີນ. ເດັກຊາຍສອງຄົນໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມເຮືອນພັກທີ່ 29 ກີ່ກອນ (ປະຈຸບັນແມ່ນຖະໜົນລີຕືຈ້ອງ), ແຕ່ບໍ່ມີໃຜສັງເກດເຫັນ. ມັນແມ່ນຕົວເມືອງ, ຫຼັງຈາກທີ່ທັງໝົດ. ບໍ່ເຫມືອນກັບຢູ່ໃນຊົນນະບົດ, ບ່ອນທີ່ໄກ່ທີ່ຜ່ານໄປມາຈະເປັນທີ່ຮູ້ຈັກຂອງເພື່ອນບ້ານ, ບໍ່ຕ້ອງເວົ້າເຖິງຄົນແປກໜ້າ. ສະຖານທີ່ແຫ່ງນີ້ໄດ້ສອນນັກຮຽນທີ່ບໍລິສຸດສອງຄົນນີ້ກ່ຽວກັບວິທີການເດີນທາງໃນເມືອງ: ການໄປຊື້ເຄື່ອງ, ການແຕ່ງກິນ, ການຊັກເຄື່ອງ, ການຮຽນ, ການອ່ານ, ການເບິ່ງໜັງ, ແລະແມ່ນແຕ່ການຈີບສາວໆ...

ໃນຂະນະທີ່ຂ້ອຍເດີນທາງໄປໂຮງຮຽນ, ຂ້ອຍເລືອກເສັ້ນທາງທີ່ສັ້ນກວ່າເພາະຂ້ອຍຢ້ານໄປຊ້າ. ແຕ່ຫຼັງຈາກເລີກຮຽນ, ຂ້ອຍມັກຍ່າງຜ່ານເມືອງ Quy Nhon, ເຊິ່ງຊາວໜຸ່ມໃນປະຈຸບັນເອີ້ນວ່າ "ຫຼົງທາງ." ຖະໜົນຫົນທາງມີປະຊາກອນໜ້ອຍ. ຕົ້ນໄມ້ເກົ່າແກ່ຫຼາຍຕົ້ນມີຫຼັງຄາໜາແໜ້ນ. ເບິ່ງຄືວ່າຍັງມີການຕົບແຕ່ງຂອງຊົນນະບົດຢູ່ໃນຕົວເມືອງ. ດອກ Bougainvillea ຕັ້ງຢູ່ຕາມທາງໂຄ້ງ. ກ້ານໄມ້ໄຜ່ສອງສາມຕົ້ນໄດ້ແກວ່ງໄປມາຢ່າງບໍ່ຄາດຄິດ. ທີ່ນີ້ແລະທີ່ນັ້ນ, ທາງຍ່າງຍັງມີຮອຍແປງໃໝ່ໆຂອງໄມ້ກວາດສວນ. ຫ້ອງใต้หลังคาຫຼາຍຫ້ອງມີປ່ອງຢ້ຽມເປີດ. ບາງສ່ວນຄ້າຍຄືກັບເມືອງບູຮານ Hoi An ໃນປະຈຸບັນ.

ເມືອງ ກວຽດເຍີນ ໃນມື້ນີ້.

ດາວທຽນດາດ

ຂ້ອຍມັກຮູບເງົາສິລະປະການຕໍ່ສູ້ຂອງຮ່ອງກົງ. ໂຮງໜັງ Kim Khanh ແລະ Le Loi ມັກສະແດງຮູບເງົາປະເພດນີ້. ເວົ້າເຖິງເລື່ອງນີ້, ຂ້ອຍໄດ້ຮຽນຮູ້ທີ່ຈະເປົ່າແກດັງຄືກັບແກລົດ ຍ້ອນ... ການຮຽນແບບຕົວລະຄອນໃນຮູບເງົາ. ມື້ໜຶ່ງ, ຍ່າງຢູ່ທາງຫຼັງກຸ່ມເດັກຍິງທີ່ນຸ່ງຊຸດພື້ນເມືອງຫວຽດນາມຈາກໂຮງຮຽນມັດທະຍົມ Trinh Vuong ຢູ່ຖະໜົນ Gia Long (ປະຈຸບັນແມ່ນຖະໜົນ Tran Hung Dao), ຂ້ອຍໄດ້ເປົ່າແກ ແລະ ພວກເຂົາທຸກຄົນຫັນກັບມາ. ໂອ້ຍພະເຈົ້າ, ຂ້ອຍເກືອບລົ້ມລົງເພາະວ່າ... ເດັກຍິງທຸກຄົນລ້ວນແຕ່ສວຍງາມ, ມີຄວາມງາມທີ່ສົດໃສ ແລະ ສະຫງ່າງາມຫຼາຍ.

ໃນຕອນນັ້ນ, ບໍ່ມີໃຜເວົ້າເຖິງ "ວັດທະນະທຳການອ່ານ," ແຕ່ນັກຮຽນກໍ່ມັກອ່ານໜັງສືຫຼາຍ. ຖະໜົນຫງວຽນເຫວ້ມີຮ້ານເຊົ່າໜັງສືຫຼາຍແຫ່ງ. ພຽງແຕ່ຝາກເງິນສອງສາມສິບດົງກໍພຽງພໍທີ່ຈະເອົາໜັງສືກັບບ້ານໄປອ່ານໄດ້ໝົດອາທິດ. ຂ້ອຍມັກໜັງສືຂອງນັກຂຽນເຊັ່ນ ຢວຽນແອງ ແລະ ເມືອງມານ, ແລະ ໜັງສືພິມປະຈຳອາທິດ ຕື໋ຍງອກ. ຮຸ່ງມັກວັນນະຄະດີລັດເຊຍ ແລະ ອາເມລິກາ ແລະ ເປັນແຟນຂອງວາລະສານດອຍດຽນ (ຂາຍຢູ່ຕົ້ນຖະໜົນຫວໍແທ່ງ).

ມື້ໜຶ່ງ, ທ່ານ ເຮືອງ (ຄູສອນພາສາຝຣັ່ງຂອງຂ້ອຍ) ກຳລັງມີສ່ວນຮ່ວມໃນ "ການເວົ້າອອກນອກບົດກະວີ". ລາວໄດ້ອ່ານ ແລະ ຍ້ອງຍໍບົດກະວີ "ຄື້ນຍັງຊັດເຂົ້າຊ່ອງແຄບ" ຂອງນັກກະວີ ເລ ວັນ ຫງັນ, ເຊິ່ງຕີພິມໃນວາລະສານ ດອຍ ດຽນ (ໜ້າຜາກ). ລາວເວົ້າຄືກັບວ່າລາວເປັນໄພ່ພົນ, ແລະ ຂ້ອຍໄດ້ຄົ້ນຫາປຶ້ມຂອງ ຮຸ່ງ ແລະ ພົບບົດກະວີນັ້ນ. ພາບທີ່ທັງເປັນຈິງ ແລະ ຜິດປົກກະຕິ, ຄຳກອນຖືກວາງໄວ້, ອາລົມຖືກສະກັດກັ້ນ, ທ່າທີຕໍ່ຕ້ານສົງຄາມ, ແລະ ຄວາມຮູ້ສຶກອຸກອັ່ງ ແລະ ພາລະໜັກຂອງຍຸກສະໄໝນັ້ນຊັດເຈນຫຼາຍ. ທັນທີທັນໃດ, ບົດກະວີກໍ່ສະທ້ອນກັບຂ້ອຍ. ຂ້ອຍຮັກ ກວີ ເຍີນ ຫຼາຍຂຶ້ນ, ຊື່ນຊົມກັບບົດກະວີເສລີ, ແລະ ກາຍເປັນຄົນທີ່ມັກບົດກະວີຮັກແບບ "ຫໍຄອຍງາຊ້າງ" ທີ່ຫວານຊື່ນ ແລະ ມີທຳນອງເກີນໄປ.

ຄັ້ງໜຶ່ງ, ນັກຮຽນຄູສາມຄົນຈາກວິທະຍາໄລຝຶກອົບຮົມຄູ ກວີເຍີນ ໄດ້ໄປຢ້ຽມຢາມທ່ານຮຸ່ງ, ຜູ້ຊາຍສອງຄົນ ແລະ ຜູ້ຍິງໜຶ່ງຄົນ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ແຕ່ງອາຫານງ່າຍໆໃຫ້ເຂົາເຈົ້າ. ມື້ນັ້ນ, ຂ້າພະເຈົ້າ, ນັກຮຽນຊັ້ນປ.10, ສາມາດ... ກິນ ແລະ ຢູ່ງຽບໆ. ຄູທີ່ຮຽນຈົບສາມຄົນມີຄວາມກັງວົນ, ບໍ່ແນ່ໃຈວ່າ "ຄຳສັ່ງມອບໝາຍ" ຂອງເຂົາເຈົ້າຈະພາເຂົາເຈົ້າໄປສອນຢູ່ໃສ. ຖ້າມັນຢູ່ໃນເຂດຫ່າງໄກສອກຫຼີກ, ເຂົາເຈົ້າຈະກັບມາເມື່ອໃດ? ທ່ານຮຸ່ງ ໄດ້ເວົ້າກ່ຽວກັບການສອບເສັງຈົບຊັ້ນມັດທະຍົມຕອນປາຍ IBM ຄັ້ງທຳອິດຂອງລາວ, ກ່ຽວກັບການໄປໄຊງ່ອນເພື່ອລົງທະບຽນຮຽນໃນມະຫາວິທະຍາໄລ, ແລະ ກ່ຽວກັບການຫຼີກລ່ຽງການຮັບໃຊ້ທາງທະຫານ. ທຸກຄົນໃນກຸ່ມນັກຮຽນຄູຮູ້ວິທີຮ້ອງເພງຂອງ ຈິ້ງກົງເຊີນ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຢືມກີຕ້າຈາກເພື່ອນບ້ານ. "ຍິງສາວທີ່ງາມທີ່ສຸດໃນຫ້ອງ," ຊື່ ຮວານ, ຫຼິ້ນກີຕ້າດ້ວຍຕົນເອງ ແລະ ຮ້ອງເພງວ່າ, "ຍິງສາວຫວຽດນາມຄົນໜຶ່ງຜ່ານໝູ່ບ້ານ, ຍ່າງຜ່ານຄືນທ່າມກາງສຽງປືນທີ່ດັງກ້ອງ..." ສຽງຂອງນາງມືດມົວ ແລະ ໂສກເສົ້າ.

ທ້າວ ຮວານ ມີຕາໃຫຍ່ໆທີ່ໜ້າສົນໃຈ. ຮຶງ ເວົ້າວ່າ ທັງສາມຄົນ (ລາວ ແລະ ຄູສອນສອງຄົນ) ຫຼົງໄຫຼໃນຕາຂອງ ຮວານ. ບໍ່ແປກທີ່ລາວມັກຮ້ອງເພງທີ່ວ່າ "ຕາທີ່ສວຍງາມທີ່ພວກເຮົາທັງສາມຄົນຮັກ." ລາວເວົ້າວ່າການແຂ່ງຂັນ "ຄວາມຮັກ" ແບບງຽບໆນີ້ແມ່ນຮຸນແຮງຫຼາຍ, ຫຼາຍກວ່າການສອບເສັງຈົບຊັ້ນມັດທະຍົມຕອນປາຍ. ໃນວັນອາທິດ, ລາວໄດ້ເຊີນຂ້ອຍຂຶ້ນລົດໄຟໄປ ຈືຮວວຽນ (ຕຸຍເຟືອກ) ເພື່ອກິນປໍ່ສະຫຼັດ ແລະ ໄປທ່ຽວເມືອງຮວານ.

ຮ້ານຂາຍປຶ້ມຈິ້ງເວືອງຕັ້ງຢູ່ບ່ອນນີ້ໃນປະຈຸບັນ. ຖັດຈາກນັ້ນແມ່ນສະຖານທີ່ເກົ່າຂອງໂຮງຮຽນຈິ້ງເວືອງ.

ເຈິ່ນ ຊວນ ຕວານ

ຂ້ອຍຍັງຈື່ທ້າວ ຮຽບ, ຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່ໃກ້ກັບເຮືອນພັກຂອງຂ້ອຍ. ຮຽບ ມາຈາກເມືອງ ວັນກັນ, ມີໃບໜ້າທີ່ອ່ອນໂຍນ, ຮິມຝີປາກສີແດງ, ແລະ ມີຮອຍຍິ້ມຢູ່ສະເໝີ. ລາວມາທີ່ ກວີຍົນ ເພື່ອເຮັດວຽກເປັນລູກຈ້າງ. ລາວມີຮ້ານຂາຍຢາສູບໄມ້ນ້ອຍໆຂາຍ. ຂ້ອຍມັກຊື້ຢາສູບຈາກລາວ. ມື້ໜຶ່ງ, ຂ້ອຍເວົ້າຢອກລາວ, "ແປ" ຊື່ຂອງຢາສູບ Capstan ເປັນ... ບົດກະວີ: "ເສື້ອຄຸມທີ່ຖືກລົມພັດ, ຄວາມຮັກຂອງຂ້ອຍໜັກ" (ຂ້ອຍໄດ້ຮຽນຮູ້ເລື່ອງນີ້ຈາກລາວ). ຮຽບ ຫົວຂວັນ ແລະ ເວົ້າວ່າມັນດີຫຼາຍ. ຕັ້ງແຕ່ນັ້ນມາ, ທຸກໆຄັ້ງທີ່ຂ້ອຍຊື້ຢາສູບ, ລາວຈະເອົາຢາສູບເພີ່ມໃຫ້ຂ້ອຍເປັນ "ຂອງຂວັນທາງກະວີ." ຂ້ອຍໝົດເງິນ ແລະ ຢາສູບ. ແຕ່ຂ້ອຍຕັ້ງໃຈທີ່ຈະບໍ່ຊື້ດ້ວຍສິນເຊື່ອເພື່ອຮັກສາ "ກຽດສັກສີ" ທາງວິຊາການຂອງຂ້ອຍ. ຄ່ຳຄືນໜຶ່ງ, ຂ້ອຍຍ່າງຜ່ານ, ແລະ ຮຽບ ແລ່ນອອກໄປ ແລະ ຍັດຢາສູບ Capstan ຊອງໜຶ່ງໃສ່ມືຂ້ອຍ. ໃນເວລານັ້ນ, ຂ້ອຍຮູ້ສຶກຊາໝົດ.

ໃນສະໄໝກ່ອນມັນເປັນແຂວງເຫງຍບິ່ງ, ເມືອງກວີ່ນແອອັດໜ້ອຍໜຶ່ງ. ໝວກຟາງ, ໝວກຟາງ, ລົດຖີບ, ລົດຈັກດັດແປງ, ການຍ່າງ, ແບກຂອງໜັກໃສ່ບ່າ, ເຂົ້າຈາກຕະຫຼາດ, ນ້ຳຈາກແມ່ນ້ຳ... ເຈົ້າຈະຮູ້ຊື່ມັນ. ຂ້ອຍໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມຄ້າຍຂຽນວັນນະຄະດີ ແລະ ໄດ້ຂີ່ລົດ UAZ ໄປໂຮງງານໄຟຟ້ານ້ຳຕົກ Yaly. ເດັກນ້ອຍທີ່ບໍ່ມີໜ້າເອິກ, ກົ້ນແບນ, ແລະ ທ້ອງໃຫຍ່ແລ່ນຕາມລົດ, ຫົວຂວັນດັງໆ. ສຽງຫົວຂວັນທີ່ຊັດເຈນຂອງພວກເຂົາດັງກ້ອງມາຈາກໝອກຄວັນ. ໃນມື້ທີ່ຄ້າຍສິ້ນສຸດລົງ, ຂ້ອຍໄດ້ໄປໂຮງໝໍແຂວງເພື່ອໄປຢ້ຽມຢາມຍາດພີ່ນ້ອງທີ່ນອນຢູ່ເທິງພື້ນເພາະວ່າບໍ່ມີຕຽງນອນເຫຼືອແລ້ວ. ເມື່ອໄດ້ຍິນເລື່ອງຂອງຂ້ອຍ, ນັກກະວີ ເລວັນງັນ ໄດ້ເກັບຖົງໝາກໄມ້ ແລະ ແບກຜ້າປູໂຕະເກົ່າໆມານຳຂ້ອຍ. ລາວເວົ້າຢ່າງໂສກເສົ້າວ່າ, "ພວກເຮົາບໍ່ມີເງິນເຫຼືອແລ້ວ; ນີ້ແມ່ນວິທີການສະແດງຄວາມຮັກຂອງພວກເຮົາ." ຂ້ອຍຮູ້ສຶກຕື້ນຕັນໃຈ. ເພາະວ່າຂ້ອຍຊົມເຊີຍລາວຫຼາຍ, ຂ້ອຍຈຶ່ງຮັກກວີ່ນຫຼາຍຂຶ້ນ.

ຕອນຂ້ອຍກຳລັງຮຽນຫຼັກສູດຝຶກອົບຮົມຄູສອນຂັ້ນສູງຢູ່ແຂວງກວາງຫງາຍ, ອາຈານ ເຈິ່ນຊວນຕວານ (ຈາກມະຫາວິທະຍາໄລກວີ່ເຍີນ) ໄດ້ສອນວິຊາທຳອິດ. ພວກເຮົາຮູ້ສຶກແປກໃຈທີ່ຮັບຮູ້ກັນແລະກັນ. ມັນປາກົດວ່າດົນນານມາແລ້ວ, "ນັກກະວີ" ສອງຄົນນີ້ເຄີຍມີບົດກະວີທີ່ລົງພິມໃນໜັງສືພິມເຫງຍບິ່ງດຽວກັນ. ດ້ວຍຄວາມຄິດຮອດອະດີດ, ລາວໄດ້ນຳເອົາບັນຍາກາດທີ່ສົດຊື່ນຂອງກວີ່ເຍີນມາໃຫ້ຂ້ອຍ. ພວກເຮົາໄດ້ມີຄືນກວີ່ເຍີນຢູ່ແຂວງກວາງຫງາຍ. ດິນແດນ ແລະ ປະຊາຊົນຂອງກວີ່ເຍີນ, ທັງໃນອະດີດ ແລະ ປະຈຸບັນ, ເບິ່ງຄືວ່າປະກົດຂຶ້ນພ້ອມໆກັນ, ຢ່າງມີຊີວິດຊີວາໃນເພງຂອງນັກດົນຕີທີ່ມີພອນສະຫວັນ ໂງຕິນ: "ຫໍຄູ່ແຝດ ແລະ ຂົວຄູ່ແຝດຍັງຄົງຢູ່, ຄວາມຮັກຂອງເຂົາເຈົ້າຍືນຍົງດ້ວຍກິ່ນຫອມຂອງເວລາ...".

ແຫຼ່ງຂໍ້ມູນ: https://thanhnien.vn/quy-nhon-tinh-mai-with-huong-thoi-gian-185230619143038047.htm