ກ່ຽວກັບການເຮັດຄວາມດີໃນຮາກເຫງົ້າຂອງພວກເຮົາ.

ເກີດ ແລະ ເຕີບໃຫຍ່ຢູ່ອາເມລິກາ, ແລະ ດຳລົງຊີວິດຢ່າງເລິກເຊິ່ງໃນຊີວິດຂອງຊາວອາເມລິກາ - ຕັ້ງແຕ່ພາສາ ແລະ ການສຶກສາ ຈົນເຖິງວັດທະນະທຳ - ຄຣິສ ແຣນ ບໍ່ເຄີຍຄິດຝັນວ່າລາວຈະກັບຄືນໄປອາໄສຢູ່ຫວຽດນາມໃນມື້ໜຶ່ງ.

ການເດີນທາງຄົ້ນພົບຕົວຕົນຂອງລາວຄືນໃໝ່ໄດ້ປ່ຽນແປງລາວຈາກຄົນທີ່ຕິດຢູ່ລະຫວ່າງສອງ ໂລກ - ຢາກເປັນຄົນອາເມລິກາແຕ່ບໍ່ແມ່ນຄົນອາເມລິກາ, ຢາກເປັນຄົນຫວຽດນາມແຕ່ກໍ່ບໍ່ແມ່ນຄົນຫວຽດນາມຄືກັນ... - ໄປສູ່ນັກເລົ່າເລື່ອງທີ່ມີຄວາມເຂົ້າໃຈຢ່າງເລິກເຊິ່ງກ່ຽວກັບຫວຽດນາມ, ແລະຫຼາຍກວ່ານັ້ນ, ປະກອບສ່ວນເຂົ້າໃນການເຊື່ອມຕໍ່ຫົວໃຈທີ່ປາຖະໜາຫາບ້ານເກີດເມືອງນອນຂອງເຂົາເຈົ້າ. ເລື່ອງຂອງ Chris Tran ເປັນຕົວຢ່າງທີ່ດີຂອງວິທີທີ່ໄວໜຸ່ມຄົນໜຶ່ງຜ່ານຜ່າບັນຫາຕົວຕົນເພື່ອຊອກຫາບ່ອນທີ່ເຂົາເຈົ້າຢູ່ ແລະ ເລືອກທີ່ຈະຢູ່, ບໍ່ແມ່ນເພື່ອຄວາມຫຼົງໄຫຼໃນອະດີດ, ແຕ່ເພື່ອການກະທຳ.

ການສະໜັບສະໜູນຕົວຈິງສຳລັບຄົນທຸກຍາກແມ່ນໄດ້ຮັບການຍົກຍ້ອງ, ແລະ ສຳລັບຊາວໄທມິງ, ນັ້ນແມ່ນແຫຼ່ງຄວາມສຸກ.

ຮູບພາບ: ລຳພອງ

ການກັບຄືນໄປຫວຽດນາມຊ່ວຍຂ້ອຍໄດ້ຄົ້ນພົບຕົວຕົນຂອງຂ້ອຍຄືນໃໝ່.

ຄຣິສ ເຈິ່ນ, ຄຣິສ ຮາກຣາວສ໌ ເຈິ່ນ, ເກີດຢູ່ສະຫະລັດ, ຜູ້ທີ່ມີຊື່ພາສາຫວຽດນາມວ່າ ເຈິ່ນ ໄທ ມິນ, ໄດ້ເຕີບໃຫຍ່ຢູ່ອາເມລິກາ, ແຕ່ຄວາມຮູ້ສຶກຂອງ "ຄວາມເປັນເຈົ້າຂອງ" ບໍ່ເຄີຍສົມບູນແບບແທ້ໆ. "ຢູ່ອາເມລິກາ, ຜູ້ຄົນເອີ້ນຂ້ອຍວ່າ ຄຣິສ. ມີແຕ່ຄອບຄົວຂອງຂ້ອຍເທົ່ານັ້ນທີ່ເອີ້ນຂ້ອຍວ່າ ມິນ. ເມື່ອຂ້ອຍກັບຄືນໄປຫວຽດນາມ, ທຸກຄົນເອີ້ນຂ້ອຍວ່າ ມິນ, ແລະມັນກໍ່ຮູ້ສຶກຄຸ້ນເຄີຍທັນທີ, ຄືກັບກັບບ້ານ," ລາວເວົ້າ, ສຽງຂອງລາວຄ່ອຍໆຊ້າລົງຄືກັບວ່າດຶງດູດຜູ້ຟັງເຂົ້າໄປໃນຄວາມຊົງຈຳຂອງລາວໃນຊ່ວງເວລາຂອງລາວຢູ່ອາເມລິກາ.

ເດັກນ້ອຍຂອງມິງບໍ່ແມ່ນຮູບພາບທີ່ສວຍງາມຂອງຄວາມຊົງຈຳທີ່ສວຍງາມທັງໝົດ. ລາວເຄີຍຮູ້ສຶກອາຍເມື່ອແມ່ຂອງລາວເວົ້າພາສາຫວຽດນາມຢູ່ໜ້າປະຕູໂຮງຮຽນ, ແລະລາວຢາກຫຼົບໜີເມື່ອລາວໄດ້ຍິນທຳນອງຂອງລະຄອນໂອເປຣາພື້ນເມືອງຫວຽດນາມຫຼິ້ນຈາກລົດຂອງແມ່ຂອງລາວ. ຕອນຮຽນປະຖົມ, ໃນສະພາບແວດລ້ອມທີ່ມີຫຼາຍຊົນເຜົ່າ ແລະມີຄົນອາຊີໜ້ອຍ, ມິງຖືກແຊວ. ຢູ່ເຮືອນ, ລາວຕ້ອງເວົ້າພາສາຫວຽດນາມເພື່ອຮັກສາຮາກເຫງົ້າຂອງລາວ. ນອກໂຮງຮຽນ, ລາວພະຍາຍາມປະພຶດຕົວຄືກັບຄົນອາເມລິກາ. ທ່າມກາງຄວາມກວ້າງໃຫຍ່ໄພສານນີ້, ມິງບໍ່ຮູ້ວ່າຕົນເອງເປັນຂອງໃຜແທ້ໆ.

ທ່ານ ທາຍມິງ ໃນພິທີເປີດຂົວຫາຍເລືອງ ໃຫ້ແກ່ປະຊາຊົນເມືອງ ເຊີນຮວ່າ, ຕາແສງອານໂຮ່ຍ, ເມືອງ ວິງລອງ.

ຮູບພາບ: ລຳພອງ

ຄວາມຮູ້ສຶກທີ່ບໍ່ແນ່ນອນນັ້ນຍັງຄົງຢູ່ກັບລາວຕະຫຼອດປີຮຽນຂອງລາວ. ໃນໂຮງຮຽນມັດທະຍົມຕອນປາຍ, ທາຍມິນໄດ້ຮັບຮູ້ວ່າຫວຽດນາມເກືອບຈະບໍ່ມີບົດຮຽນໃນໂຮງຮຽນ, ນອກຈາກເລື່ອງລາວກ່ຽວກັບສົງຄາມ. ການບໍ່ມີບົດຮຽນນີ້ໄດ້ກະຕຸ້ນໃຫ້ມີການສຳຫຼວດທີ່ເລິກເຊິ່ງກວ່າເກົ່າ. ຕໍ່ມາ, ໃນມະຫາວິທະຍາໄລ, ມິນໄດ້ເລືອກທີ່ຈະສຶກສາປະຫວັດສາດອາຊີເປັນວິທີການຊອກຫາຄຳຕອບໃຫ້ຕົວເອງ. ໃນປີສຸດທ້າຍຂອງມະຫາວິທະຍາໄລ, ມິນໄດ້ຕັດສິນໃຈຮຽນຢູ່ຫວຽດນາມ, ແລະທາງເລືອກນັ້ນ "ໄດ້ປ່ຽນແປງຊີວິດຂອງຂ້ອຍຢ່າງສິ້ນເຊີງ. ເປັນຄັ້ງທຳອິດ, ຂ້ອຍຮູ້ສຶກວ່າຂ້ອຍເປັນຂອງບ່ອນທີ່ຂ້ອຍໄດ້ພົບການເຊື່ອມຕໍ່ທີ່ແທ້ຈິງ."

ຫຼັງຈາກຮຽນຈົບໃນປີ 2008, ມິງໄດ້ກັບຄືນໄປສະຫະລັດ ແລະ ໄດ້ວຽກສອນທີ່ໝັ້ນຄົງ. ແຕ່ຄວາມປາຖະໜາຂອງລາວຕໍ່ຫວຽດນາມກໍ່ເພີ່ມຂຶ້ນ. "ຂ້ອຍຄິດຮອດຫວຽດນາມທຸກໆມື້," ມິງເວົ້າຢ່າງຈິງໃຈ. ໃນປີ 2011, ມິງໄດ້ຕັດສິນໃຈກັບຄືນຫວຽດນາມ, ບໍ່ແມ່ນໄລຍະເວລາສັ້ນໆ, ແຕ່ເພື່ອຕັ້ງຖິ່ນຖານ. ລາວໄດ້ເລືອກນະຄອນໂຮ່ຈິມິນ, ບ່ອນທີ່ລາວມີໝູ່ເພື່ອນ, ໂອກາດໃນການສອນ, ແລະ ທີ່ສຳຄັນກວ່ານັ້ນ, ບ່ອນທີ່ລາວຮູ້ສຶກຄືກັບຕົວເອງ.

ຈາກນັ້ນ, ການເດີນທາງຂ້າມປະເທດຫວຽດນາມຂອງລາວກໍ່ເລີ່ມຕົ້ນ. ມັນບໍ່ພຽງແຕ່ ເປັນການທ່ອງທ່ຽວ ເທົ່ານັ້ນ; ມັນແມ່ນການເດີນທາງຂອງການຄົ້ນພົບ - ວັດທະນະທໍາ, ຜູ້ຄົນ, ແລະປະຫວັດສາດ - ສິ່ງທີ່ລາວບໍ່ເຄີຍຮູ້ໃນຂະນະທີ່ອາໄສຢູ່ໃນອາເມລິກາ. ແຕ່ລະພາກພື້ນ, ແຕ່ລະສໍານຽງ, ແຕ່ລະອາຫານໄດ້ເປີດເຜີຍຊັ້ນຄວາມໝາຍໃໝ່ກ່ຽວກັບປະເທດນີ້. "ຫວຽດນາມມີຄວາມຫຼາກຫຼາຍຈົນເຈົ້າບໍ່ສາມາດເຂົ້າໃຈມັນໄດ້ຢ່າງແທ້ຈິງ," ລາວເວົ້າ, ເປັນຄໍາສາລະພາບທີ່ງ່າຍດາຍແຕ່ເລິກເຊິ່ງ.

ນັກເລົ່າເລື່ອງຫວຽດນາມ

"ຊາວຫວຽດນາມຫຼາຍຄົນທີ່ອາໄສຢູ່ຕ່າງປະເທດໃນປັດຈຸບັນຮູ້ຈັກຫວຽດນາມຜ່ານອາຫານປະເພດ pho ແລະ banh mi ເທົ່ານັ້ນ. ແຕ່ຫວຽດນາມຍັງມີຫຼາຍຢ່າງທີ່ຈະສະເໜີໃຫ້," ທາຍມິງ ໄດ້ແບ່ງປັນ, ໂດຍເລົ່າເຖິງວິທີທີ່ລາວເລີ່ມຕົ້ນຊ່ອງທາງສົ່ງເສີມວັດທະນະທໍາ ແລະ ຮູບພາບຂອງຫວຽດນາມໃຫ້ກັບໝູ່ເພື່ອນ ແລະ ຄົນທີ່ມີເຊື້ອສາຍຫວຽດນາມທີ່ເກີດ ແລະ ເຕີບໃຫຍ່ຢູ່ນອກປະເທດຫວຽດນາມ.

ທ້າວ ທາຍ ມິນ ສ້າງເນື້ອຫາສື່ສັງຄົມຕາມທຳມະຊາດ, ເຊິ່ງເກີດຈາກຄວາມຮັກໃນພາສາຂອງລາວ. ໃນຖານະທີ່ເປັນຄູສອນ, ລາວເຫັນພາສາຫວຽດນາມບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນວິທີການສື່ສານເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງເປັນກຸນແຈໃນການປົດລັອກວັດທະນະທຳ. "ວິດີໂອສັ້ນໆແຕ່ລະອັນແມ່ນວິທີການແບ່ງປັນປະສົບການການຮຽນພາສາຫວຽດນາມຂອງຂ້ອຍ. ຂ້ອຍມັກແນະນຳຄົນທີ່ຫາກໍ່ເລີ່ມຕົ້ນວ່າພວກເຂົາບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງເວົ້າໄດ້ຢ່າງສົມບູນແບບ; ພຽງແຕ່ຮັກພາສາຫວຽດນາມກໍພຽງພໍທີ່ຈະເຊື່ອມຕໍ່ກັບຄອບຄົວແລະຮາກເຫງົ້າຂອງພວກເຂົາ," ມິນ ກ່າວ.

ເມືອງທາຍມິງ ເປັນຂົວເຊື່ອມຕໍ່ລະຫວ່າງຊາວຕ່າງປະເທດເພື່ອຊ່ວຍເຫຼືອນັກຮຽນທຸກຍາກຢູ່ເມືອງວິງລອງ (ເມື່ອກ່ອນແມ່ນເມືອງເບນແຈ).

ຮູບພາບ: ລຳພອງ

ໃນຊ່ອງເນື້ອຫາຂອງ Thai Minh, ເຫັນໄດ້ຢ່າງຊັດເຈນວ່າແບບຂອງລາວບໍ່ໄດ້ເປັນໄປຕາມແນວໂນ້ມທີ່ໄດ້ຮັບຄວາມນິຍົມ. Minh ເລືອກທີ່ຈະສຳຫຼວດພື້ນທີ່ທີ່ຮູ້ຈັກໜ້ອຍກວ່າ ແລະ ເລົ່າເລື່ອງທີ່ຄົນຈຳນວນໜ້ອຍເອົາໃຈໃສ່. ຕັ້ງແຕ່ການຄົ້ນພົບລາຍລະອຽດງ່າຍໆໃນຮູບແຕ້ມ Dong Ho ໃນ Bac Ninh, ຈົນເຖິງການພົບກັບນັກສິລະປິນລະຄອນໂອເປຣາພື້ນເມືອງຫວຽດນາມ Cai Luong ໃນເຂດສາມຫຼ່ຽມປາກແມ່ນ້ຳຂອງ, ຈົນເຖິງການສ້າງຮູບເງົາສັ້ນທີ່ແນະນຳພາສາສັນສະກິດທີ່ໂດດເດັ່ນຂອງແຂວງ Nghe An ແລະ Quang Nam...; ອະທິບາຍຄວາມໝາຍ, ດັ່ງທີ່ Minh ໄດ້ກ່າວໄວ້ວ່າ: "ຫຼາຍຄົນທີ່ມີຕົ້ນກຳເນີດມາຈາກຫວຽດນາມບໍ່ເຄີຍໄດ້ຍິນ ຫຼື ເຂົ້າເຖິງຂໍ້ມູນທີ່ໜ້າສົນໃຈນີ້, ສະນັ້ນຂ້ອຍຢາກແນະນຳຂໍ້ມູນທີ່ໜ້າສົນໃຈນີ້ເພື່ອຊ່ວຍໃຫ້ຜູ້ຄົນເຂົ້າໃຈຫວຽດນາມດີຂຶ້ນ."

ດ້ວຍຂໍ້ໄດ້ປຽບໃນການເປັນນັກພາສາສາດ, ບວກກັບການສຶກສາທີ່ເຂັ້ມແຂງໃນຄອບຄົວ ແລະ ຄວາມຮັກຂອງແມ່ໃນໄວເດັກ, ທ້າວ ທາຍມິງ ໄດ້ຮັບມໍລະດົກຫຼາຍຢ່າງກ່ຽວກັບການເປັນຄົນດີ ແລະ ກ່ຽວກັບມໍລະດົກແຫ່ງຊາດຂອງລາວຈາກແມ່ຂອງລາວ. ເມື່ອຖືກຖາມວ່າສິ່ງໃດທີ່ປະທັບໃຈລາວຫຼາຍທີ່ສຸດກ່ຽວກັບການດຳລົງຊີວິດຢູ່ໃນປະເທດຫວຽດນາມ, ລາວໄດ້ຕອບທັນທີວ່າ: "ຄວາມຮູ້ສຶກສາມັກຄີ, ນັ້ນແມ່ນເຂັ້ມແຂງຢ່າງບໍ່ໜ້າເຊື່ອ. ໂດຍສະເພາະໃນຊ່ວງພາຍຸ, ນໍ້າຖ້ວມ ແລະ ໄພພິບັດທາງທໍາມະຊາດ, ເມື່ອປະຊາຊົນປະເຊີນກັບຄວາມຫຍຸ້ງຍາກ, ທຸກຄົນສາມັກຄີ ແລະ ສະໜັບສະໜູນເຊິ່ງກັນແລະກັນຢ່າງມີປະສິດທິພາບ."

ດ້ວຍຄວາມພາກພູມໃຈໃນຄຸນງາມຄວາມດີຂອງປະຊາຊົນຫວຽດນາມ, ເມື່ອພາກພື້ນຕ່າງໆປະສົບກັບໄພພິບັດທາງທຳມະຊາດ, ບໍລິສັດ ທາຍມິງ ໄດ້ຮ່ວມມືກັບປະຊາຊົນຫວຽດນາມເພື່ອເຂົ້າຮ່ວມໃນການຊ່ວຍເຫຼືອຜູ້ປະສົບເຄາະຮ້າຍຈາກພະຍຸ ແລະ ນໍ້າຖ້ວມ, ຜູ້ປະສົບເຄາະຮ້າຍຈາກສານພິດສີສົ້ມ, ລະດົມທຶນເພື່ອກໍ່ສ້າງຂົວ ແລະ ເສັ້ນທາງ, ແລະ ຕິດຕັ້ງໄຟຖະໜົນທີ່ໃຊ້ພະລັງງານແສງຕາເວັນສຳລັບເສັ້ນທາງທີ່ມີແນວໂນ້ມທີ່ຈະເກີດອຸບັດຕິເຫດໃນຕອນກາງຄືນໃນເຂດຊົນນະບົດຂອງຕາແສງເຕິນຮ້າວ, ເມືອງວິງລອງ.

ສິ່ງທີ່ໜ້າສົນໃຈກວ່ານັ້ນກໍຄື ໃນລະຫວ່າງການເດີນທາງທີ່ພາໝູ່ເພື່ອນ ແລະ ຄົນຮູ້ຈັກຈາກຕ່າງປະເທດກັບຄືນມາຫວຽດນາມ, ແນວຄວາມຄິດເບື້ອງຕົ້ນຂອງເຂົາເຈົ້າແມ່ນພຽງແຕ່ການກິນ, ທ່ຽວຊົມ ແລະ ສຳຜັດກັບປະເທດ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ຫຼັງຈາກການເດີນທາງ, ເຂົາເຈົ້າທຸກຄົນໄດ້ປ່ຽນໃຈກ່ຽວກັບຫວຽດນາມ. ເຂົາເຈົ້າຮູ້ສຶກມີຄວາມຮັບຜິດຊອບ ແລະ ມີຄວາມປາຖະໜາທີ່ຈະເຊື່ອມຕໍ່ກັບຫວຽດນາມຫຼາຍຂຶ້ນ, ຊ່ວຍເຫຼືອຜູ້ຄົນ ແລະ ປະກອບສ່ວນເຂົ້າໃນສັງຄົມ, ແທນທີ່ຈະຄິດເຖິງຄວາມມ່ວນຊື່ນຄືແຕ່ກ່ອນ.

ໃນສະຖານທີ່ທີ່ເຄີຍບໍ່ຄຸ້ນເຄີຍ, ດຽວນີ້ມັນໄດ້ກາຍເປັນບ້ານ. ແລະໃນການເດີນທາງນັ້ນ, Chris Tran, ຫຼື Tran Thai Minh, ບໍ່ພຽງແຕ່ຄົ້ນພົບຕົວຕົນຂອງລາວຄືນໃໝ່ເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງເລືອກທີ່ຈະດຳລົງຊີວິດໃນແບບທີ່ຮັກສາ ແລະ ເຜີຍແຜ່ມັນ.

ແຫຼ່ງຂໍ້ມູນ: https://thanhnien.vn/ve-lam-viec-nghia-noi-nguon-coi-185260427154313151.htm