"ຮອຍເປື້ອນສີຄາມ" ຢູ່ແຂວງກວາງນາມ

ໃນແຂວງກວາງນາມ, ຊື່ບ້ານຫຼາຍແຫ່ງທີ່ເບິ່ງຄືວ່າບໍ່ມີຄວາມໝາຍໃນພາສາຫວຽດນາມ ຕົວຈິງແລ້ວມີຄວາມຊົງຈຳກ່ຽວກັບຊົນເຜົ່າຈຳປາຫຼາຍຊັ້ນ. ພະຍາງເຫຼົ່ານີ້ຄືກັບ "ຮອຍເປື້ອນ" ທີ່ປະທັບຢູ່ເທິງຊື່ສະຖານທີ່ຕ່າງໆ, ເຊິ່ງສະທ້ອນໃຫ້ເຫັນເຖິງປະຫວັດສາດຂອງການແລກປ່ຽນວັດທະນະທຳ ແລະ ການຫັນປ່ຽນໃນໄລຍະຫຼາຍສັດຕະວັດ.

ພູກາຕັງ. ຮູບພາບ: ເອກະສານເກັບມ້ຽນ

ຖອດ​ລະ​ຫັດ​ຊື່​ຂອງ​ບ້ານ Dui Chiêng​

ຢູ່ເສັ້ນທາງທີ່ນຳໄປສູ່ບ້ານ ຢຸຍຈຽງ (ຕາແສງ ເກວເຟືອງ, ເມືອງ ນອງເຊີນ, ແຂວງກວາງນາມ ເກົ່າ), ມີເຄື່ອງໝາຍກິໂລແມັດໜຶ່ງທີ່ຂຽນວ່າ "ຢຸຍຈຽງ," ບໍ່ມີຕົວອັກສອນ 'g'. ສຳລັບຄົນຈາກກວາງນາມ, ການອອກສຽງຂອງ "chiên" ຫຼື "chiêng" ແມ່ນຄືກັນ, ສະນັ້ນການສະກົດຄຳບໍ່ແມ່ນບັນຫາຫຼັກ. ສິ່ງທີ່ໜ້າສັງເກດຄືຊື່ "ຢຸຍຈຽງ," ເຊິ່ງທັງແປກ ແລະ ຄຸ້ນເຄີຍ, ກະຕຸ້ນຄວາມຢາກຮູ້ຢາກເຫັນ ແລະ ເປີດການເດີນທາງເພື່ອຕິດຕາມຕົ້ນກຳເນີດທາງວັດທະນະທຳຂອງມັນ.

ບ້ານ Dùi Chiên ມີຢູ່ໃນແຂວງ Quảng ຕັ້ງແຕ່ສະໄໝບູຮານຈົນເຖິງປະຈຸບັນ. ບໍ່ມີໃຜຮູ້ແນ່ນອນວ່າບ້ານນີ້ຖືກສ້າງຕັ້ງຂຶ້ນເມື່ອໃດ, ແລະບໍ່ມີໃຜເຄີຍອະທິບາຍວ່າເປັນຫຍັງມັນຈຶ່ງມີຊື່ທີ່ເປັນເອກະລັກດັ່ງກ່າວ. ຊື່ບ້ານໄດ້ຖືກບັນທຶກໄວ້ເປັນອະມະຕະໃນເພງພື້ນເມືອງ Quảng: "ຂ້ອຍເປັນຄົນແປກໜ້າຈາກໄກ / ຂ້ອຍມາທີ່ນີ້ເພື່ອຮ້ອງເພງ ແລະ ຮູ້ວ່າເດັກຍິງອາໄສຢູ່ Dùi Chiên / ມື້ອື່ນຂ້ອຍຈະກັບຄືນໄປ Bình Yên / ຂ້ອຍຮູ້ສຶກເສຍໃຈນຳເດັກຍິງທີ່ຢູ່ທາງຫຼັງ, ພວກເຂົາມີຄ້ອງແຕ່ບໍ່ມີຄ້ອນຕີ."

ບົດເພງບູຮານຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າຊື່ສະຖານທີ່ Dùi Chiêng ແມ່ນກ່ຽວຂ້ອງກັບເຄື່ອງດົນຕີພື້ນເມືອງຫວຽດນາມທີ່ຄຸ້ນເຄີຍຄື: ຄ້ອງ ແລະ ຄ້ອນຕີ. ແຕ່ມັນແມ່ນຄວາມບັງເອີນນີ້ເອງທີ່ເປີດເລື່ອງຍາວກ່ຽວກັບຕົ້ນກຳເນີດ ແລະ ຄວາມໝາຍທາງວັດທະນະທຳທີ່ຊ່ອນຢູ່ເບື້ອງຫຼັງຊື່ບ້ານ.

ນັກຄົ້ນຄວ້າດ້ານພາສາສາດໄດ້ຖອດລະຫັດສອງຄຳນີ້ວ່າ "Dùi Chiêng" ແລະເປັນເລື່ອງແປກທີ່ພວກມັນບໍ່ມີຄວາມກ່ຽວຂ້ອງກັບເຄື່ອງດົນຕີທີ່ຄຸ້ນເຄີຍດັ່ງທີ່ຫຼາຍຄົນເຊື່ອຜິດ. ແທນທີ່ຈະເປັນແນວນັ້ນ, ມັນເປັນການອອກສຽງຂອງ "Juh cheng" ໃນພາສາຈາມບູຮານ. ໃນຄຳສັບພາສາຈາມ, "juh" ໝາຍເຖິງ "ວົງມົນ," ແລະ "cheng" ໝາຍເຖິງທີ່ດິນ ຫຼື ພື້ນທີ່ປິດລ້ອມ. ໂດຍລວມແລ້ວ, "Juh cheng" ອະທິບາຍເຖິງພື້ນທີ່ທີ່ຢູ່ອາໄສທີ່ມີພູມສັນຖານຮູບຊົງໂຄ້ງ, ຄືກັບວົງແຫວນ ຫຼື ຮ່ວງຢູ່ຕີນພູ.

ການປ່ຽນແປງສຽງຈາກ Juh cheng ເປັນ "Dùi Chiêng" ຍັງສະທ້ອນໃຫ້ເຫັນເຖິງການດັດແປງຊື່ສະຖານທີ່ຂອງຊົນເຜົ່າຈຳໃນຫວຽດນາມ: ຊາວຫວຽດນາມໄດ້ເພີ່ມພະຍັນຊະນະເບື້ອງຕົ້ນ "d-" ເພື່ອການອອກສຽງງ່າຍຂຶ້ນ, ໃນຂະນະທີ່ເພີ່ມສະຫຼະໃຫ້ຍາວຂຶ້ນເພື່ອໃຫ້ເໝາະສົມກັບພາສາທ້ອງຖິ່ນ. ດ້ວຍເຫດນີ້, ຊື່ສະຖານທີ່ຈຶ່ງຍັງຄົງຢູ່ມາເປັນເວລາຫຼາຍຮ້ອຍປີ, ເຖິງແມ່ນວ່າຄວາມໝາຍເດີມຂອງພາສາຈຳໄດ້ຄ່ອຍໆຫາຍໄປຈາກຄວາມຊົງຈຳຂອງຊຸມຊົນ.

ໃນຄວາມເປັນຈິງ, ທີ່ຕັ້ງໃນປະຈຸບັນຂອງບ້ານ Dùi Chiêng ແມ່ນຄືກັນກັບຊື່ບູຮານຂອງມັນ, Juh cheng, ທີ່ໄດ້ແນະນຳ. ບ້ານແຫ່ງນີ້ຕັ້ງຢູ່ຕິດກັບເນີນພູ, ມີແມ່ນ້ຳທີ່ຄົດเคี้ยวຢູ່ທາງໜ້າ, ຄືກັບໂອບກອດທີ່ປິດລ້ອມບ້ານ. ຮູບພາບດາວທຽມຍັງສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າບ້ານ Dùi Chiêng ບໍ່ຄືກັບຄ້ອນຕີ ຫຼື ຄ້ອງ. ຊາວບ້ານມີອາຊີບ ກະສິກຳ ແບບດັ້ງເດີມ, ໂດຍບໍ່ມີການເຊື່ອມຕໍ່ກັບການຫຼໍ່ທອງສຳລິດ ແລະ ຫັດຖະກຳເຮັດຄ້ອງຄືກັບບ້ານ Phước Kiều ໃນ Điện Bàn. ການປຽບທຽບນີ້ເຮັດໃຫ້ສົມມຸດຕິຖານກ່ຽວກັບຕົ້ນກຳເນີດຂອງຊື່ສະຖານທີ່ແຫ່ງນີ້ແຂງແຮງຂຶ້ນຕື່ມ.

ຜູ້​ຂຽນ​ມາ​ຈາກ​ບ້ານ Dui Chiêng.

ພູເຂົານີ້ໄດ້ຮັບຊື່ມາຈາກພາສາຈາມບູຮານ.

ບໍ່ໄກຈາກເມືອງດຸຍຈຽງແມ່ນຊື່ສະຖານທີ່ວ່າ ກາຕັງ. ຄ້າຍຄືກັບເມືອງດຸຍຈຽງ, ຄຳວ່າ "ກາຕັງ" ບາງຄັ້ງຂຽນດ້ວຍພະຍັນຊະນະ "g" ໃນພາສາກວາງນາມ, ແລະບາງຄັ້ງກໍ່ບໍ່ມີ. ໜັງສືພິມກວາງນາມ - ດ່າໜັງ ໄດ້ອະທິບາຍມັນດັ່ງຕໍ່ໄປນີ້: "ກາຕັງ: ພູສູງຄືກັບກຳແພງໃຫຍ່ທີ່ແລ່ນຈາກທິດຕາເວັນອອກສຽງໃຕ້ຫາທິດຕາເວັນຕົກສຽງເໜືອ, ປະກອບເປັນເຂດແດນທຳມະຊາດລະຫວ່າງສອງຕາແສງຄື ເກວຈຸງ ແລະ ເກວນິງ ທາງທິດຕາເວັນຕົກຂອງເມືອງເກວເຊີນ (ປະຈຸບັນແມ່ນເມືອງນ໋ອງເຊີນ). ກາຕັງຕັ້ງຢູ່ຝັ່ງຂວາຂອງແມ່ນ້ຳທູບອນ ແລະ ເຂົ້າໃຈໃນພາສາຫວຽດນາມວ່າ 'ກຳແພງ'."

ໃນຂະນະດຽວກັນ, ນັກກະວີ ຕຸງລິງ ໄດ້ໃຊ້ຄຳວ່າ "ກາເຕີນ" ແລະ ມີຄວາມຄິດເຫັນດຽວກັນວ່າ: "ພູກາເຕີນ ເປັນສາຂາໜຶ່ງຂອງເທືອກເຂົາເຈື່ອງເຊີນ, ຮູບຮ່າງຂອງມັນຄ້າຍຄືກັບປ້ອມປາການທີ່ສະຫງ່າງາມ ແລະ ແຂງແຮງ ເຊິ່ງຕັ້ງສູງຈາກທິດຕາເວັນອອກສຽງໃຕ້ຫາທິດຕາເວັນຕົກສຽງເໜືອຂອງບ້ານຈຸງເຟືອກເກົ່າ, ເຊິ່ງປະຈຸບັນເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງຕາແສງເກວຈຸງ, ເມືອງເກວເຊີນ."

ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ຈາກທັດສະນະທາງວິຊາການ, Cà Tang ບໍ່ແມ່ນຄຳສັບພາສາຫວຽດນາມຢ່າງດຽວ. ນັກຄົ້ນຄວ້າ Bùi Trọng Ngoãn ແນະນຳວ່າຊື່ສະຖານທີ່ "Cà Tang" ອາດຈະມາຈາກຄຳວ່າ "katang" ຂອງພາສາຈາມ, ເຊິ່ງເປັນຄຳສັບທີ່ມີຄວາມໝາຍຫຼາຍຢ່າງ. ໂດຍພິຈາລະນາຕາມປະເພນີການຕັ້ງຊື່ພູເຂົາໃນແຂວງ Quảng Nam - Đà Nẵng, ເຊິ່ງມັກຈະອີງໃສ່ລັກສະນະຮູບຮ່າງສະເພາະ (ເຊັ່ນ: Hòn Nghê, Mỏ Diều, Cổ Ngựa, Hải Vân, Thạch Lĩnh…), ຄຳອະທິບາຍໂດຍອີງໃສ່ katang 1 (ຫໍປາກກາ) ຫຼື katang 2 (ກະຕ່ານ້ອຍ) ເບິ່ງຄືວ່າໜ້າເຊື່ອຖືທີ່ສຸດ.

ຖ້າເຂົ້າໃຈວ່າຄຳວ່າ ກາຕັງ (Cà Tang) ໝາຍຄວາມວ່າ "ກະຕ່ານ້ອຍ", ນີ້ອາດຈະຖືກພິຈາລະນາວ່າເປັນຕົວແທນທີ່ເປັນອຸປະມາທິທີ່ໜ້າເຊື່ອຖືທີ່ສຸດຂອງຮູບຊົງພູກົມທີ່ຄ້າຍຄືກັບກະຕ່າ. ມັນສະທ້ອນໃຫ້ເຫັນເຖິງວິທີການຕັ້ງຊື່ສິ່ງຕ່າງໆຂອງຊາວຈຳທີ່ມີການເຊື່ອມໂຍງສູງຕາມພູມສັນຖານທຳມະຊາດອ້ອມຂ້າງ.

ສະຖານທີ່ສຳຄັນດັ່ງກ່າວໄດ້ກາຍເປັນພິພິທະພັນແຫ່ງຄວາມຊົງຈຳທາງວັດທະນະທຳ.

ຕາມສອງຝັ່ງແມ່ນ້ຳທູໂບນ, ຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນແມ່ນ້ຳລົງໄປຫາເຂດມີເຊີນ ແລະ ຈ່າກ່ຽວ, ມີຫຼາຍຊື່ສະຖານທີ່ທີ່ເບິ່ງຄືວ່າບໍ່ມີຄວາມໝາຍໃນພາສາຫວຽດນາມ, ເຊັ່ນ: ຕີ້ເຊ, ຈືມ, ແກມ, ຣາມ, ຣີ, ລຽວ, ເຟືອງແຣງ, ດາລາ, ແຄມລາ... ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ເມື່ອວາງໄວ້ໃນສະພາບການຂອງພາສາຈຳ, ຊື່ແຕ່ລະສະຖານທີ່ສະແດງໃຫ້ເຫັນຊັ້ນຄວາມໝາຍທີ່ແຕກຕ່າງກັນ, ສະທ້ອນໃຫ້ເຫັນເຖິງຮ່ອງຮອຍທາງວັດທະນະທຳ ແລະ ວິທີການທີ່ເປັນເອກະລັກໃນການຮັບຮູ້ຊາວທ້ອງຖິ່ນ.

ຕົວຢ່າງທົ່ວໄປຄືບ້ານເຊ, ຕັ້ງຢູ່ຝັ່ງຊ້າຍຂອງແມ່ນ້ຳທູບອນ ໃນບ້ານເກວລາມ, ເມືອງນອງເຊີນ. ໃນພາສາຫວຽດນາມສະໄໝໃໝ່, "sé" ບໍ່ຄ່ອຍໄດ້ໝາຍເຖິງຄວາມໝາຍໃດໆ, ແຕ່ໃນພາສາຈຳປາ, ຄຳສັບນີ້ມີຄວາມໝາຍຫຼາຍ. ມັນສາມາດໝາຍເຖິງຊື່ສະຖານທີ່ທີ່ຊີ້ບອກເຖິງທີ່ຢູ່ອາໄສ, ຫຼື ມັນສາມາດເປັນຊື່ນ້ຳທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບອົງປະກອບນ້ຳ ເຊັ່ນ: ຫ້ວຍເຊ, ທ່າເຮືອເຊ. ການຕີຄວາມໝາຍອີກອັນໜຶ່ງມາຈາກ chheh/sseh ໃນພາສາຈຳປາ, ຊຶ່ງໝາຍຄວາມວ່າ "ສວຍງາມ".

ດັ່ງນັ້ນ, ຊື່ສະຖານທີ່ Sé ບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນສັນຍາລັກທາງພູມສາດເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງເປັນຫຼັກຖານທາງດ້ານພາສາທີ່ສະທ້ອນໃຫ້ເຫັນວ່າຊາວຈາມບູຮານໄດ້ຮັບຮູ້ ແລະ ຕັ້ງຊື່ພູມສັນຖານແນວໃດ. ຜ່ານສິ່ງນີ້, ພວກເຮົາຮັບຮູ້ວ່າການຕັ້ງຊື່ບໍ່ພຽງແຕ່ເພື່ອຈຸດປະສົງໃນການລະບຸພື້ນທີ່ເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງສະແດງເຖິງການຮັບຮູ້ດ້ານຄວາມງາມຂອງດິນແດນທີ່ສວຍງາມຕາມແຄມແມ່ນ້ຳ Thu Bồn ໃນອະດີດ.

ອາດເວົ້າໄດ້ວ່າຕົວຢ່າງທີ່ກ່າວມາຂ້າງເທິງນັ້ນແມ່ນອີງໃສ່ສະຕິປັນຍາຂອງຊົນເຜົ່າ ແລະ ການສັງເກດການກ່ຽວກັບຮູບແບບທຳມະຊາດເທົ່ານັ້ນ, ເມື່ອທຽບກັບເອກະສານຈຳນວນໜຶ່ງກ່ຽວກັບພາສາຈຳບູຮານ. ເພື່ອເຂົ້າໃຈຄຸນຄ່າຂອງພວກມັນຢ່າງຄົບຖ້ວນ, ຊື່ສະຖານທີ່ຈຳເປັນຕ້ອງຖືກວາງໄວ້ພາຍໃນວິທີການທາງດ້ານພາສາ ແລະ ວັດທະນະທຳ, ເຊິ່ງຖືວ່າເປັນ "ພິພິທະພັນແຫ່ງຄວາມຊົງຈຳ" ທີ່ຮັກສາຮ່ອງຮອຍຂອງອະດີດ. ພະຍາງທີ່ເບິ່ງຄືວ່າບໍ່ມີຄວາມໝາຍເຫຼົ່ານີ້ໃນພາສາຫວຽດນາມ ຕົວຈິງແລ້ວເປີດເຜີຍລະບົບທັງໝົດຂອງຮ່ອງຮອຍຂອງຈຳປາ, ເຊິ່ງຜ່ານນັ້ນພວກເຮົາສາມາດອ່ານປະຫວັດສາດຂອງການພົວພັນລະຫວ່າງຊຸມຊົນທີ່ເຄີຍອາໄສຢູ່ໃນດິນແດນນີ້.

ສຽງຈຳປາດັງກ້ອງໃນພາສາກວາງນາມ

ໃນຂະບວນການແລກປ່ຽນວັດທະນະທຳ, ການຖອດຕົວອັກສອນພາສາຫວຽດນາມ ແລະ ການເຮັດໃຫ້ຊື່ສະຖານທີ່ຂອງຊົນເຜົ່າຈຳກາຍເປັນພາສາຫວຽດນາມບໍ່ໄດ້ລຶບລ້າງຕົ້ນກຳເນີດຂອງພວກມັນ, ແຕ່ມັກຈະຊ່ວຍໃຫ້ພວກມັນຢູ່ລອດໄດ້ເປັນເວລາດົນນານ. ຍ້ອນການປ່ຽນແປງນີ້, ຊື່ສະຖານທີ່ ແລະ ບ້ານຫຼາຍແຫ່ງໄດ້ຫຼຸດພົ້ນຈາກຄວາມສ່ຽງທີ່ຈະຫາຍໄປພ້ອມກັບການຫຼຸດລົງຂອງພາສາຈຳໃນແຂວງກວາງນາມ. ດັ່ງນັ້ນ, ໃນປະຈຸບັນພວກເຮົາຍັງສາມາດລະບຸຕົວຊີ້ບອກເພື່ອຕິດຕາມຕົ້ນກຳເນີດຂອງພວກມັນໄດ້: "Dui Chieng" (ປະເພດຄ້ອງ) ທີ່ເບິ່ງຄືວ່າກ່ຽວຂ້ອງກັບເຄື່ອງດົນຕີ ແຕ່ຕົວຈິງແລ້ວມາຈາກ "Juh cheng" (ປະເພດຄ້ອງ) ມີຫຼາຍຄວາມໝາຍ; ຫຼື "Se" ແລະ "Lieu," ພະຍາງທີ່ເບິ່ງຄືວ່າບໍ່ມີຄວາມໝາຍ, ມີການຮັບຮູ້ດ້ານຄວາມງາມ ແລະ ຄວາມຊົງຈຳຂອງຊຸມຊົນ.

ຊື່ຂອງສະຖານທີ່ ແລະ ບ້ານຕ່າງໆໃນແຂວງກວາງນາມສາມາດປຽບທຽບໄດ້ກັບ "ເຄື່ອງໝາຍຈຳປາ" ທີ່ປະທັບຢູ່ເທິງຮ່າງກາຍຂອງປະຫວັດສາດຈຳປາ: ທັງຊັດເຈນ ແລະ ບໍ່ຊັດເຈນ, ມີຢູ່ໃນພາສາປະຈຳວັນ ແລະ ຄືກັບສຽງສະທ້ອນທີ່ຫ່າງໄກຂອງອາລະຍະທຳທີ່ຈາງຫາຍໄປໃນອະດີດ. ຊື່ສະຖານທີ່ແຕ່ລະແຫ່ງບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນສັນຍາລັກທາງພູມສາດເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງເປັນຫຼັກຖານສະແດງເຖິງການຢູ່ຮ່ວມກັນ ແລະ ການແລກປ່ຽນວັດທະນະທຳ, ເຊິ່ງເປັນສ່ວນໜຶ່ງທີ່ລ້ຳຄ່າຂອງປະຫວັດສາດ.

ດັ່ງນັ້ນ, ການອະນຸລັກຊື່ສະຖານທີ່ຂອງຊົນເຜົ່າຈຳບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນການຮັກສາຊື່ເຫຼົ່ານັ້ນເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງເປັນການຮັກສາມໍລະດົກທາງວັດທະນະທຳທີ່ບໍ່ມີຕົວຕົນອີກດ້ວຍ. ພະຍາງນ້ອຍໆເຫຼົ່ານີ້ບັນຈຸຄວາມຊົງຈຳ ແລະ ການຮັບຮູ້ລວມໝູ່ຂອງຊາວເມືອງບູຮານ. ຖ້າຊື່ສະຖານທີ່ເຫຼົ່ານີ້ຫາຍໄປໝົດ, ປະຫວັດສາດ ແລະ ວັດທະນະທຳທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບພວກມັນກໍ່ຈະຈາງຫາຍໄປຕາມການເວລາ. ດັ່ງນັ້ນ, ນີ້ບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນຄວາມກັງວົນສຳລັບນັກຄົ້ນຄວ້າດ້ານພາສາສາດເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຈຳເປັນຕ້ອງກາຍເປັນໂຄງການທີ່ກວ້າງຂວາງກວ່າເກົ່າຄື: ການຄົ້ນຄວ້າ, ບັນຊີລາຍຊື່, ແລະ ການປະຕິບັດມາດຕະການເພື່ອຮັກສາລະບົບຊື່ສະຖານທີ່ຂອງຊົນເຜົ່າຈຳໃນແຂວງກວາງນາມ.

ການອະນຸລັກຮັກສາຊື່ສະຖານທີ່ໝາຍເຖິງການອະນຸລັກຮັກສາຈິດວິນຍານຂອງແຂວງກວາງນາມ, ຈິດວິນຍານທີ່ຖັກແສ່ວມາຈາກຊັ້ນຄວາມຊົງຈຳຂອງຊຸມຊົນ, ຈາກການພົວພັນ ແລະ ການຫັນປ່ຽນ, ແລະ ຈາກຂົວວັດທະນະທຳທີ່ໄດ້ເຊື່ອມຕໍ່ປະຊາຊົນຢູ່ທີ່ນີ້.
ຫຼາຍ​ສັດຕະວັດ.

ແຫຼ່ງຂໍ້ມູນ: https://baodanang.vn/vet-cham-o-xu-quang-3306081.html