Langit di dalam telur

Xuan Quynh merupakan seorang penyair wanita terkemuka pada separuh kedua abad ke-20. Naluri puitisnya sangat kuat, dan sumber puisinya banyak.

Puisi-puisi liriknya seperti "Ombak," "Bot and Sea," dan "Cinta Puisi di Akhir Musim Luruh"... telah bertahan dalam ujian masa, memegang tempat istimewa di hati para pencinta puisi.

"Bot and Sea" dan "Love Poem at the End of Autumn," yang dipersembahkan dengan muzik oleh komposer Phan Huynh Dieu dan berjaya dipersembahkan oleh ramai penyanyi, telah menjadi lagu yang tidak lapuk dek zaman. Beliau telah dianugerahkan Hadiah Negeri untuk Kesusasteraan dan Seni pada tahun 2001 dan Hadiah Ho Chi Minh untuk Kesusasteraan dan Seni pada tahun 2017.

Semasa hayatnya, selain menulis untuk orang dewasa, beliau juga menulis tujuh karya (puisi dan prosa) untuk kanak-kanak, termasuk "The Sky Inside an Egg," koleksi puisinya yang paling cemerlang, dan salah satu daripada dua karya yang menjadi asas untuk menganugerahkannya Hadiah Ho Chi Minh untuk Kesusasteraan dan Seni lapan tahun yang lalu.

Tidak keterlaluan untuk mengatakan bahawa "Langit dalam telur" adalah metafora yang aneh, serupa dengan ungkapan kemudian " Dunia di telapak tanganmu," kedengaran tidak logik tetapi sangat logik dalam puisi. Ini adalah cerita, pengakuan yang intim dan ringkas namun mendalam, yang ditulis atas dasar cinta untuk anak-anak. Dalam erti kata lain: cinta, kasih sayang keibuan, dan pengaruhnya yang meluas inilah yang mewujudkan kuasa yang tidak tergantikan dalam puisi Xuan Quynh.

Pertama sekali, imejan dalam puisinya sungguh indah, jelas, dan tulen: “Musim bunga membawa kawanan burung / Seribu suara menyanyi sejernih air / Rumput, setelah tertidur pada malam sebelumnya, / Bersinar terang di kehijauan” (“Apa yang tinggal untuk musim bunga?”), “Bunyi ayam pada tengah hari / Membawa begitu banyak kebahagiaan / Pada waktu malam, aku bermimpi / Tidur semerah telur” (“Bunyi Ayam pada Tengah Hari”).

Kemudian, puisinya indah dalam cara bertutur dan berfikir: “Siang hari diperbuat daripada cahaya matahari / Hijau diperbuat daripada pokok / Cili diperbuat daripada kepedasan... / Anak-anak diperbuat daripada kasih sayang / Ayah dan ibu / Datuk dan nenek...” (“Penjelasan”). Dalam “Penjelasan,” terdapat empat baris: “Sungai memerlukan keluasan / Laut telah wujud sejak itu / Apabila anak-anak belajar berjalan / Jalan raya telah wujud sejak itu,” kaya dengan falsafah dan imejan, mengungkapkan hubungan antara yang agung dan asal usul.

"Sungai perlu mencapai keluasan / Laut telah wujud sejak zaman berzaman" : Ini menunjukkan bahawa sungai itu pasti mempunyai keinginan untuk keluasan itu sampai ke laut. Ini seperti perjalanan yang tidak dapat dielakkan dari kecil ke yang luas. Laut telah wujud sejak zaman berzaman, sebagai destinasi abadi, simbol keutuhan.

"Apabila kanak-kanak belajar berjalan / Jalan raya telah wujud sejak hari itu" : Satu analogi yang mudah tetapi mendalam. Jalan raya bukan sahaja wujud sebelum ini, tetapi seolah-olah lahir dari langkah pertama manusia. Perjalanan individu mewujudkan laluan yang dipenuhi dengan nilai-nilai humanistik. Puisi ini membicarakan tentang permulaan dan pertumbuhan benda dan manusia, menggunakan imej mudah yang berakar umbi dalam falsafah manusia.

Dua baris, "Kebaikan yang diberikan / Menjadi lebih baik" ("Kebaikan Mí"), membangkitkan falsafah yang mendalam tentang sifat tidak mementingkan diri sendiri dan nilai kebaikan. Kebaikan itu sendiri adalah kualiti yang berharga, tetapi apabila ia "diberikan"—iaitu, dikongsi dan ditawarkan kepada orang lain—nilainya meningkat, berganda, dan menjadi "lebih baik lagi." Puisi ini berfungsi sebagai mesej bahawa kebaikan dan belas kasihan hanya benar-benar lengkap apabila diberikan, dan moral bukanlah terletak pada menyembunyikan sesuatu, tetapi pada tindakan berkongsi.

Puisi "Aku Sayang Ibu" menunjukkan bahawa Xuan Quynh sangat memahami psikologi dan tingkah laku kanak-kanak. Selepas membandingkan kasih sayang terhadap ibu dengan langit, dengan Hanoi , dengan sekolah, dan menyedari bahawa perkara-perkara ini terlalu luas dan agak jauh, kanak-kanak itu tiba-tiba meluahkan perasaan gembira yang unik pada zaman kanak-kanak. Puisi itu menemui perkara yang luar biasa dalam kehidupan biasa apabila kanak-kanak itu dengan polos berkata: "Ah, Ibu, ada seekor kriket / Sentiasa di dalam kotak mancis saya / Bukalah dan ibu akan melihatnya dengan segera / Ibu sayang ibu sepertimana kriket itu."

Ini juga merupakan pengakhiran yang tidak dijangka bagi "I Love You, Mom".

Puisi Xuan Quynh tidak meniru atau menjiplak kanak-kanak. Dalam puisinya, beliau sering "mengubah dirinya," bercakap dalam bahasa kanak-kanak, menemani mereka dengan cara yang paling ikhlas dan jujur. Itulah sebabnya puisinya mempunyai impak yang begitu kuat terhadap kanak-kanak.

Sumber: https://hanoimoi.vn/bau-troi-trong-qua-trung-704115.html