In volksliederen wordt het beeld van het paard geassocieerd met romantische liefde en staat het symbool voor trouw, onwankelbare toewijding en vertrouwen: "Het paard rent ver weg en verdwijnt uit het zicht / Degene van wie ik houd zal zelfs na honderd jaar terugkeren."
Het symboliseert ook het eenzame wachten en de hartverscheurende scheiding: " Laat je paard en koets hier achter / Zodat ik zijde kan weven voor de dagen dat je weg bent."
Het paard wordt nu een symbool van afscheid, van verlangen en verwachting. Het paard draagt de persoon ver weg, terwijl de achtergeblevene zijn of haar stille liefde toevertrouwt aan de hoeven van het paard. In die context is liefde niet luidruchtig, maar standvastig en trouw, net als de aard van het paard.
Bovendien gebruiken volksverhalen het beeld van het paard ook om metaforisch verwijten te maken aan zowel dichtbij als veraf gelegen mensen wanneer de liefde onvervuld blijft : "Als je ver weg bent, leen dan mijn paard om te gaan/Zolang het paard je draagt, maakt de afstand niet uit/Ik wil dichtbij zijn, maar kan niet/Wie heeft deze scheiding tussen Vietnam en Qin veroorzaakt?"
Of: "Vijf witte paarden steken de rivier over / Vijf huizen met pannendaken, lampen binnen en buiten / Wiens lamp is het die nooit uitgaat vanwege de liefde? / Ik hou van je, en de tranen rollen over mijn wangen."
In de middeleeuwse literatuur werd het paard geassocieerd met mannelijke ambitie en verheven idealen. Het beeld van een paard dat galoppeert over de uitgestrekte vlaktes komt vaak voor en symboliseert de aspiratie om zijn leven aan het vaderland te wijden. De auteur van "Chinh Phu Ngam" (Klaagzang van de krijgersvrouw) schreef ooit verzen die de patriottische aspiraties van een jonge man uitdrukten: "De ambitie van een man reikt duizend mijl te paard / Hij kan de berg Thai Son zo licht als een veertje verplaatsen."
Een paardenhuid om een lijk gewikkeld – een tragisch beeld dat laat zien dat het paard niet alleen een vervoermiddel is, maar ook een symbool van nobele opoffering. Te paard droeg de jonge man in tijden van onrust zowel zijn leven als zijn idealen voor de natie.
In *Truyen Kieu* van Nguyen Du, een meesterwerk van de Vietnamese literatuur, wordt herhaaldelijk het beeld van het paard gebruikt om de emoties van afscheid uit te drukken: "De een bestijgt het paard, de ander neemt afscheid / Het herfstesdoornbos heeft de grensstreek in kleur gehuld."
Tot op het punt van eenzaamheid en verdriet: "De kamer is volkomen stil / De sporen van de paardenkoets zijn nu vaag bedekt met groen mos."
In haar meesterwerk, het gedicht "Het verleden van de citadel van Thang Long herinneren", kon mevrouw Huyen Thanh Quan haar verdriet niet verbergen over het verdwijnen van de welvaart van een vervlogen tijdperk: "De sporen van koetsen en paarden, de ziel van het herfstgras / De oude fundamenten van het kasteel, de schaduwen van de ondergaande zon."
In de moderne literatuur schreef de dichter Chế Lan Viên ooit hartverscheurende regels in zijn gedicht "Brief tijdens de overstroming": "Ik dacht eraan om op nieuws van thuis te wachten / Nu ontvang ik een brief die door het water van de beek is vervaagd / Ik durf niet boos te zijn op de overstroming / Ik heb medelijden met het arme paard dat lijdt tijdens de lange reis."
Het vasthouden van de brief van thuis vervulde me met een overweldigende vreugde, maar voordat ik hem kon lezen, vervaagden de woorden door het stijgende water. Ik had medelijden met het paard dat zoveel ontberingen en gevaren had moeten doorstaan om zijn taak, het bezorgen van de brief, te volbrengen.
Bron: https://congluan.vn/ngua-trong-tho-ca-viet-nam-10329521.html
Reactie (0)