Zeegolven en winden

Naarmate de zilte geur van de zee langzaam vervaagt en plaatsmaakt voor het aroma van rode basaltgrond en de adem van het uitgestrekte bos, weten we dat we een andere ruimte betreden, een ruimte die dieper, langzamer en met meer emotionele lagen is.

Mijn ochtend begon in het oosten van Dak Lak , waar de zon opkwam boven Mui Dien (Kaap Dien). Aan de voet van Ganh Da Dia (Schijfrotsstrand) kabbelden de golven zachtjes, zonder lawaai of haast. De zee bij Tuy Hoa leek kalm, helderblauw, soms diep smaragdgroen, en weerspiegelde de wuivende kokospalmen in de vroege ochtendzon. De geur van de zee was heel sterk: de geur van verse vis die net was aangekomen, de zilte smaak die in het haar van de reiziger bleef hangen en zelfs doordrong tot de rijstvelden die in de vlakte van Tuy Hoa werden ingezaaid.

Staand op het Nghinh Phong-plein waait er een stevige zeebries. Deze bries brengt een uniek en aangenaam gevoel met zich mee, genoeg om de dagelijkse vermoeidheid te verdrijven, om het hart te verlichten, als een vogel die over het water glijdt.

Ik verliet de zee en ging westwaarts. De wegen begonnen te kronkelen, de zon werd minder fel en de lucht koeler. De rode basaltgrond verscheen, diep en rustig, als een vertrouwde begroeting vanaf het plateau. De adem van het bos drong niet plotseling tot me door, maar sijpelde geleidelijk binnen, genoeg om me te doen vertragen.

De vissershaven Dan Phuoc (wijk Song Cau) in de eerste dagen van het nieuwe jaar. Foto: V. Tai

In West-Dak Lak werd ik verwelkomd door de geur van bloeiende witte koffiebloemen en het geluid van gongs dat vanuit een afgelegen dorp weerklonk. Waar de zee de zachte omhelzing van de golven bood, ademde deze plek het serene ritme van de bergen en bossen – pretentieloos, stil, maar met een blijvende weerklank in het hart.

Op een middag ging ik met een vriend mee naar het Lakmeer. Het water was zo kalm als een spiegel en weerspiegelde de wisselende kleuren van de hooglandhemel. Terwijl ik aan de oever van het meer zat, moest ik plotseling denken aan de O Loan-lagune. Twee watermassa's, de ene vlakbij de zee, de andere midden in het hoogland, gescheiden door honderden kilometers, maar beide bezitten een rust die melancholisch stemt.

Dak Lak is vandaag de dag een bijzondere ontmoeting van twee culturen. Aan de ene kant de zoetheid van kreeft en tonijn; aan de andere kant de subtiele bitterheid van een kop Buon Ma Thuot-koffie. Aan de ene kant de sterke geur van rijstwijn uit restaurants aan zee; aan de andere kant de geur van rijstwijn uit een aardewerken pot bij het dorpsvuur. Deze ogenschijnlijk tegenstrijdige smaken vloeien op natuurlijke wijze samen, alsof ze elkaar al jaren kennen.

De nacht valt over het bergdorp, een kilte dringt door in elk straatje. In die bries voel ik nog steeds de adem van de Oostzee, die over de Ca-pas en de Phuong Hoang-pas trekt en vervolgens oplost in het uitgestrekte bos. De zeebries verdwijnt niet, hij is alleen anders aanwezig, lichter, intenser.

Reizend over zee en door het bos, door de zon, de wind en de rode aarde, beseft men dat Dak Lak twee verschillende, maar onlosmakelijke schoonheden bezit. Slechts een paar honderd kilometer en je stapt een andere wereld binnen, maar voelt toch een gevoel van vertrouwdheid. Misschien komt dat wel omdat mensen overal op dit land, of het nu te midden van beukende golven of wervelende winden is, nog steeds een gevoel van thuiskomen kunnen vinden.

Bron: https://baodaklak.vn/xa-hoi/202601/song-bien-va-gio-ngan-5e912e7/