Een bruisend, levend cultureel erfgoed.
De epische schat van Raglai is ongelooflijk omvangrijk, met vele werken die tienduizenden verzen tellen en de diepte van de geschiedenis en het spirituele leven van de gemeenschap weerspiegelen. Typische voorbeelden zijn Udai-Ujac, dat de heldhaftige daden van de verdediging van het dorp bezingt en het ideaal van een held afbeeldt die diep verbonden is met de gemeenschap en de bergen; Sa Ea, met meer dan 22.000 verzen, dat niet alleen veldslagen beschrijft, maar ook op levendige wijze huwelijksgebruiken, verwantschapsrelaties en matriarchale wetten verweeft; Awơi Nai Tilơr, met meer dan 36.000 verzen, dat het beeld van een vrouwelijke held eert die diep geworteld is in de matriarchale samenleving van Raglai en de centrale rol van vrouwen in de familie- en gemeenschapsstructuur laat zien; en Amã Chisa, dat de reis beschrijft van het bestrijden van indringers en het verdedigen van het dorp, en de aspiraties voor vrede en eenheid overbrengt. Elk werk is niet alleen een verhaal over een held, maar ook een spiegel die de wereldvisie , levensfilosofie en rijke volkskennis van het Raglai-volk door de generaties heen weerspiegelt.
 |
| Ontmoet ambachtsman Cao Thi Thanh in het dorp Apa 2, gemeente Tay Khanh Son. |
De epische podiumkunsten van het Raglai-volk vormen een unieke combinatie van zang, verhalen vertellen en emotionele expressie binnen een gemeenschappelijke setting. In de Raglai-dorpen dragen artiesten 's avonds vaak epische verhalen voor bij het haardvuur in hun paalwoningen, wanneer de gemeenschap samenkomt om te luisteren. De verhalen worden gezongen in een lange, ritmische stijl, soms plechtig en krachtig, soms hartverwarmend, en af en toe gecombineerd met traditionele volksmelodieën. De verteller vertelt niet alleen het verhaal, maar belichaamt ook het personage, waarbij hij of zij met behulp van ogen, gebaren en stemvariaties de sfeer van strijd, liefde of ritueel nabootst. Zo ontstaat een podium dat zowel sacraal als emotioneel rijk is, te midden van de bergen en bossen.
De waarde van de Raglai-epossen in Khanh Hoa reikt veel verder dan een vorm van volksliteratuur of gewone podiumkunsten. Het is een schat aan kennis die de matriarchale gebruiken, huwelijkstradities, levenscyclusrituelen en de ervaringen van de gemeenschap met de bergen en bossen weerspiegelt. Tijdens de uitvoeringen vermengen de verhalen zich met volksmelodieën, waardoor een heilige ruimte ontstaat waar de gemeenschap verbondenheid en trots vindt in haar afkomst. De epische verhalen voeden dus niet alleen het spirituele leven, maar dragen ook bij aan de bevestiging van de Raglai-culturele identiteit binnen het bredere culturele landschap van Khanh Hoa.
De oprechte gevoelens van legendarische zangers
De ambachtsvrouw Cao Thi Thanh (uit de gemeente Tay Khanh Son) wordt beschouwd als een van de beste zangeressen van epische oorlogsgedichten in het voormalige district Khanh Son. Meer dan tien jaar geleden werd ze erkend als volkskunstenaar, en ondanks haar hoge leeftijd en afnemende gezondheid, sprak ze tijdens ons gesprek steeds haar oprechte wens uit dat iemand dit kostbare erfgoed zou erven en bewaren: "Ik wil het Udai-Ujac-epos doorgeven aan mijn nakomelingen, zodat toekomstige generaties weten hoe ze dit verhaal moeten zingen en vertellen. Als mijn nakomelingen het willen leren, zal ik mijn best doen om het door te geven. Vroeger heb ik veel tijd besteed aan het memoriseren van het hele verhaal van Udai en Ujac die tegen buitenlandse indringers vochten. Het is jammer dat de meeste jongeren tegenwoordig geen interesse meer hebben in het leren zingen van epische gedichten."
Temidden van de drukte van het moderne leven wordt het zingen van epische gedichten steeds zeldzamer. Het aantal ambachtslieden in Khanh Hoa dat nog in staat is om complete versies van deze epische gedichten te zingen en voor te dragen, is zeer klein. Geconfronteerd met het risico van uitsterven, geven toegewijde ambachtslieden in Khanh Hoa, zoals Katơr Thị Sính, Cao Thị Thanh, Cao Thị Quang, hun kennis in stilte door aan hun nakomelingen. Het behoud van Akhat Jucar gaat echter niet alleen over het vastleggen van de teksten, maar ook over het behoud van de culturele ruimte waar deze liederen worden gezongen. In de uitgestrekte bossen van Khanh Hoa moet het Raglai-epos nog steeds gehoord worden – als een hartstochtelijke roep vanuit de wortels, een herinnering aan een onuitwisbare identiteit. De heer Cao Minh Vỹ, voorzitter van het Volkscomité van de gemeente Tay Khanh Son, zei: "We blijven de autoriteiten op alle niveaus verzoeken om passende stimulansen te bieden aan de ambachtslieden, zodat zij de unieke culturele kenmerken van het Raglai-volk in de gemeente met volle overgave kunnen onderwijzen en verspreiden."
SC - TD
Bron: https://baokhanhhoa.vn/van-hoa/202603/su-thi-raglai-can-su-tiep-noi-91e6df4/
Reactie (0)