De passie van iemand die de Vietnamese taal innig liefheeft.

Naar mijn mening is Vietnamees nog steeds de "moeilijkste" taal om te leren. Hoewel we Vietnamees zijn, Vietnamees spreken, in Vietnam geboren zijn en onze gedachten en culturele esthetiek vanuit een Vietnamees perspectief bekijken, is er iets ongelooflijk interessants en ironisch: er zijn woorden/uitdrukkingen die we schrijven en spreken, maar die we misschien niet volledig begrijpen.

Slakkenbouillon is niet zo flauw als we misschien denken...

Als ik dit zeg, zullen sommige mensen waarschijnlijk grinniken of een grijns op hun gezicht toveren, denkend dat ik de zaak opzettelijk "te ingewikkeld" maak. Maar ik ga hier niet over discussiëren, want als iemand die zelf Vietnamees leert, zou ik het niet durven om "mijn vaardigheden aan een expert te laten zien". Mocht iemand het oneens zijn met wat ik zojuist heb gezegd, dan is het misschien het beste om het boek "Vietnamese mensen spreken Vietnamees" (Ho Chi Minh City General Publishing House - 2023) te lezen.

De omslag van het boek "Vietnamezen spreken Vietnamees".

Dit is een boek waarvan je, naar mijn mening, meteen ziet dat de auteur ruzie wil zoeken, problemen wil veroorzaken of onrust wil stoken met iedereen die denkt Vietnamees te begrijpen. Op de cover, direct onder de titel, staat een botte, directe verklaring, zonder omhaal: "Verzameling en onderzoek naar idiomen en spreekwoorden die niet in woordenboeken voorkomen, of een bespreking van hun definities." Op het eerste gezicht zouden degenen die zichzelf beschouwen als een "koning van de Vietnamese taal" die woorden misschien wat aanmatigend vinden, nietwaar?

Sinds de introductie van het Vietnamese alfabet hebben veel onderzoekers gegevens verzameld over de gesproken taal van onze voorouders. Deze verzamelingen zijn talrijk en worden door de jaren heen voortdurend bijgewerkt... Dus, zeggen dat "woordenboeken bepaalde woorden hebben weggelaten" klinkt onlogisch, net als "de staart van de kikkervis afsnijden". Het is nog onlogischer als de auteur ook de definities in die woordenboeken wil bespreken. Mensen hebben immers lange tijd op woordenboeken vertrouwd als standaard om een ​​woord te begrijpen, toch? Betekent dat dan dat de definities in de woordenboeken onjuist zijn?

Mag ik allereerst vragen wie de auteur van dit boek is en hoe diegene zo brutaal kon zijn?

Dit is journalist Nguyen Quang Tho, geboren in 1949 in Nam Dinh en opgegroeid in Hanoi. Van 1968 tot 1971 diende hij in het leger als soldaat in de 304e divisie. Hij studeerde in 1979 af in Duitse taal en literatuur aan de Karl Marx Universiteit in Leipzig, Duitse Democratische Republiek. In 2004 behaalde hij zijn masterdiploma aan de Universiteit voor Sociale Wetenschappen en Geesteswetenschappen in Ho Chi Minh-stad met een scriptie over "Vergelijkende Duitse idiomen (in vergelijking met het Vietnamees)". Hij was eerder redacteur bij uitgeverij Thanh Nien, hoofdredacteur van het tijdschrift Cultuur en Leven (Ho Chi Minh City General Publishing House, 1991-1992) en hoofdredacteur van de krant Liefde voor Kinderen (1991-1992). Hij woont momenteel in Ho Chi Minh-stad.

De reden waarom ik de achtergrond van de auteur moet vermelden, is omdat we hier een serieus verhaal bespreken – met name een verhaal over de Vietnamese taal. Daarom moet iedereen duidelijk zijn over zijn of haar identiteit en zich niet verschuilen achter een willekeurige naam.

Toen ik hem vroeg waarom hij dit boek had geschreven, zei meneer Tho: "De woordenschat van een natie is immens; niemand kent alles. Om meer te weten, moet je meer leren. Leer vanaf je wieg tot je in je graf ligt. Elke dag van je leven is een dag van veldwerk." Waarin schuilt dan de "innerlijke kracht" van meneer Tho?

Met meer dan 600 idiomen en spreekwoorden in dit boek, wil ik er graag één uit zijn geschriften kiezen: "Het Vietnamese idioomwoordenboek bevat het idioom 'Zo flauw als slakkenwater'. Slakkennoedelsoep is altijd een favoriet gerecht geweest van veel mensen, waaronder mijn vrouw. Zelfs nu herinner ik me nog de kom koude rijst die mijn broers en zussen en ik 's ochtends aten, overgoten met slakkenwater van onze buurman voor een paar cent. Die glinsterende, bloemkleurige bouillon, licht vettig, tintelend op de tong, zorgde ervoor dat de rijst 'in de maag verdween voordat hij onze lippen bereikte'. Slakkenwater is niet zo flauw als mensen denken... Het idioom zou eigenlijk moeten zijn: 'Zo flauw als slakkenwater in een vijver vol waterlelies'. In vijvers vol waterlelies verbruiken de lelies alle voedingsstoffen. Hoe kunnen dunne slakken dan zoete bouillon hebben? Mijn landgenoten zeggen 'Zo flauw als slakkenwater in een vijver vol waterlelies'; ik geloof dat zij de de meest eerlijke rechters ter wereld" (p. 19).

Simpelweg omdat ik zo dol ben op de Vietnamese taal.

De auteur gebruikt een verhalende stijl gebaseerd op ervaringen uit het echte leven en geeft hoofdstuk 1 de titel: "Zien en horen". Aan de hand van wat hij heeft gezien en gehoord, vertelt de heer Tho specifieke verhalen om bepaalde uitdrukkingen en spreekwoorden te verduidelijken. Ik ben gefascineerd door de levenservaring die hij heeft opgedaan, waardoor het verhaal veel uitgebreider is dan wat in "boeken" beschreven staat. Ik was verrast door de vele onbekende uitdrukkingen die in dit boek voorkomen; de heer Tho legde uit dat hij de meeste ervan van zijn moeder heeft geleerd – een hardwerkende en ijverige boerin uit Noord-Vietnam.

In hoofdstuk 2, "Om het indirect te zeggen, komt het er allemaal op neer de waarheid te vertellen", is dit naar mijn mening het hoofdstuk dat tot veel reflectie aanzet, omdat de "waarheid" van de auteur een verdere bespreking van de definities in verschillende woordenboeken noodzakelijk maakt. Hij schreef bijvoorbeeld: "Het spreekwoordenwoordenboek van Nguyen Duc Duong bevat het spreekwoord 'Als je met geld over de markt loopt, zal niemand je strelen of kussen', en merkt op 'onduidelijke betekenis'... Ik denk dat het 'betekenisloos' had moeten zijn, omdat deze zin onjuist is en niet trouw aan het origineel. De meest voor de hand liggende fout is de parallelle structuur. Als je goed oplet, zie je meteen dat het tweede deel een extra woord bevat, en dat is ongetwijfeld 'nee'." Qua betekenis zien we dat, nadat je de markt bent gepasseerd, er niets meer te koop is en er geld in je zak zit. Als je pech hebt en niemand je overlaadt met strelingen of kusjes, blijven je wangen nog steeds 'maagdelijk', nog steeds glad. Als het is zoals ik het meestal hoor, dan betekent dit spreekwoord: 'Als je met geld de markt passeert, zal niemand je strelen of kussen' (p. 176). In hoofdstuk 3: 'Drumming through the thunder's door', zegt meneer Tho: 'Hopelijk zullen de aantekeningen in dit hoofdstuk bijdragen aan het beantwoorden van de vraag: Wat is een idioom?'

Naar mijn mening schuilt de betekenis van het boek "Vietnamese mensen spreken Vietnamees" ook in de durf en het zelfvertrouwen van een Vietnamese wetenschapper die, gedreven door een diepe liefde voor de Vietnamese taal, zijn gedachten heeft geuit. Of het nu juist of onjuist, overbodig of onvolledig is, valt te betwisten, maar het moet worden erkend dat de woordenschat die de heer Nguyen Quang Tho in het boek gebruikt buitengewoon rijk en gevarieerd is. Over het algemeen zullen velen na het lezen ervan de neiging hebben om... tegenspraak te bieden, net zoals de heer Tho dat met talloze woordenboeken heeft gedaan. Dit is volkomen normaal, gezond en noodzakelijk in een debat – vooral wanneer we allemaal de gesproken taal van het Vietnamese volk onderzoeken. Als dat zo is, is het niet alleen een genoegen voor de heer Tho persoonlijk, maar voor ons allemaal, want ook in deze tijd blijft de Vietnamese taal een onderwerp van gesprek voor iedereen.

Op 1 juli om 8:30 uur vindt er een boekpresentatie en discussieprogramma plaats voor "Vietnamese People Speak Vietnamese" (Ho Chi Minh City General Publishing House - 2023) van auteur Nguyen Quang Tho, met gastspreker taalkundige Dang Ngoc Le, in de Boekenstraat van Ho Chi Minh-stad.

Bron: https://nld.com.vn/van-nghe/tam-huyet-cua-nguoi-qua-yeu-tieng-viet-2023062420043498.htm