Poëzie vindt weerklank in het domein van de liefde.

Voor hem is elk moment in het leven een poëtisch moment, zonder onderscheid of grenzen. Hoewel het gedicht "Eenzame Grens" tot de beste gedichten in zijn bundel "Duizend Rituelen van Liefde" (Phanbook and Women's Publishing House, 2026) behoort, verlangt hij er nog steeds naar om er zelfs in dat eenzame grensgebied een dialoog mee aan te gaan.

Het gedicht "Eenzame Grens" is mogelijk geschreven door de dichter, geïnspireerd door Dino Buzzati's roman "Tataarse Woestijn" (vertaald door Huong Chau). Maar dat hoeft niet per se zo te zijn. De bundel "Duizend Rituelen van Liefde" bevat veel gedichten met een vergelijkbaar intertekstueel karakter als "Eenzame Grens".

De poëzie in de bundel "Duizend Rituelen van Liefde" is daar een voorbeeld van. In haar beknoptheid en eenvoud, alsof ze zich alleen maar "naar binnen wil verspreiden", zinken de wortels van het gedicht voortdurend diep de aarde in, terwijl de ranken zich altijd omhoog uitstrekken en zich verspreiden om andere horizonten, andere werelden te bereiken.

Deze wereld is verbonden met drieduizend andere werelden. Eén wereld die drieduizend werelden omvat. Zoals de titel van een van zijn studies over klassieke Japanse poëzie al suggereert: Drieduizend geurige werelden.

De poëzie van Nhat Chieu is een voortdurende, omvattende dialoog. Hij voert een dialoog met alles. Hij voert een dialoog met literatuur, met andere auteurs, een dialoog van stille verbondenheid. Er is geen onderscheid tussen talen. Er is geen inschatting van geografische afstand.

In *A Thousand Rituals of Love* vinden we gedichten die in dialoog en wisselwerking treden met Kafka, Jon Fosse, Annie Ernaux, Han Kang en anderen...

In de poëzie van Nhat Chieu is er niet alleen een auteur, maar ook een lezer. Een lezer die koestert, waardeert en geniet van wat hij leest. Altijd in staat om nieuwe dingen te ontdekken in de oneindige wereld daarbuiten.

Boeken blazen nieuw leven in te midden van verval: "Boeken zijn een bos, dat ons geheime woorden toefluistert, de wind die van berg naar berg waait, de adem van het verleden die vanochtend is aangekomen."

Daarom is zijn poëzie puur en helder te midden van contemplatie en diepe reflectie. Hij begrijpt het leven, maar blijft er nieuwsgierig naar. Omdat hij het leven begrijpt, wordt hij erdoor bedroefd; omdat hij door het leven bedroefd is, houdt hij er des te intenser van. Het is alsof alles ons nog steeds aanspoort tot vreugde, tot dialoog. Zelfs als het slechts een spirituele dialoog is.

De gedichten in *A Thousand Rituals of Love* zijn kort en passen gemakkelijk in de palm van je hand. Sommige gedichten combineren rijmende coupletten, zevenlettergrepige verzen en zeslettergrepige verzen, wat de dichter 'drielettergrepige' poëzie noemt.

Drie vormen in één. Drie vormen in een gedicht. En zo is de geest van het omarmen van de wereld binnen de beperkte omhelzing van de mensheid de constante factor in het werk van dichter Nhat Chieu. Die geest bepaalt zijn schrijfstijl, die geest leidt zijn verzen.

Bij het lezen van de poëzie van Nhat Chieu krijg je niet het gevoel dat hij zijn woorden en rijm niet zorgvuldig heeft gekozen. Zijn poëzie ontstaat op natuurlijke wijze, zo licht als een ademtocht. Hij gebruikt traditionele oosterse dichtvormen, maar zonder clichés. Hij ontleedt ze om zijn eigen poëtische wereld te creëren.

Wie zal mijn naam beantwoorden als ik hem of haar roep? De poëtische stem van dichter Nhật Chiêu klinkt door in de "duizend rituelen van de liefde" die in dit boek van meer dan honderd pagina's zijn vastgelegd.

De stem van de poëzie die me roept, zal blijven nagalmen, zelfs nadat ik het boek heb dichtgedaan. Want die poëzie is op haar beurt ontsnapt aan de omhelzing van de auteur en is het rijk van het leven binnengegaan – het rijk van de liefde.

HUYNH TRONG KHANG

Bron: https://tuoitre.vn/tieng-tho-vang-vong-coi-tinh-20260202094304462.htm