Dla wielu mieszkańców dzielnic Yen Bai , Nam Cuong i Au Lau most Yen Bai nie jest tylko konstrukcją transportową, ale także świadkiem czasów transformacji, początków reform, niepewnych kroków urbanizacji i prostych aspiracji ludzi ze wsi, którzy niedawno się zurbanizowali.
W sercach mieszkańców starego miasta Yen Bai, terminal promowy Au Lau był majestatyczną melodią pośród wirującej Rzeki Czerwonej. Tam dwa promy kołysały się niepewnie, holowane przez motorówki niczym maleńkie łódki na otwartym morzu. Od strony miasta Yen Bai zbocze było strome. Po drugiej stronie Au Lau witał ich błotnistą mielizną; w porze suchej promy cumowały tylko niepewnie przy brzegu, pojazdy mozolnie przeprawiały się przez niego, piasek zapadał się pod kołami, a trzciny szeleściły niczym westchnienia. Aż nadszedł dzień, 1992, kiedy most Yen Bai został zainaugurowany, otwierając nowy rozdział w historii tego kraju. Starsi ludzie na ulicy Hong Tien w okolicy mostu Yen Bai wciąż żywo pamiętają dzień inauguracji w 1992 roku.
Pani Pham Thi Xoe, obecnie ponad 70-letnia, ma coraz słabszy wzrok, ale jej wspomnienia z mostu pozostają tak żywe, jak wczoraj. „Dawniej jedynym sposobem na przeprawę przez rzekę był prom, który był powolny i niebezpieczny. W porze deszczowej byliśmy całkowicie odizolowani. Kiedy usłyszeliśmy o moście, cała wieś i gmina były przepełnione radością. Wszyscy mówili: «Wreszcie skończyliśmy z cierpieniem!»” – opowiadała pani Xoe głosem pełnym emocji.
Wspominała, że w dniu otwarcia mostu ludzie z całego świata tłumnie się do niego zbiegli, gromadząc się, by na własne oczy zobaczyć ten cud. Śmiechy, gwar i brawa rozbrzmiewały wzdłuż rzeki. Most nie tylko połączył dwa brzegi rzeki, ale także połączył marzenia i aspiracje tutejszych mieszkańców.
Pan Pham Cong Khanh, mający wówczas 79 lat, siedział cicho w kącie małego sklepiku, patrząc nieobecnym wzrokiem: „Wtedy widok nowego mostu napełnił moje serce radością. Ludzie przychodzili i odchodzili, towarów przybywało, a życie się zmieniało. Dzieci biegały i skakały po moście, ludzie śmiali się i głośno rozmawiali. Most zdawał się otwierać przed nami nową drogę”.
Jego słowa wywołały u mnie żywy obraz tamtych wczesnych dni: prymitywne pojazdy, ciężarówki, matki wiozące dzieci na rowerach na targ i pary spacerujące wzdłuż spokojnej rzeki.
Most Yen Bai był pierwszym mostem łączącym dwa brzegi regionu Yen Bai, ale zniwelował niewidzialne bariery w umysłach ludzi: przepaść między obszarami wiejskimi i miejskimi, między codziennymi troskami a aspiracjami do awansu. Dla pana Dang Van Tuyena, kupca z wioski Cong Da w gminie Au Lau, most otworzył nowe rynki zbytu.
„Wcześniej przeprawa promem zajmowała cały ranek. Po ukończeniu mostu towary mogą przepływać szybko, a szlaki handlowe są szersze. W pierwszych latach reform ludzie mogli sprzedawać ryż, drewno, kupować motocykle i budować małe domy. Życie zmieniało się stopniowo” – powiedział pan Tuyen, a w jego głosie słychać było mieszankę dumy i troski.
Mówi się, że w okresie żniw lewy i prawy kraniec mostu stają się punktami zjazdowymi dla ciężarówek przewożących produkty rolne z sąsiednich wiosek. Odgłosy silników, załadunku i rozładunku towarów oraz powitania mieszkańców – wszystko to splata się w tętniącą życiem, a zarazem ciepłą symfonię pracy. Uchwycono tam wiele prostych historii: młode pary zakładające własne firmy, studenci opuszczający wsie i udający się do miasta, aby po raz pierwszy zdawać egzaminy, matki sprzedające towary cierpliwie czekające na przyjazd pociągu – most był świadkiem niezliczonych radości oraz niestrudzonych wysiłków i zmagań mieszkańców.
Pamięć o moście wykracza poza materialne osiągnięcia. Jest on również symbolem wiary w przyszłość. W okresie odnowy mieszkańcy miasta Yen Bai i sąsiednich gmin dystryktu Tran Yen żywili wielkie aspiracje: rozwijali handel, zapewniali edukację swoim dzieciom, remontowali swoje domy i szukali możliwości uczestnictwa w dynamicznie zmieniającej się gospodarce .
W tamtych czasach most Yen Bai był nie tylko symbolem rozwoju i powodem do dumy, ale także kulturowym punktem odniesienia dla mieszkańców Yen Bai. Za każdym razem, gdy przybywali goście z daleka, zabierano ich na most, aby go podziwiać, robić zdjęcia i wprowadzać w krainę, która przechodzi transformację.
Patrząc na stary most, który wciąż stoi, łącząc dwa brzegi Rzeki Czerwonej, choć z ograniczeniami dla niektórych typów dużych pojazdów, pan Khanh wspominał: „Mój dom stoi bardzo blisko mostu, więc byliśmy świadkami wizyt wielu przywódców partyjnych i państwowych. W tamtym czasie most Yen Bai był bramą do zachodnich miejscowości prowincji, a także otwierał drogę do prowincji północno-zachodnich”.
Ten most stał się nieodłączną częścią wspomnień każdego mieszkańca Yen Bai. Most Yen Bai to nie tylko obiekt transportowy, ale także symbol kulturowy uwieczniony w poezji, symbol tej krainy. Chyba każdy mieszkaniec starego miasta Yen Bai znał na pamięć pieśń : „Moja ojczyzna, brama na Zachód / Most Au Lau rozciąga się nad głęboką rzeką / Wieczna pieśń, o Yen Bai ”.
Poeta Nguyen Ngoc Chan, mieszkający w dzielnicy Hop Minh, napisał wiele dzieł o rzekach i mostach, w tym o moście Yen Bai. Jego wiersze i eseje niosą ze sobą bogactwo wspomnień, utrwalając historyczne i kulturowe kamienie milowe.
Poeta Ngoc Chan podzielił się swoją opinią: „Po stronie miasta znajduje się historyczny terminal promowy Au Lau, rezydencja francuskiego rezydenta, a po drugiej stronie mostu wzgórze, z którego pochodzi brązowy dzban Hop Minha, a także szereg obiektów kulturowych, takich jak Świątynia Bogini w Białej Szacie i studnia wiejska… W szczególności pierwszy most zbudowany nad Rzeką Czerwoną w byłej prowincji Yen Bai jest najwyraźniejszym historycznym świadectwem wymiany kulturowej między nizinami a Północnym Zachodem”.
Most Yen Bai służy zarówno jako most napędzający gospodarkę, jak i miejsce, które zachowuje piękne wspomnienia dla lokalnej społeczności. Spotkałem się ponownie z panią Nguyen Hoai Linh z wioski Nuoc Mat w okręgu Au Lau, która obecnie pracuje w Hanoi .
Linh opowiadała, że jako dziecko często chodziła na most z przyjaciółmi, by cieszyć się chłodną bryzą, oglądać zachód słońca lub po prostu biegać z jednego końca na drugi. Most był świadkiem dziecięcych zabaw, niewinnych pierwszych miłości i prostych marzeń o przyszłości.
„Za każdym razem, gdy odwiedzam moje rodzinne miasto, idę na most. Stojąc na moście i patrząc na Rzekę Czerwoną, przypominam sobie piękne dni mojego dzieciństwa. Most jest jak bliski przyjaciel, zawsze obecny, w milczeniu obserwujący zmiany w moim życiu” – powiedziała pani Nguyen Hoai Linh.
Z biegiem czasu most Yen Bai uległ zniszczeniu i nie jest już tak solidny jak kiedyś, co budzi niepokój wśród lokalnej społeczności. Władze lokalne i odpowiednie agencje wprowadziły ograniczenia w ruchu drogowym, aby zapewnić bezpieczeństwo zarówno osobom, jak i pojazdom przejeżdżającym przez most. Mieszkańcy po obu stronach Rzeki Czerwonej liczą na rychły remont mostu, nie tylko po to, by zapewnić bezpieczeństwo ruchu, ale także by zachować pamięć o minionej epoce modernizacji.
Gdy wczesne zimowe popołudnie szybko zanikało, stojąc na moście Yen Bai z poetą Nguyen Ngoc Chanem i panem Phamem Congiem Khanhem, poczułem jeszcze silniej tętniącą życiem energię tej ziemi. Pomimo wielu wzlotów i upadków, mieszkańcy zawsze zachowali wiarę w przyszłość i dążyli do rozwoju. Most Yen Bai, most wspomnień i nadziei, na zawsze pozostanie nieodłączną częścią serc każdego mieszkańca. Niech pozostanie silny w niedalekiej przyszłości, kontynuując swoją misję łączenia i przynoszenia dobrobytu tej ziemi.
Źródło: https://baolaocai.vn/cau-yen-bai-ky-uc-thoi-ky-doi-moi-post886902.html
Komentarz (0)