Słuchaj swojego „języka ojczystego”.

Hoang Trung Hao (27 lat, mieszkaniec Dong Nai), który od najmłodszych lat pasjonuje się literaturą, coraz bardziej docenia wartość języka i kultury wietnamskiej.

Kierując się miłością do języka wietnamskiego i determinacją w zachowaniu dziedzictwa „języka ojczystego”, Hao zapamiętał całe tłumaczenie „Truyen Kieu”, składające się z 3254 wersów w metrum lục bát (sześć-osiem). Podróż ta rozpoczęła się w okresie dystansu społecznego związanego z pandemią COVID-19 i zakończyła po prawie dwóch latach wytrwałości.

Słowa w „Opowieści o Kieu”, pieczołowicie napisane ręcznie przez Hoang Trung Hao, zainspirowały wielu młodych ludzi do poznania tego arcydzieła.

Zapamiętywanie „Truyện Kiều” (Opowieści o Kiều) to nie tylko zapamiętywanie, ale także zrozumienie aluzji i odniesień historycznych. Bywały dni, gdy Hào, mimo uważnej nauki poprzedniego wieczoru, zapominał wersu następnego ranka, co doprowadzało go do ogromnej frustracji. Wielokrotnie podczas jazdy zatrzymywał się na poboczu i otwierał książkę, żeby sprawdzić, co pamięta. Hào zwierzał się: „W chwili, gdy przeczytałem ostatni wers, rozpłakałem się. Nie z dumy, ale ze wzruszenia, wspominając trudną podróż, którą odbyłem”.

Pasja do czytania i pisania jest dla Trung Hao także sposobem na pielęgnowanie w sobie pozytywnej energii.

Nie poprzestając na tym, Hao zaczął ręcznie przepisywać fragmenty „Opowieści o Kieu” i udostępniać je w mediach społecznościowych, widząc w tym sposób na zachowanie arcydzieła i szerzenie tradycji literackiej. Nie było to łatwe, ponieważ jego ręce były przyzwyczajone do pisania na klawiaturze i często czuł się zniechęcony. Jednak każde pociągnięcie pióra wyostrzało jego cierpliwość, a on stopniowo odzyskiwał zręczność i dążył do perfekcyjnego pisania każdej postaci. Ostatnio zaczął nawet przepisywać wiersze i eseje, aby rozdawać je nauczycielom i przyjaciołom, wyrażając w ten sposób swoje uczucia.

„Od pierwszych „okrągłych” pociągnięć kredą na podłodze stopniowo zrozumiałem, że pisanie to nie tylko przekazywanie informacji, ale także łączenie emocji. Kiedy nagle wpada mi do głowy piękny wiersz lub pomysł, wtedy biorę długopis, pozwalając emocjom kierować pociągnięciami” – zwierzył się.

Studiując literaturę wietnamską, Hao zdał sobie sprawę, że jego spojrzenie na każde dzieło zmieniało się z czasem. Im więcej czytał, tym bardziej je rozumiał i doceniał. W zgiełku życia przypomniał sobie o trzech zasadach: Słuchaj, aby zrozumieć, bo język rozprzestrzenia się tylko wtedy, gdy trafia do serca; Patrz, aby czytać i poszerzać wiedzę; Mów, aby zachować tożsamość i uniknąć mieszanych trendów, które umniejszają wartość języka wietnamskiego.

Źródło: https://nld.com.vn/lang-nghe-tieng-me-de-196250419192803959.htm