Na niebie zaczyna się pora białych kwiatów tungowych.

Jest pora kwiatów, która nie jest hałaśliwa, nie oślepia, nie zabiega o światło słoneczne jak drzewo jaskrawe czy mirt krepowy. Jest pora kwiatów, która jest cicha, a zarazem zdumiewająca – to pora kwitnienia drzewa tungowego. Na bezkresnych zboczach gór zachodniego Quang Tri, gdzie granica między ziemią a niebem jest krucha jak wieczorna smuga dymu, drzewo tungowe kwitnie niczym szept między naturą a ludzkością.

Podróżowaliśmy przez wiele krain; zatrzymywaliśmy się pod baldachimem żółtych kwiatów rzepaku, niczym maleńkie słońca świecące na pola; zachwycały nas białe kwiaty bauhinii, pokrywające zbocza wzgórz północno-zachodniego Wietnamu niczym mglisty obraz, ale nigdy wcześniej nie czuliśmy takiej lekkości i rozległości, jak stojąc pośród lasów zachodniego Quang Tri , gdzie kwiaty tungowca opadały niczym cienki śnieg. Piękno, które nie jest ostentacyjne, nie narzuca się, lecz delikatne jak baśń zanurzona w ciszy.

Był wczesny letni poranek, kiedy wiatr wciąż niósł chłodną mgłę znad gór Truong Son. Podróżowaliśmy z Kray Luongiem, przyjacielem z Pa Co, zachodnią odnogą Szlaku Ho Chi Minha , wijąc się przez faliste pasmo górskie, zaczynając od gminy Huong Tan, przechodząc przez gminy Huong Linh, Huong Phung, Huong Viet, aż w końcu do gminy Huong Lap w wysokogórskim dystrykcie Huong Hoa. O tej porze roku las wciąż utrzymywał chłodne, wilgotne powietrze. Trawa cogon i trzciny po obu stronach drogi szeleściły, jakby opowiadały historie z przeszłości. Kray Luong powiedział: „Przybyliście we właściwym czasie. Zobaczycie, jak opadają kwiaty drzewa tungowego, pokrywając ziemię bielą. My, ludzie z Pa Co, nazywamy to porą spadających chmur”.

Ludzie Pa Co i Van Kieu z gminy Huong Phung są zachwyceni sezonem kwitnienia drzewa tungowego.

Roześmialiśmy się, myśląc, że to tylko figura retoryczna. Ale gdy nasze motocykle minęły zakręt na początku gminy Huong Tan, przed nami rozpostarło się zbocze wzgórza usiane białymi kwiatami i dosłownie oniemialiśmy. Drzewa tungowe rozkwitły, a ich maleńkie grona pięciopłatkowych kwiatów były tak delikatne i czysto białe. Promienie słońca przebijały się przez młode liście, rzucając mglistą poświatę na kwiaty. Niektóre płatki powoli opadały z gałęzi, delikatnie dotykając ziemi, jakby bały się obudzić coś drzemiącego.

Zatrzymując się pod dużym drzewem tungowym, nikt z nas się nie odezwał. Tylko wiatr szumiał, niosąc ze sobą nikły zapach kwiatów. Zapach kwiatów tungowych nie był silny. Był subtelny, niczym oddech, wyczuwalny tylko wtedy, gdy ktoś naprawdę się zatrzyma i odpręży umysł. Zapach niczym poranna rosa oblepiająca liście, niczym źródlana woda płynąca przez sen. Sen, który jest biały. Pachnie kwiatami tungowymi. Jest kobieta tkająca na krośnie, dziecko puszczające płatki, by spłynęły w dół strumienia, dźwięk harmonijki ustnej unoszący się w górę górskiej przełęczy. A w tym śnie kwiaty wciąż opadają – nie na pokaz, nie z żalu, ale jako naturalna akceptacja, jak prawo nieba i ziemi…

Wczesnym rankiem, żegnając się z wioską, po raz ostatni spojrzeliśmy wstecz na gładkie, betonowe drogi. Kilka płatków tungowca przywarło do naszych ramion. Nikt z nas ich nie strzepnął; chcieliśmy zamiast tego zatrzymać ten unoszący się w powietrzu zapach ziemi, pory roku pełnej kwiatów i stylu życia, który był skromny, a zarazem głęboki.

Kwiat drzewa tungowego nie jest sprzedawany na targowiskach ani nie można go znaleźć w eleganckich kwiaciarniach. Rośnie cicho, głęboko i dumnie w prywatnym królestwie gór i lasów, zupełnie jak mieszkańcy Pa Co i Van Kieu z tego regionu — cisi, lecz wytrwali, prości, lecz głębocy, żyjący w harmonii z naturą…

Źródło: https://cand.com.vn/Chuyen-dong-van-hoa/mua-trau-trang-tren-lung-troi-i765903/