Myślę, że ta autobiografia, zgodnie ze swoim tytułem „Miłość do życia”, zaszczepiła w czytelnikach nieograniczoną energię miłości do życia.
Po raz pierwszy poznałam autorkę Nguyen Bich Lan ponad 10 lat temu, począwszy od jej pierwszej autobiografii zatytułowanej „Never Give Up”. Wydana na początku 2013 roku, książka „Never Give Up” została od tego czasu wznowiona 12 razy. Jej atrakcyjność wynika z faktu, że sama autorka jest niezwykłym przykładem odporności psychicznej. U Nguyen Bich Lan, zdiagnozowanej w wieku 13 lat z rzadką chorobą, postępującą dystrofią mięśniową (polegającą na stopniowym zaniku komórek mięśniowych), co prowadzi do ograniczenia ruchomości i licznych innych problemów zdrowotnych, Nguyen Bich Lan była zmuszona rzucić szkołę po ukończeniu zaledwie ósmej klasy. Z niezłomną determinacją nauczyła się angielskiego, przedmiotów ogólnokształcących i wszystkiego innego, co mogła; i ostatecznie odkryła swój ogromny potencjał: tłumaczenie książek.
 |
Podczas gdy jej pierwsza autobiografia opowiada o jej drodze do odzyskania równowagi i pójścia naprzód „bez poddawania się”, w drugiej autobiografii Nguyen Bich Lan opowiada o doświadczaniu i cieszeniu się życiem oraz o dążeniu do „przeżycia swojego życia w pełni i z życzliwością”.
Mimo że wciąż zmagała się z chorobą śmiertelną, nie chciała pogodzić się z bezsensownym życiem i postanowiła podjąć „wyzwanie” zdobycia „Mount Everestu”: „Wspinaczki na najwyższy szczyt w zawodzie tłumacza literackiego – czyli tłumaczenia klasycznych dzieł literackich”.
Była to wyczerpująca i niezwykle trudna wyprawa, wyczerpująca niemal całą jej siłę fizyczną i intelektualną; zaliczały się do niej nawet „poślizgnięcia z powodu nieuwagi alpinisty”. Jednak dzięki niezwykłemu wysiłkowi, wytrwałości i odwadze ta drobna kobieta, ważąca niecałe 30 kg, sukcesywnie zdobywała szczyty: przetłumaczyła ponad 60 książek, w tym bestsellery, które były wielokrotnie wznawiane i stały się fenomenem na rynku książek tłumaczonych, takie jak: „Moje słodkie drzewo pomarańczowe”, „Slumdog Millionaire”, „Dzika palma”, „Prochy Angeli”, „Wykształcona”, „Modlitwy z Czarnobyla”, „Autobiografia gejszy” itp.
Jej wysiłki zostały docenione licznymi nagrodami, w tym: nagrodą Stowarzyszenia Pisarzy Wietnamskich za wybitne tłumaczenie, Narodową Nagrodą Książkową, Wietnamską Nagrodą Talentu, a także faktem, że została jedną z ośmiu współczesnych kobiet uhonorowanych przez Wietnamskie Muzeum Kobiet…
Jednak dla Nguyen Bich Lan największą nagrodą jest „życie z pasją i obserwowanie, jak tworzone przez nią produkty są szeroko stosowane”. Jej szczęście potęguje się, gdy jej własne prace stają się źródłem inspiracji, przynosząc czytelnikom użyteczne wartości, takie jak „Moje słodkie drzewo pomarańczowe”, które budzi miłość i zrozumienie dla dzieci; „Uczyć się”, „Prochy Anieli”, „Kolor wody” itp., które promują i zachęcają do samodzielnej nauki oraz do wytrwałości w zdobywaniu wykształcenia , aby zapewnić sobie świetlaną przyszłość…
Każdy dzień spędzony z Bich Lan jest źródłem szczęścia i nagrody, za co jest zawsze wdzięczna. Czuje wdzięczność za wszystko w życiu, nawet za najdrobniejsze rzeczy.
Napisała: „Doświadczywszy przedłużających się okresów zadyszki prowadzących do strasznego zmęczenia, jestem zawsze wdzięczna, że mogę czuć każdy oddech wchodzący i wychodzący z mojego ciała łatwo i regularnie”; „Jestem zawsze wdzięczna, że chociaż musiałam rzucić szkołę po ukończeniu ósmej klasy, nadal utrzymywałam pragnienie wiedzy i chęć uczenia się, aby móc uczyć się samodzielnie…”; „Jestem zawsze wdzięczna, że mogę wykonywać swoją codzienną pracę tłumacząc literaturę, która jest moją prawdziwą pasją (…). Jestem wdzięczna, że setki tysięcy czytelników przeczytało przetłumaczone przeze mnie książki, a niemało z nich próbowało nawiązać ze mną kontakt, stając się moimi przyjaciółmi i lojalnymi czytelnikami…”
Co więcej, przekuwała swoją wdzięczność w konkretne działania, pragnąc wnieść swój wkład w społeczność i zainspirować innych do zaangażowania. Oszczędzała i gromadziła pieniądze, tłumacząc, pisząc książki i artykuły oraz sprzedając je, aby pomagać potrzebującym; przekazywała książki szkołom w odległych rejonach, mając nadzieję, że pomoże to dzieciom wykształcić nawyk czytania; i podróżowała w różne miejsca, aby mówić uczniom i więźniom o korzyściach płynących z czytania i samodzielnej nauki.
Czytając autobiografię „Love to Live”, czytelnicy nie tylko podziwiają odporność i radość życia autora, ale także uczą się wielu cennych lekcji, dzięki którym ich własne życie stanie się „ekscytującą podróżą”.
Lekcje te oparte są na własnych doświadczeniach życiowych autora, dzięki czemu są bardzo praktyczne i niebanalne. Każdy może je zastosować, jeśli tylko chce: zaakceptować siebie, przezwyciężyć negatywne emocje, podjąć wyzwania, rozwijać silną wolę, uczyć się niezależnie, dokonywać własnych wyborów, żyć z pasją, zachować wdzięczność…
Nguyen Bich Lan uważa, że: „Życie nie każdemu przynosi wszystko, ale zapewnia każdemu szansę na lepsze dni” oraz „Na świecie zawsze kwitną kwiaty, tylko my jesteśmy tak zajęci obwinianiem życia za smutek, że tracimy pachnące pory roku…”
Source: https://baodaklak.vn/van-hoa-du-lich-van-hoc-nghe-thuat/202504/nang-luong-song-tu-thich-song-c55024d/
Komentarz (0)