Podążamy za miejscowymi podczas ich patrolu leśnego.
Od pokoleń lasy były źródłem utrzymania i istotnym elementem życia grup etnicznych Tay, Mong i Dao, zapewniając im komfortowe życie. Dzięki lasom wiele rodzin uniknęło ubóstwa i stopniowo poprawiło swój standard życia. Dla 31-letniego Giang A Cho z Nam Tha w Van Ban ( Lao Cai ), poleganie wyłącznie na tarasowych polach ryżowych prawdopodobnie doprowadziłoby do wiecznego ubóstwa. Wszystko się jednak zmieniło, gdy Giang A Cho zajął się opieką i ochroną lasów.
Giàng A Chơ spędza w domu z żoną i dziećmi tylko około 10 dni w miesiącu. Resztę czasu spędza w lesie, chroniąc las na zboczu wzgórza, który został mu przydzielony przez rodzinę i wioskę. Chơ powiedział, że wraz z zespołem wiejskim ma za zadanie dbać o ponad 500 hektarów lasu i chronić je, więc od ponad 10 lat podróżuje w ten sposób. Praca polegająca na ochronie i dbaniu o las jest bardzo trudna; czasami gryzą go węże, czasami choruje na malarię, ale A Chơ wytrwale pozostaje w lesie, aby go chronić. Giàng A Chơ myśli: „Jeśli chcę pieniędzy, aby wyżywić moje dzieci i zapewnić im edukację, a także wyciągnąć moją rodzinę z biedy, to odrobina trudności to nic”. Być może rozumiejąc trudności męża, żony i dwójki dzieci, nie dziwi fakt, że gdy Chơ nie ma w domu, jego żona opiekuje się jego starszą matką i dwójką dzieci. Dzieci Chơ są również bardziej dojrzałe, niż wskazywałby na to ich wiek; gdy ojciec jest w lesie, oboje chodzą do szkoły i sami wykonują prace domowe, nie potrzebując, by im o tym przypominano.
Podążając za Giàng A Chơem i jego towarzyszami, strażnikami leśnymi, górskim szlakiem, patrolowaliśmy las. Po nocnym deszczu cały górski las i drzewa były wilgotne. Od czasu do czasu kilka gąsienic pełzało po ziemi, huśtając się na źdźbłach trawy. Nagle krzyknęłam ze strachu, widząc pijawkę wijącą się po włosach Giàng A Chơa. Szybko ją zdjął ręką, rzucił na ziemię, podeptował, a potem uspokoił mnie: „W porządku, nie martw się, po prostu owiń głowę szczelnie szalikiem, a nie będziesz się bać pijawek ani gąsienic, które cię zaatakują…”. Chociaż wspinaczka w górę była gorąca i spocona, nie odważyłam się zdjąć szalika owiniętego wokół głowy z obawy przed przypadkowym wpełźnięciem na moją skórę. A Chơ niósł torbę z wodą, zapasami leśnymi i butelką alkoholu. „Ten trunek przydaje się, gdy pada deszcz lub gdy robi się zbyt zimno, żeby spać w lesie w nocy” – wyjaśnił A Chơ.
Im wyżej się wspinaliśmy, tym bardziej wyludniona i stroma stawała się ścieżka, niemal pionowa z każdym krokiem. Dopiero o 12:00 dotarliśmy do chaty, gdzie wszyscy zatrzymali się na lunch. Zajęci przygotowywaniem jedzenia, A Chơ zwierzył się: „Leśni patrolowcy mieszkają w odległych, odosobnionych miejscach, więc życie jest pełne trudności. Zazwyczaj przygotowujemy wystarczającą ilość jedzenia na 3 lub 4 dni po powrocie z patrolu. W deszczowe dni patrolowanie jest wolniejsze niż w suche. Zazwyczaj patrolujemy w grupach około 5-6 osób, pomagając sobie nawzajem i będąc w stanie udzielić pomocy w przypadku nielegalnych wyrębów lub pożarów lasów…”
Ochrona lasów jest jak ochrona źródeł utrzymania ubogich.
Podążając za patrolem leśnym Giànga A Chơa w głąb lasu, natknęliśmy się na rozległe połacie starych bambusów o średnicy 16 cm. A Chơ zwierzył się: „Bambus to cenne drzewo leśne, którym natura obdarzyła mieszkańców Văn Bàn. Cały dystrykt Văn Bàn ma obecnie ponad 2500 hektarów mieszanego lasu naturalnego z bambusami. Bambus to nie tylko drzewo leśne, ale także źródło utrzymania, pomagające mieszkańcom Văn Bàn wyjść z ubóstwa”.
Co roku od listopada do marca my, rolnicy, wyruszamy do lasu bambusowego, aby zbierać pędy bambusa na sprzedaż. Każdy może wykopać kilkadziesiąt kilogramów dziennie, zarabiając 200-300 tysięcy dongów. Z jednego hektara bambusa uzyskuje się około 500 kg pędów rocznie. Z ponad 2500 hektarów można zebrać około 1880 ton pędów bambusa. Przy średniej cenie około 7000 dongów za kg, całkowity dochód wyniósłby około 13 miliardów dongów. Jest to znaczące źródło dochodu, które przyczynia się do poprawy warunków życia i stabilizacji życia mieszkańców lasu i jego okolic.
„Nasza gmina Nam Tha ma największy obszar lasów bambusowych w dystrykcie Van Ban. Wcześniej ludzie zbierali bambus głównie na własne potrzeby i na sprzedaż w dystrykcie, więc jego wartość ekonomiczna nie była wysoka. W ostatnich latach pędy bambusa z Van Ban stały się popularną uprawą, znaną ze swojej chrupkości, słodyczy i orzeźwiającego smaku, a przede wszystkim z tego, że są bardzo czyste, rosnąc w naturalnych lasach bez ingerencji człowieka. Dlatego w każdym sezonie bambusowych pędów z całego świata przybywają handlarze, aby je zebrać, a cena pędów bambusa rośnie, przynosząc mieszkańcom wioski znaczny dochód”. W rezultacie wskaźnik ubóstwa w Nam Tha znacznie spadł w ostatnich latach, a ludzie stali się bardziej świadomi znaczenia ochrony lasów, aby uniknąć ubóstwa.
Towarzyszył nam w patrolu leśnym pan Hoang Cong Tuong, leśnik z tego dystryktu. Pan Tuong powiedział, że w ostatnich latach, ze względu na wysoką wartość ekonomiczną pędów bambusa, ludzie eksploatują je bez opamiętania. Nieostrożne kopanie i brak świadomości doprowadziły do odcięcia wielu głównych korzeni, uniemożliwiając kiełkowanie pędów i niszcząc witalność rośliny matecznej. Tymczasem w dystrykcie Van Ban nie ma obecnie żadnych plantacji bambusa; cały jego teren to las naturalny. Aby chronić i zachować las, Komitet Ludowy Dystryktu Van Ban opracował plan zarządzania zbiorem pędów bambusa. Mieszkańcy mogą zbierać pędy bambusa w lasach bambusowych i sprzedawać je komercyjnie od listopada poprzedniego roku do końca marca następnego roku.
Pozostałe miesiące służą odrostom pędów bambusa, które tworzą drugą warstwę dla rozwoju lasu bambusowego i stanowią źródło dochodu na następny rok.
Aby skutecznie zarządzać lasem i go chronić, Rada Ochrony Lasów utworzyła 7 punktów kontrolnych ochrony lasów/2 półprofesjonalne zespoły ochrony lasów, a Van Ban Forestry Company Limited posiada 3 punkty kontrolne. Pracownicy tych punktów są obecni 24 godziny na dobę, 7 dni w tygodniu i regularnie patrolują wyznaczone obszary leśne. Dzięki temu naruszenia przepisów leśnych są zawsze wykrywane, zapobiegane i szybko rozwiązywane. W związku z tym obszar leśny w tej okolicy jest chroniony i nie ma już żadnych ognisk nielegalnej wycinki, polowań ani wylesiania – dodał pan Tuong.
Dla mieszkańców dystryktu Van Ban w prowincji Lào Cai las stał się prawdziwym źródłem dochodu, pomagając im w zrównoważony sposób wyjść z ubóstwa. Dla mnie ta wyprawa do lasu pozwoliła mi zobaczyć i doświadczyć trudów związanych z pielęgnacją i ochroną lasu, a także wysłuchać wielu historii o doświadczeniach osób patrolujących las. To była dla mnie naprawdę niezapomniana wyprawa w górskie tereny Lào Cai.
Lasy bambusowe to gatunki wtórne, powstałe po wyrębie lasów pierwotnych lub po wycince lasów. Rośliny rosną głównie poprzez podziemny system kłączy, zlokalizowanych 20-30 cm pod powierzchnią ziemi, czasami z kłączami wyrastającymi ponad powierzchnię ziemi. Okres wegetacyjny trwa od grudnia poprzedniego roku do maja następnego roku, a pędy bambusa rozwijają się pod ziemią, zanim wyrosną nad ziemią. Według inżynierów rolnictwa , najlepszym czasem na zbiór pędów bambusa jest poranek, kiedy zaczynają wyrastać 10-20 cm nad ziemią. Punkt cięcia to połączenie kłącza z pędem.
Źródło
Komentarz (0)