Pani Linh (po lewej) i inni wolontariusze programu bezpłatnych posiłków przygotowują warzywa – zdjęcie: PHUONG QUYNH
Dzień, w którym Pham Nguyet Linh (42 lata, pochodząca z byłej prowincji Kien Giang) poczuła, że cały jej świat się wali, gdy otrzymała wiadomość, że jej córka, która właśnie skończyła 4 miesiące, ma raka trzustki.
Licząc na ostateczność, pani Linh pospiesznie zabrała dziecko do Szpitala Onkologicznego w Ho Chi Minh City na leczenie. Miesięczne koszty leczenia, przekraczające 20 milionów VND (w 2014 roku), stanowiły znaczną sumę dla nauczycielki przedszkola w tej prowincji. Aby zaoszczędzić jak najwięcej, codziennie korzystała z posiłków charytatywnych.
Ale cud nie nastąpił, gdy w 2018 roku ostatnia operacja się nie powiodła. Mała Quynh Nhu, jej córka, odeszła, udając się do miejsca wolnego od bólu związanego z chorobą. Trzymając swoje ukochane dziecko w ramionach w autobusie, wracając do rodzinnego miasta, pani Linh miała złamane serce.
Mój ojciec i ja jesteśmy niezmiernie wdzięczni Pani Nhu za pomoc. Każdy posiłek nie tylko napełnia nasze żołądki, ale także ucieleśnia życzliwość hojnych darczyńców i Pani Nhu.
Pan HOANG DUNG (32 lata, z byłej prowincji Ninh Thuan), rodzic małego pacjenta, podzielił się:
Założenie bezpłatnej kuchni, aby wyrazić wdzięczność za życie.
Niedługo po śmierci dziecka, ona i jej mąż rozstali się z powodu nie dających się pogodzić różnic. Czuła się jeszcze bardziej zagubiona i niepewna, nie wiedząc, gdzie szukać wsparcia.
„Aby wesprzeć chore dzieci, takie jak moje, a także powrócić do miejsca, z którym dzieliłam z córką tak wiele wspomnień, postanowiłam gotować posiłki charytatywne. To również sposób na podziękowanie tym, którzy pomogli mi i mojej córce przetrwać te trudne chwile w Sajgonie” – powiedziała Linh.
Swoją działalność charytatywną rozpoczęła od pieniędzy, które szpital zwrócił po pokryciu wszystkich kosztów. Dwa razy w tygodniu osobiście gotuje około 50 posiłków i rozdaje je dzieciom w szpitalu.
„Za każdym razem, gdy idę do szpitala, żeby rozdać posiłki, patrząc na łóżko, na którym spędziłam z dzieckiem tyle czasu, nie mogę powstrzymać łez. To tak, jakby moje dziecko wciąż gdzieś tam było, a emocje pozostały nienaruszone” – powiedziała matka głosem zdławionym emocją.
Początkowo planowała gotować, dopóki nie skończą jej się pieniądze. Niespodziewanie wiele osób dowiedziało się o jej inicjatywie i regularnie ją wspierało, więc jej „bezpłatna kuchnia” działa już od wielu lat.
Podczas pandemii hojny darczyńca przekazał wystarczająco dużo pieniędzy, aby utrzymać kuchnię przez miesiące. Następnie inna osoba, widząc, że wynajmowany pokój Linh zawsze wypełniał się dymem i płomieniami, gdy gotowała, zaoferowała jej przestronny dom w niskiej cenie, położony na samym początku alejki, aby ułatwić jej gotowanie dużych ilości jedzenia.
„Mieszkańcy Sajgonu są zawsze tolerancyjni i współczujący. Nie tylko hojnie pomagają i dzielą się z tymi, którzy mają mniej szczęścia, ale także całym sercem wspierają innych w działalności charytatywnej w taki czy inny sposób” – stwierdziła z szacunkiem pani Linh.
Do tej pory Kuchnia Matki Nhu (nazywana przez ludzi imieniem zmarłego dziecka Linh) działa pięć dni w tygodniu, od poniedziałku do piątku. Za każdym razem przygotowuje około 500 posiłków, które trafiają do wszystkich potrzebujących, nie tylko do dzieci chorych na raka.
Linh przyznała jednak, że nie ma zbyt dobrych umiejętności kulinarnych. Odkąd jednak zaczęła gotować, wiele osób przychodziło jej z pomocą i uczyło ją. Dzięki temu potrafi teraz ugotować niemal każde danie, zarówno wegetariańskie, jak i mięsne.
Pani Nguyet Linh i pacjent-dziecko w ośrodku zakwaterowania.
Drugi dom dla chorych dzieci.
Rozumiejąc trudności, z jakimi borykają się rodzice w poszukiwaniu zakwaterowania i ciężar długoterminowych kosztów utrzymania, w lipcu 2023 r. pani Nguyet Linh założyła bezpłatne schronisko dla dzieci chorych na raka w pobliżu drugiego ośrodka Szpitala Onkologicznego w Ho Chi Minh.
Budynek składa się z 25 klimatyzowanych pokoi. Sam miesięczny czynsz za tę działkę wynosi ponad 30 milionów VND, nie wliczając innych wydatków, takich jak prąd, woda, jedzenie i leki.
„Sama mając dziecko chore na raka, chcę, aby schronisko było nie tylko miejscem, gdzie dzieci mogą odzyskać siły, ale także miejscem, gdzie rodzice znajdą pocieszenie, wsparcie i zachętę od innych osób w podobnej sytuacji. Każdy, zmagając się z trudnościami i niepowodzeniami przez długi czas w samotności, łatwo myśli negatywnie” – powiedziała Linh, jakby rozmawiając sama ze sobą.
Wspólna kuchnia jest zawsze zaopatrzona w ryż, makaron, mięso, ryby, jajka, warzywa i owoce, wszystko przygotowane przez panią Linh, aby każdy mógł się posilić. Kiedy rodzice przyjeżdżają z rodzinnych miejscowości, często przywożą produkty z własnej uprawy, aby uzupełnić posiłki.
„Rano rodziny zazwyczaj wstają wcześnie, aby przygotować posiłki do szpitala, co pozwala zaoszczędzić pieniądze. Wieczorami wszyscy pomagają i cała rodzina je razem. Wieczorami ci, którzy mają czas, uczestniczą w przygotowywaniu jogurtu i flanu, aby zebrać fundusze. Wszyscy tutaj są równi, więc pomagamy sobie i wspieramy się nawzajem jak jedna wielka rodzina” – powiedziała Minh Ngoc (27 lat, z Ben Tre), matka małego pacjenta, wyrażając wdzięczność.
Pracując od dawna z dziećmi chorymi na raka, pani Nguyet Linh zdała sobie sprawę, że z wielu powodów niewielu rodziców organizuje przyjęcia urodzinowe dla swoich dzieci. Dlatego od ponad dwóch lat regularnie organizuje program „Simple Wish”, aby świętować urodziny dzieci, które przypadają w tym samym miesiącu.
Przez cały tydzień pani Linh spotykała się z każdym dzieckiem indywidualnie, aby dowiedzieć się, jakie są jego marzenia i jakie prezenty sobie życzy. Następnie mobilizowała filantropów do pomocy w spełnieniu tych marzeń.
Mali wojownicy z K zawsze z entuzjazmem biorą udział w wydarzeniu, niezależnie od tego, czy są to urodziny ich przyjaciół, czy ich własne. Za każdym razem mogą oglądać występy, śpiewać, grać w gry, jeść pyszne jedzenie, otrzymywać ulubione prezenty i czerwone koperty z pieniędzmi w środku. Odbywają się tu również obchody Międzynarodowego Dnia Dziecka, Święta Środka Jesieni, Bożego Narodzenia i Księżycowego Nowego Roku.
„Życzliwość mieszkańców miasta dodała mi otuchy”.
„Sajgon dał mi możliwość poznania wielu hojnych ludzi. Mieszkańcy tego kraju dali mi przykład współczucia i tolerancji. Pomogli mi nauczyć się żyć bezinteresownie, dzielić się i wspierać więcej potrzebujących” – zapewniła Linh.
Jak mówi pani Nguyet Linh, robi to wszystko, mając nadzieję, że w ten sposób odwdzięczy się mieszkańcom Sajgonu za życzliwość i współczucie, którzy udzielili jej i jej matce schronienia i pomogli im w najtrudniejszych i najbardziej rozpaczliwych chwilach ich życia.
„Bez wsparcia i pomocy filantropów, a zwłaszcza hojnych i współczujących mieszkańców tej ziemi, prawdopodobnie nie przetrwałabym do dziś” – powiedziała zamyślona Linh.
Dzień po dniu pani Nguyet Linh niestrudzenie kontynuuje swoją podróż, niosąc miłość dzieciom cierpiącym na tę samą chorobę, co jej własne dziecko. Jednego dnia można ją zobaczyć zajętą zarządzaniem sprawami w schronisku, a następnego w środkowym Wietnamie, eskortującą rodzinę młodego pacjenta onkologicznego do miasta na leczenie. Pewnego ranka można ją zobaczyć gotującą w bezpłatnej kuchni, a po południu w Delcie Mekongu, gdzie uczestniczy w pogrzebie niedawno zmarłego dziecka chorego na raka. Marzy również o zapewnieniu bezpłatnego transportu, aby dzieci mogły wrócić do swoich rodzinnych miejscowości na pochówek.
„Zawsze staram się rekompensować moim dzieciom wszystko, co mogę, ale z powodu tej poważnej choroby trudno przewidzieć, co się stanie. Dziś wyglądają na zdrowe i szczęśliwe, ale jutro może ich już nie być…” – powiedziała Linh głosem łamiącym się z emocji.
„Zrozumiałam, że im więcej dajesz, tym więcej otrzymujesz. W dniu, w którym straciłam dziecko z powodu raka, dziś setki dzieci nazywają mnie matką. Moja rodzina była rozbita, ale teraz mam ciepły i kochający dom w tym ukochanym mieście. Dlatego zawsze kocham i dzielę się z dziećmi chorymi na raka tak bardzo, jak tylko mogę, póki jeszcze mogę” – zapewniła Nguyet Linh.
PHUONG QUYNH
Source: https://tuoitre.vn/nguoi-phu-nu-het-long-vi-cac-be-ung-thu-20250718233230585.htm
Komentarz (0)