Dziennik durianowy

Ha i Thu spacerowały leniwie po supermarkecie po męczącym dniu pracy. Thu krążyła między półkami z odzieżą i kosmetykami, nie skupiając wzroku na jednym punkcie. Ha zatrzymała się na dziale warzywnym, nagle zatrzymując się na odurzającym zapachu duriana z początku sezonu, zapachu tak intensywnym, że przywołał nostalgiczne wspomnienia z czasów, gdy dopiero co skończyła studia.

Durian w regionie Dong Nai . Zdjęcie ilustracyjne: Lo Van Hop

Po ukończeniu studiów Ha została zatrudniona jako przewodnik turystyczny w firmie turystycznej. Jej pierwsza podróż polegała na zabieraniu turystów z miasta do sadów owocowych Long Khanh w sezonie durianu. Spacerując po sadzie, poczuła dziwne, przytłaczające doznania wywołane zapachem durianu. Zapach był zaskakująco intensywny, rozchodził się szeroko, atakując nozdrza Ha. Właściciel sadu, pan Hai – starszy mężczyzna z południowego Wietnamu o hojnej naturze – zręcznie otwierał duriany, serdecznie zapraszając gości do spróbowania smaku jego ojczyzny.

Pan Hai uprzejmie zaproponował Ha kawałek, ale zawahała się, nie chcąc ugryźć. Pan Hai ponownie serdecznie ją zaprosił, jego głos był pełen ciepła, a towarzyszący turyści wiwatowali: „Durian uchodzi za królową owoców; niejedzenie go to strata życia”. Zebrawszy się na odwagę, Ha zaryzykowała, zakryła nos dłonią i ugryzła kawałek duriana na oczach wszystkich. Bogaty, słodki smak rozlał się po jej gardle, urzekając jej serce. Wystarczył jeden kęs, a uzależniła się, nie potrafiąc się oprzeć ani uciec od niego. Od tamtej pory z niecierpliwością wyczekiwała sezonu durianów, kiedy to owoce dojrzewały i spadały w sadzie.