Z 44 wybranymi wierszami, „Searching for Agarwood in the Mouth” prezentuje wyrafinowany, melodyjny język, kreatywnie łącząc starannie dobrane słowa z sugestywnymi obrazami: „Dym z ówczesnego statku był jak sen / Rozległa rzeka rozciąga się głęboką zielenią” (Many Times); „Wiatr wieje w moich włosach pod mgłę / Lecąc z ważką, słuchając wspomnień” (The Returning Person); lub „Wino wyblakło jak jesienna woda / A ja wciąż jestem upojony pięknem wiosennych gór”. ... Zbiór z powodzeniem buduje spójny system symboli, takich jak: agarwood, agarwood, las, dzikie kwiaty, różowa trawa, fale, mgła... Te obrazy powtarzają się, tworząc wyjątkową i przejmującą przestrzeń artystyczną.
Co godne uwagi, poezja Ho Si Binha cechuje się zarówno uroczystym, starożytnym charakterem, gdy wspomina o „Su Dongpo” i „wierzbach z Jeziora Zachodniego” w kontekście troski ludzkości o naturę, jak i powiewem współczesnego życia, wyrażającego opór i sprzeciw wobec wojny, zwłaszcza wojen agresywnych. W wierszu „Do przyjaciela, który uwielbia czytać Ericha Marię Remarque’a” poeta oferuje głębokie spostrzeżenia na temat twórczości autora „Frontu Zachodniego w ciszy”: „Najlepsza książka o wojnie wszech czasów / została kiedyś spalona na popiół przez siły zła / ale któż potrafi spalić testamenty?” … Wiersz wyraża jasną i zdecydowaną postawę, ostrzeżenie dla ludzkości, oburzenie wobec jakiejkolwiek wojny, gdziekolwiek by ona nie powstała, odzwierciedlając perspektywę bogatą w współczucie i sumienie.
 |
W całym zbiorze wierszy przewija się obraz podmiotu lirycznego w podróży w poszukiwaniu prawdziwych, cennych wartości, niczym „osoba, która żuje zioła, by znaleźć drewno agarowe”, pomimo znoszenia goryczy. „Żucie ziół w poszukiwaniu drewna agarowego” odnosi się do poszukiwań drewna agarowego, cennego aromatycznego i leczniczego zioła, które poszukiwacz musi przemierzać głębokie lasy, przechodząc przez „dziesiątki tysięcy drzew agarowych”, „miliony wiatrów ścierających się i szalejących” oraz „akumulując zapach z ran własnego życia / ukrywając ból i zachowując drewno agarowe”, aby „podarować je osobie żującej zioła”. Poszukiwania są niezwykle żmudne, czasami wymagają poświęcenia życia w głębokim lesie; dlatego „czy wiesz, / że oblicze lasu szarzeje ze starości / gdzie wróżka przemienia się w cenne drzewo” (Żucie ziół w poszukiwaniu drewna agarowego). Wiersz posługuje się językiem pełnym metafor i alegorii. To główny temat i emocjonalny wątek, który tworzy wielowymiarowy świat artystyczny w zbiorze. Oprócz poszukiwania wiecznego piękna, „tylko piękno może zbawić świat” (Dostojewski), w poetyckich obrazach kryją się chwile ponownego spotkania w romantycznej miłości, poszukiwanie i tęsknota za miłosnym spotkaniem, doświadczanym od młodości po całe życie. A czasami, pośród kruchej nadziei, wyczerpanej zmiennymi kolejami losu, może nie być chwili „ponownego spotkania pośród tysiąca smutków”: „Czyje oczy są pełne barw smutku/ a młodość wciąż puka do drzwi życia/ tak czarujący uśmiech/ zapach unosi się w porannym słońcu na wzgórzu” (Kolor kwiatów na falach).
Miłość również nabiera w poezji wielu niuansów: pojawia się oczekiwanie, namiętne chwile, a także rozłąka i dystans. Obraz dziewczyny stanowi główne źródło inspiracji w całym zbiorze, pojawiając się niejasno w „kwiecistych sukienkach”, w „niebieskich spódnicach”, „gdy wychodzi z rozległych pól kwiatów i trawy”. Jest w nim coś zarówno konkretnego, jak i symbolicznego w pięknie, do którego autor dążył od swojej świętej młodości, napisanego w tonie przeważnie melancholijnym, refleksyjnym i kontemplacyjnym, ale nie sentymentalnym, dzięki momentom niewinności, romansu i nieprzemijającej wiary w piękno i miłość, wyrażonych w poezji elastycznie z delikatną, głęboką i ciężką melancholią.
W utworze „Searching for Agarwood” wielokrotnie wspomina się o kwiatach z ich symbolicznym znaczeniem, które inspiruje kreatywność. Kwiaty nie są jedynie obiektami opisu, ale stały się podmiotami lirycznymi, przesiąkniętymi namiętną miłością i niewypowiedzianymi uczuciami: „Kwiaty powróciły do moich dłoni z kości słoniowej / niczym miłość długo wyczekiwana” (Wieczór na Starym Wzgórzu); „Gdzie kwitną dzikie stokrotki i słoneczniki / melancholijne nuty unoszą się w opustoszałej dziczy… gdzie słychać zew z otchłani błędu” (Gdzie sen zaczął się za późno). To nie przypadek, że „białe kwiaty polne kołyszą się bez celu”, „kwiaty w pięciu kolorach kwitną obficie przez wszystkie cztery pory roku”, „ktoś daleko, obarczony płaszczem dzikiego słonecznika”, „kwiaty polne kołyszą się na ganku”, „czy nocą wciąż czuć zapach kwiatów polnych”, „powój z jego epickim purpurowym sercem”, „czysto białe kwiaty kosmosu”… Te „żałosne” kwiaty polne, których nazwy są mało znane / szybko zapomniane / ale ja pamiętam / pielęgnuję je” (Słowo wdzięczności uratowane z pamięci). Historia kwiatów polnych jest tu również historią cierpiących ludzi, których wartości i cechy są czasami pomijane i lekceważone przez świat.
„Searching for Agarwood in the Mouth” ukazuje dojrzałość stylu autora Ho Si Binha. Zbiór poezji jest nie tylko wyrazem osobistych emocji, ale także porusza uniwersalne kwestie ludzkiej egzystencji: podróż ku odnalezieniu istoty wiecznego piękna, do którego dąży twórczość literacka. To podróż ku odkryciu kwintesencji piękna płynącego z głębokich doświadczeń życiowych, wyrażonego poprzez wyrafinowany język poetycki i przejmujący świat obrazów…
Tran Trung Sang
Source: https://baodaklak.vn/van-hoa-du-lich-van-hoc-nghe-thuat/van-hoc-nghe-thuat/202507/tinh-yeu-va-cai-dep-vinh-hang-76d121b/
Komentarz (0)