Pożegnanie pisarki i tłumaczki Mai Son

Việt Nam•28/12/2023

Pisarka i tłumaczka Mai Sơn, a właściwie Nguyễn Minh Sơn, urodziła się 10 września 1956 roku i była uczennicą szkoły Trần Quốc Tuấn w Quảng Ngãi . Później on i jego rodzina przenieśli się do Phan Rang w Ninh Thuận.

W 1988 roku, po odbyciu służby wojskowej , on i jego młodszy brat, Nguyen Minh Tuan (Cao Tuan), wrócili do pracy w Binh Thuan. Był członkiem Komitetu Wykonawczego przez pierwsze dwie kadencje Stowarzyszenia Literatury i Sztuki Binh Thuan (kadencja I: 1988-1993, kadencja II: 1993-1998), zajmując stanowiska szefa biura i zastępcy redaktora naczelnego czasopisma Literatury i Sztuki Binh Thuan (Bien Xanh). Pisarz i tłumacz Mai Son był delegatem na 3. Konferencji Młodych Pisarzy w grudniu 1985 roku, zorganizowanej przez Stowarzyszenie Pisarzy Wietnamskich. Po przeniesieniu się do Ho Chi Minh City brał udział w redagowaniu gazet Muc Tim i Khan Quang Do. Kilka lat później został zaproszony do pracy w Radzie Redakcyjnej Uniwersytetu Hoa Sen. W tym czasie jego żona, Phuong, zmarła z powodu ciężkiej choroby. Pokonując żałobę, skupił się na samodzielnej nauce, pisaniu, tłumaczeniu i redagowaniu książek i gazet. Opublikował 12 książek w różnych gatunkach prozy, kompilacji i tłumaczeń, w tym: „101 Philosophers” (wydawnictwo Tri Thuc, drugi kwartał 2007), „The Strange Object on My Head” (zbiór opowiadań, 1997), „Fiction” (zbiór opowiadań, 2003), „The Universe in an Atom” (2008), „The Story of Philosophy” (2005)…

Pisarz i tłumacz Mai Son, wraz z pisarzem Le Minh Khue, reprezentował Wietnam na pierwszym Festiwalu Literatury Azjatycko-Afrykańskiej (JAALFOC), który odbył się w dniach 7-14 listopada 2007 roku w Jeonju w Korei Południowej. Celem festiwalu było nawiązanie nowych relacji między pisarzami, zwłaszcza z Azji i Afryki, oraz wzmocnienie ich głosu we współczesnym świecie . Na spotkaniu około 100 pisarzy z obu kontynentów, Mai Son z powodzeniem przedstawił swój referat „Filozoficzny wymiar postaci fikcyjnych”.

Pisarstwo Mai Son jest skrupulatnie skonstruowane, niezwykle sugestywne i często porusza kwestie społeczne i humanistyczne o wysokim stopniu ogólności. Pisarz Le Minh Khue skomentował po przeczytaniu jego zbioru opowiadań: „Mai Son nie opisuje bezpośrednio codziennej rzeczywistości, którą widzimy – kurzu, kłótni, sporów, ruchu ulicznego i spraw karnych. Autor opiera się na kilku szczegółach, subtelnych akcentach w osobowościach postaci, aby rozwinąć bogate idee literackie”.

Kiedy wydał swoją książkę „Urok słów” (składającą się z pięciu części: Czytanie literatury wietnamskiej, Czytanie literatury obcej, Czytanie i omawianie filozofii, Wywiady oraz Krótkie teksty o opowiadaniach), spotkał się również z uznaniem przyjaciół literatów. Pisarz Nguyen Nhat Anh stwierdził: „Wiele dzieł Mai Sona osiągnęło poziom uroku słów”.

Znając go od dziesięcioleci, jak braci, i słuchając jego licznych szczerych wyznań, nigdy nie zapomnę jego głębokich słów na temat jego zawodu: „Mam nadzieję, że kiedy opuszczę ten świat, pozostanie po mnie jedynie czysty duch, stworzony przez idee”. Jeśli chodzi o przekład, jego filozofię podziela również wielu utalentowanych tłumaczy.

„Bez względu na to, co tłumaczysz, nie powinieneś skupiać się tylko na wyczerpaniu samego języka... Najpierw musisz to przeczytać, żeby wczuć się w jego atmosferę”.

W czasie, gdy był kierownikiem Działu Wydawniczego Uniwersytetu Hoa Sen, pisarz i tłumacz Mai Son z entuzjazmem zorganizował seminarium na temat „Cesarza i Piękności”, pierwszej przetłumaczonej książki mojego syna, Nguyena Vu Hunga. To wydarzenie było ważnym kamieniem milowym w karierze Hunga; w wydarzeniu wzięło udział ponad 50 pisarzy i tłumaczy. Rozumiem, że nie tylko odegrał kluczową rolę w nadzorowaniu kompilacji, tłumaczenia i publikacji ponad 100 pozycji z prestiżowej serii wydawniczej Hoa Sen, ale także zorganizował wiele cenionych wydarzeń literackich i filozoficznych.

W Wigilię Bożego Narodzenia, 25 grudnia 2023 roku, o północy, pisarz i tłumacz Mai Son zmarł w swoim domu przy skrzyżowaniu Dong Go, Ap Moi 1, w gminie My Hanh Nam, w dystrykcie Duc Hoa, w prowincji Long An. Społeczność literacka Phan Thiet i Sajgonu pogrążyła się w głębokim smutku z powodu jego śmierci, a media społecznościowe natychmiast zalała fala ogłoszeń i kondolencji dla jego rodziny. Byłem zszokowany i zdruzgotany tą wiadomością, przytłoczony smutkiem rozstania, ponieważ od dawna byliśmy sobie bliscy i lubiliśmy się; był dobry i kochał mnie i moją rodzinę jak bliskich krewnych. Od samego początku (około 1994 roku), kiedy dopiero zaczynałem swoją przygodę z literaturą, był moim przewodnikiem, podpowiadając, co i jak pisać. Jestem mu wdzięczny za to, że był oddanym i bezwarunkowym nauczycielem. Nasza więź pogłębiła się później. Kiedy mieszkał w swoim domu przy ulicy Tran Hung Dao w Phan Thiet, jego żona Phuong często gotowała mi posiłki. Za każdym razem, gdy byłem w Phan Thiet, zatrzymywałem się tam na odpoczynek. Jego dom zawsze był pełen przyjaciół ze świata sztuki i kultury; to on zgromadził wielu artystów i pisarzy z Phan Thiet przed i po 1975 roku. Kiedy jego rodzina przeprowadziła się do Sajgonu, mieszkałem u niego z dziećmi, gdy zdawały egzaminy wstępne na uniwersytet. Zajmował się wszystkim, od posiłków po zakwaterowanie, i zawsze służył niezbędnymi radami.

W ciągu dziesięcioleci moich literackich kontaktów z Północą na Południe nigdy nie spotkałem pisarza tak wnikliwego i życzliwego jak on; z tym smutnym, pięknym i męskim uśmiechem zawsze na ustach, żył życiem pełnym bezinteresowności i szczerej miłości do wszystkich. Podziwiam go za silną wolę; sam nauczył się angielskiego i filozofii, stając się znanym tłumaczem, sam nauczył się pisać i został sławnym pisarzem. Ale jeszcze bardziej podziwiam go za jego bezwarunkową miłość do otaczających go ludzi i przyjaciół.

Źródło