ดนตรีในศิลปะเชโอ

ดนตรีเป็นหนึ่งในองค์ประกอบสำคัญที่ทำให้ละครชอมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว ในโครงสร้างโดยรวมของละครชอ ดนตรีไม่เพียงแต่ทำหน้าที่เป็นฉากหลังสำหรับการแสดงเท่านั้น แต่ยังชี้นำอารมณ์ สร้างบรรยากาศ และขับเคลื่อนความก้าวหน้าของละคร ทำให้เรื่องราวมีชีวิตชีวา ลึกซึ้ง และเปี่ยมด้วยท่วงทำนองที่ไพเราะ

ท่วงทำนองของงิ้วเชอและ ดนตรี มักผสมผสานกันเสมอ

ดนตรีเชอประกอบด้วยองค์ประกอบหลักสองส่วน คือ ทำนองและดนตรีประกอบ ในขณะที่เนื้อเพลงทำหน้าที่เป็นสื่อกลางให้ตัวละครได้แสดงความคิด บุคลิก และสถานการณ์ต่างๆ ดนตรีประกอบทำหน้าที่เป็น "ภาษา" สนับสนุน ช่วยปูทางให้กับเรื่องราว สร้างบรรยากาศ และควบคุมจังหวะของการแสดงบนเวที แต่ละฉากและการเปลี่ยนฉากจะมีดนตรีประกอบที่สอดคล้องกัน สร้างความต่อเนื่อง ลื่นไหล และงดงามราวบทกวี

ศิลปินทุกคนต่างยืนยันถึงเอกลักษณ์เฉพาะตัวของวงดุริยางค์ชาวเชอ ศิลปินผู้ทรงคุณวุฒิ ฮา บัค หัวหน้าแผนกเวทีชาวเชอ คณะศิลปะพื้นเมืองจังหวัด ไทเหงียน กล่าวว่า เครื่องดนตรีแต่ละชิ้นในวงดุริยางค์มีสีสันและพลังในการแสดงออกที่แตกต่างกัน และเมื่อผสมผสานกันแล้ว ก็เปรียบเสมือน "เสียงของตัวละครที่นำทางเรื่องราวผ่านแต่ละองก์"

Cheo ไม่ได้เป็นเพียงแค่การร้องเพลงเท่านั้น แต่เป็นการเดินทางร่วมกับนักดนตรี ผู้กำกับ และเพื่อนร่วมงาน เพื่อนำเรื่องราวมาสู่ชีวิตบนเวทีอย่างเต็มเปี่ยมไปด้วยอารมณ์

วงดุริยางค์เชอแบบดั้งเดิมมีโครงสร้างในรูปแบบวงดุริยางค์ที่มีสีสัน โดยที่เครื่องดนตรีแต่ละชิ้นมีลักษณะเสียงที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว แต่ทั้งหมดก็มีจุดร่วมกันคือ ความคล้ายคลึงกับเสียงมนุษย์ ซึ่งเป็นหัวใจสำคัญของศิลปะเชอ

เครื่องดนตรีทั่วไปบางชนิด ได้แก่ พิณจันทร์ที่มีเสียงใส นุ่มนวล มักใช้บรรเลงประกอบทำนองเพลงไพเราะ ไวโอลินสองสายที่มีเสียงทุ้มลึก กินใจ สามารถถ่ายทอดอารมณ์ความรู้สึกที่ละเอียดอ่อนได้ ขลุ่ยไม้ไผ่ที่สร้างบรรยากาศราวกับความฝันบนเวที และกลอง เครื่องเคาะจังหวะ และคาสตาเน็ตที่ช่วยรักษาจังหวะและเน้นย้ำการเคลื่อนไหวของการเต้นและการร้องเพลง

ในบริบทของการบูรณาการในปัจจุบัน การอนุรักษ์และส่งเสริมดนตรีชาวจอได้กลายเป็นภารกิจสำคัญ องค์กรศิลปะหลายแห่ง เช่น คณะศิลปะพื้นเมืองจังหวัดไทยเหงียน ได้มุ่งเน้นการลงทุนในวงดนตรีพื้นเมือง ฝึกฝนนักดนตรีรุ่นใหม่ และฟื้นฟูทำนองเพลงโบราณ

ตรัน วัน บัง นักดนตรีหนุ่มจากคณะศิลปะพื้นเมืองจังหวัดไทเหงียน กล่าวว่า ทุกครั้งที่เขาขึ้นเวที เขารู้สึกเหมือนกำลังมีส่วนร่วมในการอนุรักษ์ "สมบัติของบรรพบุรุษ"

ขณะที่เขาเล่นเครื่องดนตรีประกอบการร้องเพลง เขาตั้งใจฟังทุกลมหายใจ รับรู้ถึงอารมณ์ความรู้สึกทุกแง่มุมจากศิลปิน เพื่อช่วยให้เรื่องราวบนเวทีสมบูรณ์ยิ่งขึ้น

สำหรับการแสดงแต่ละครั้ง นักดนตรี ผู้กำกับ และนักแสดงต้องฝึกซ้อมอย่างขยันขันแข็งเป็นเวลาหนึ่งถึงสองเดือน เพื่อให้ดนตรีและเนื้อเพลงผสานกันอย่างลงตัวราวกับลมหายใจเดียว ดึงดูดผู้ชมให้เข้าถึงทุกช่วงเวลาและทุกอารมณ์ความรู้สึกของตัวละคร

นักดนตรี Thanh Son ฝึกซ้อมกับเพื่อนร่วมวง

นักดนตรี เหงียน ทันห์ ซอน จากคณะศิลปะพื้นเมืองจังหวัดไทเหงียน กล่าวว่า การประกอบอาชีพนักดนตรีชาวจอไม่ใช่เรื่องง่าย ความยากลำบากและอุปสรรคไม่ได้ทำให้เขาท้อถอย ตรงกันข้าม เสียงปรบมือจากผู้ชมแต่ละครั้งกลับเป็นแหล่งแห่งความสุข ให้กำลังใจ และความรักในอาชีพของเขามากยิ่งขึ้น ทุกตัวโน้ต ทุกทำนองที่เขาบรรเลง ไม่ใช่แค่การแสดง แต่ยังเป็นการแสดงความกตัญญู การรักษา และสืบทอดจิตวิญญาณของศิลปะพื้นเมืองที่บรรพบุรุษได้ทุ่มเทบ่มเพาะมาอย่างยากลำบาก

ดนตรีในละครเชอไม่ได้เป็นเพียงเครื่องมือประกอบการแสดงเท่านั้น แต่ยังเป็นส่วนสำคัญของจิตวิญญาณและเอกลักษณ์ของศิลปะการแสดงประจำชาตินี้ด้วย ดังนั้น การอนุรักษ์และส่งเสริมดนตรีเชอในปัจจุบันจึงไม่ใช่แค่การอนุรักษ์มรดกทางวัฒนธรรม แต่ยังเป็นความรับผิดชอบของคนรุ่นใหม่ในการสร้างวัฒนธรรมเวียดนามที่ก้าวหน้าและเปี่ยมด้วยเอกลักษณ์ของชาติ

ที่มา: https://baothainguyen.vn/van-hoa/202511/am-nhac-trong-nghe-thuat-cheo-09647af/