ครูผู้มีความสุข

เธอร้องเพลงไพเราะ เต้นรำอย่างสง่างาม รักในอาชีพ และรักเด็กๆ แต่กว่าจะได้มีโอกาสเป็นครูอนุบาลก็ตอนอายุ 39 ปีแล้ว นั่นคือช่วงกลางทศวรรษ 1990 เมื่อเธอเป็นหนึ่งในคนงานที่รับผิดชอบดูแลเด็กในสวนยางพาราที่ถูกโอนไปอยู่ในความดูแลของกระทรวงศึกษาธิการและการฝึกอบรม หลังจากสอบผ่านการสอบเข้าฝึกอบรมครู สำเร็จการฝึกอบรมวิชาชีพสองปี และจบการศึกษา เธอก็เริ่มทำงานในโรงเรียนรัฐบาลด้วยความสุขล้นที่ในที่สุดก็ได้เป็นครู

ในปีนั้น เธอเริ่มต้นการเดินทางในโรงเรียนมัธยมที่มีเพียงสามห้องเรียน แบ่งเป็นพื้นที่สำหรับห้องทำงานของครูใหญ่และมุมอ่านหนังสือสำหรับเด็กกลุ่มเล็กๆ ถึงแม้จะเรียกว่าห้องเรียน แต่ก็มีเก้าอี้เพียงไม่กี่ตัว ไม่มีแม้แต่โต๊ะเรียน ดังนั้นครูและนักเรียนจึงเต้นรำ ร้องเพลง สะกดคำ นับเลข และทำการบวกและลบด้วยความสนุกสนานอย่างยิ่ง

หลังจากผ่านช่วงทดลองงาน เธอได้รับการคัดเลือกเข้าเป็นพนักงานประจำและปฏิบัติหน้าที่ได้อย่างยอดเยี่ยมสม่ำเสมอทุกปี เธอมีไอเดียสร้างสรรค์มากมายในการสร้างสื่อการสอนของตนเอง จนได้รับตำแหน่ง "ครูดีเด่น" และมีนักเรียนหลายคนได้รับรางวัล "เด็กสุขภาพดีและมีพฤติกรรมดี" พร้อมทั้งได้รับการยกย่องและชมเชยจากหลายระดับ เธอมีความสุขที่เลือกอาชีพที่ถูกต้อง และอาชีพนี้ได้หล่อหลอมและพัฒนาเธอให้เป็นนักการศึกษาที่โดดเด่น ได้รับการยอมรับจากทุกระดับ และเหนือสิ่งอื่นใด คือได้รับความไว้วางใจจากผู้ปกครองและเป็นที่เคารพรักของนักเรียน

ด้วยการปฏิรูป การศึกษา และการฝึกอบรมอย่างครอบคลุมและรอบด้าน เพื่อตอบสนองความต้องการของการพัฒนาอุตสาหกรรมและความทันสมัย ​​รวมถึงการเสริมสร้างและพัฒนาระบบการศึกษานอกภาครัฐ เธอได้ใช้ประสบการณ์และความสามารถของตนเองในการก่อตั้งและดำเนินงานโรงเรียนอนุบาลเอกชนอย่างกล้าหาญ ซึ่งตอบสนองความต้องการด้านการดูแลเด็กของคนงานในเขตอุตสาหกรรมในพื้นที่ และมีส่วนช่วยแก้ไขปัญหาความแออัดในโรงเรียนของรัฐในพื้นที่นั้น ๆ

ด้วยความไว้วางใจและการสนับสนุนจากครอบครัว เธอจึงมีแรงผลักดันมากขึ้นที่จะอุทิศตนให้กับภารกิจ "การบ่มเพาะคนรุ่นใหม่" เธอลงทุนและทุ่มเททั้งเงินและทรัพยากรให้กับโรงเรียนอนุบาลไทยดวง ด้วยความเชื่อมั่นและความปรารถนาที่จะช่วยเหลือผู้อื่น จากเดิมที่มีเพียงสองกลุ่ม กลุ่มละ 20 คน ในวันแรกของการเปิดเรียน จำนวนเด็กที่เข้าเรียนเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วทุกปี คุณภาพการศึกษาได้รับการยกย่องอย่างสูงจากหน่วยงานที่ดูแล ครูผู้สอนทำงานอย่างเป็นระบบ และโรงเรียนได้กลายเป็นแบบอย่างที่โดดเด่นด้านการศึกษาในพื้นที่ เธอมีความสุขที่ได้ดูแลและให้การศึกษาแก่เด็กๆ โดยตรง และได้เห็นนักเรียนของเธอเติบโตขึ้นทุกวัน

เวลาผ่านไปเร็วเหลือเกิน และการเดินทางด้วยเรือข้ามฟากก็ผ่านไปแล้ว 30 ครั้ง ตอนนี้คุณครูท่านนี้อายุเกือบ 50 ปีแล้ว แต่ก็ยังคงขยันขันแข็งในการคำนวณและไปตลาดด้วยตัวเอง เลือกซื้อผักแต่ละกำ เนื้อสัตว์แต่ละกิโลกรัม และปลาแต่ละชนิด แล้วลงมือปรุงอาหารด้วยตัวเองเพื่อให้แน่ใจว่านักเรียนของเธอได้รับอาหารที่มีคุณค่าทางโภชนาการและปลอดภัย นอกจากนี้ เธอยังมีส่วนร่วมในการสอนอย่างกระตือรือร้น เยี่ยมชมชั้นเรียน สังเกตการณ์การสอน และบริหารจัดการสถาบันการศึกษาอย่างมีประสิทธิภาพ ความสุขของเธอคือการได้เห็นเด็กๆ กินอาหารดี นอนหลับสนิท และเล่นและเรียนอย่างมีความสุข นั่นคือความสุขและแรงผลักดันให้เธอมุ่งมั่นต่อไปเพื่ออุดมการณ์ทางการศึกษา

ภาพช่วงเวลาอันอบอุ่นหัวใจระหว่างครูกับนักเรียน ภาพถ่าย: บุย วัน ซอน

สิ่งนี้แสดงให้เห็นว่า เมื่อแต่ละบุคคลสร้างคุณค่า มีความปรารถนาและความมุ่งมั่นที่จะบรรลุเป้าหมายและประสบความสำเร็จ ความสุขก็จะเบ่งบาน เพราะมันเป็นกระบวนการทั้งหมดของการเรียนรู้ การฝึกฝน การมีส่วนร่วม และการเติบโต และความสุขของครูคนนั้นจะเป็นแหล่งพลังงานเชิงบวกที่แพร่กระจายไปยังเพื่อนร่วมงาน ผู้ปกครอง และแม้แต่เด็กนักเรียนอนุบาล ทำให้ทุกวันที่โรงเรียนเป็นวันที่เต็มไปด้วยความสุขอย่างแท้จริง

บุย วัน ซอน

ที่มา: https://baodongnai.com.vn/van-hoa/202511/ba-giao-hanh-phuc-3a22042/