รุ้งหลังฝนตก

ฤดูร้อนมาพร้อมกับฝนที่ตกปรอยๆ อย่างฉับพลันและรวดเร็ว บางทีก็แดดจัด บางทีก็ฝนตก และก่อนที่ฝนจะหยุดตก แดดก็ส่องลอดเมฆลงมาสาดแสงใส่พื้นแล้ว

ฝนและแสงแดด ช่างแปลกตา ฝนไม่ได้ดูหม่นหมองแต่กลับเป็นสีเหลืองสดใส และความประหลาดใจก็ยังไม่หมดเพียงเท่านั้น บางครั้งฝนก็หยุดตก แล้วก็เผยให้เห็นรุ้งกินน้ำที่สวยงามบนขอบฟ้า เด็กๆ ต่างส่งเสียงเชียร์ด้วยความดีใจกับความงดงามของรุ้งกินน้ำ ดวงตาของพวกเขาเป็นประกายด้วยความปรารถนาที่จะสัมผัสและโอบกอดสีสันมหัศจรรย์เหล่านั้น แต่สิ่งนั้นก็ยังคงเป็นเพียงความปรารถนาตลอดไป ไม่มีใครสามารถสัมผัสความงามอันลวงตาของรุ้งกินน้ำได้ ดังนั้น รุ้งกินน้ำจึงยังคงสวยงาม ตรึงใจ และสร้างความประหลาดใจทุกครั้งที่ปรากฏขึ้นเสมอ

ตอนที่ฉันยังเด็ก ทุกครั้งที่เราเห็นรุ้งกินน้ำ พวกเราเด็กๆ จะส่งเสียงเชียร์และตะโกน จากนั้นก็จะนั่งเงียบๆ และจ้องมองมัน เราสงสัยว่าทำไมรุ้งถึงลอยอยู่เหนือเมฆ ใครสร้างรุ้ง ทำไมรุ้งถึงปรากฏเฉพาะหลังฝนตก?... คำถามมากมาย และไม่มีใครให้คำตอบเราได้ แม่ของฉันบอกว่ารุ้งถูกสร้างขึ้นโดยนางฟ้าแห่งฝน ดังนั้นเมื่อนางฟ้าจากไป รุ้งก็จะหายไปในไม่ช้า แต่ฉันไม่พอใจกับคำตอบของแม่ ฉันจึงถามว่า "แม่คะ นางฟ้าสร้างรุ้งไปทำอะไรคะ?" แม่ของฉันยิ้มอย่างอ่อนโยน: "นางฟ้าสร้างรุ้งเพื่อเดินทางจากดินแดนหนึ่งไปยังอีกดินแดนหนึ่งเพื่อทำให้ฝนตก" แล้วในท้องฟ้ามีแม่น้ำด้วยเหรอคะแม่? "ใช่ ฝนคือน้ำจากแม่น้ำที่ไหลลงมาที่นี่ ลูกเอ๋ย" คำตอบของแม่จุดประกายจินตนาการมากมายในใจฉัน ปรากฏว่าดินแดนในท้องฟ้ามีอยู่จริง เป็นสถานที่ที่มีนางฟ้าอาศัยอยู่เท่านั้น ฉันเล่าเรื่อง การค้นพบ อันยิ่งใหญ่ของฉันให้เพื่อนๆ ฟัง แต่พวกเขาทั้งหมดหัวเราะเยาะและบอกว่าฉันโกหก ก็ได้ งั้นฉันจะบินไปดินแดนมหัศจรรย์นั้นตอนที่ฉันโตขึ้นและมีเงินเยอะๆ ถ่ายรูปแล้วนำกลับมาเป็นหลักฐานก็ได้

แต่ก่อนที่ฉันจะโตขึ้น คุณครูของฉันก็เริ่มสอนเรื่องรุ้งกินน้ำแล้ว ปรากฏว่ารุ้งกินน้ำเกิดจากการหักเหและการสะท้อนของแสงหลังฝนตก เพื่อนๆ ของฉันเอาแต่พูดถึงสิ่งที่ฉันค้นพบในอดีตและล้อเลียนฉันไม่หยุด ฉันไม่สนใจที่จะคุยกับพวกเขา ฉันยังคงเชื่อในดินแดนแห่งเทพนิยายที่ฉันเคยเห็นในจินตนาการ ฉันเปลี่ยนความดื้อรั้นของฉันให้กลายเป็นความฝันในเทพนิยาย ที่ฉันเป็นนางฟ้าแห่งฝน เดินอย่างสง่างามข้ามสะพานแสงระยิบระยับ และใช้ถังวิเศษตักน้ำจากแม่น้ำแล้วเทลงสู่พื้นโลกเป็นฝน…

ฉันโกรธเพื่อนๆ มากจนต้องหันไปชื่นชมรุ้งกินน้ำคนเดียว การนั่งบนพื้นหญ้า ขดตัวเอาหัวซบเข่า แล้วจ้องมองรุ้งกินน้ำอย่างเงียบๆ นั้นช่างเป็นความสุขเหลือเกิน สีสันที่ธรรมชาติรังสรรค์ขึ้นอย่างชำนาญนั้นช่างสดใสเหลือเกิน ฉันพยายามผสมสีให้คล้ายคลึง แต่ก็ล้มเหลวทุกครั้ง ธรรมชาติเป็นศิลปินผู้ยิ่งใหญ่ที่มนุษย์ไม่มีวันเทียบได้ สีสันที่ธรรมชาติสร้างขึ้นนั้นสดใสและมหัศจรรย์จนยากที่จะเลียนแบบ

ต่อมา เมื่อฉันย้ายไปอยู่ในเมืองเพื่อเรียนและทำงาน ฉันก็ไม่มีโอกาสได้ชื่นชมรุ้งหลังฝนตกอีกต่อไป ชีวิตประจำวันที่แสนวุ่นวายทำให้ฉันลืมสิ่งสวยงามในวัยเด็กไปหมด ฝนในฤดูร้อนนำมาซึ่งความเดือดร้อนเพราะรถติดและน้ำท่วมถนน ไม่มีความสุขใดๆ อีกต่อไป จนกระทั่งฉันตระหนักว่าความวุ่นวายของชีวิตในเมืองไม่เหมาะกับฉัน ฉันจึงเก็บกระเป๋าและกลับบ้านเกิด ที่นั่น ฉันได้ดมกลิ่นดินหลังฝนตก มองดูท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ไร้ขอบเขต และได้พบกับเพื่อนในวัยเด็กของฉันอีกครั้ง นั่นคือรุ้ง ความฝันอันสวยงามเหล่านั้นกลับมาอีกครั้ง ความแตกต่างเพียงอย่างเดียวคือ ตอนนี้ทุกครั้งที่ฉันเห็นรุ้ง ฉันไม่พยายามเลียนแบบสีสันอีกต่อไป ไม่ฝันที่จะเป็นนางฟ้าแห่งสายฝนอีกแล้ว ฉันเพียงแค่เห็นรุ้งเป็นสิ่งสวยงามที่สุดในธรรมชาติ มันเตือนฉันว่าหลังฝนตกก็จะมีแสงแดด และสิ่งสวยงามมากมายรอเราอยู่ข้างหน้า ดังนั้นอย่าสิ้นหวังและยอมแพ้ มีเพียงการเอาชนะความยากลำบากและอุปสรรคเท่านั้นที่เราจะบรรลุชีวิตที่ดีกว่าได้

ครึ่งชีวิตผ่านไปแล้ว และหลังจากได้พบเจอกับทั้งเรื่องดีและเรื่องร้ายมากมายในชีวิต ในที่สุดฉันก็เข้าใจบทเรียนของรุ้งกินน้ำแล้ว

บ่ายวันนี้ หลังจากฝนตกปรอยๆ รุ้งกินน้ำก็ปรากฏขึ้นทางทิศตะวันตก ใหญ่ ใส และงดงามลอยอยู่กลางอากาศ มันทำให้ฉันนึกถึงความฝันในวัยเด็กที่อยากสัมผัสรุ้งกินน้ำ ฉันหัวเราะเบาๆ กับความไร้เดียงสาในวัยเด็กของตัวเอง ดูเหมือนว่ารุ้งกินน้ำด้านบนก็กำลังยิ้มอยู่ด้วย…

แหล่งที่มา