เหลือเพียงคุณคนเดียวในวิเซียนช่วงกลางเดือนกรกฎาคม

“เขาจากไปพร้อมกับคำสัญญาว่าจะแต่งงาน แล้วก็ถูกฝังไว้ในดินแดนชายแดนตลอดกาล ก่อนที่ความรักของเราจะเบ่งบาน” นางเหงียน ถิ หนุง กล่าวด้วยเสียงสั่นเครือด้วยความรู้สึก สี่สิบปีผ่านไป และทุกๆ เดือนกรกฎาคม หัวใจของนางหนุงยังคงโหยหาแผ่นดินแห่งวีเซียน (เดิมคือจังหวัดฮาเกียง ปัจจุบันคือจังหวัดตวนกวาง) พร้อมกับความปรารถนาอันไม่สิ้นสุดต่อรักแรกที่ยังไม่สมหวัง

"เมื่อประเทศต้องการพวกเขา พวกเขาก็รู้วิธีที่จะใช้ชีวิตแยกจากกัน"

ทุกปี ในวันครบรอบยุทธการวีเซียน (12 กรกฎาคม) คุณเหงียน ถิ หนุง (เกิดปี 1963 จากอำเภอเกียลัม ปัจจุบันคือตำบลเกียลัม กรุง ฮานอย ) จะเดินทางหลายร้อยกิโลเมตรไปยังสุสานวีเซียนแห่งชาติ (จังหวัดฮาเกียง ปัจจุบันคือจังหวัดตวนกวาง) เพื่อจุดธูปและรำลึกถึงวีรบุรุษผู้เสียสละชีวิต ท่ามกลางหลุมศพนับพัน เธอมักจะใช้เวลานานอยู่ที่หลุมศพของวีรบุรุษเจื่อง กวาง กวี (เกิดปี 1962 เสียชีวิตปี 1985 จากจังหวัดกวางบิ่ญ ปัจจุบันคือจังหวัดกวางตรี) รักแรกของเธอที่เธอรักและหวงแหนตลอดชีวิต

เมื่อหวนนึกถึงอดีต เสียงของนางหนงสั่นเครือด้วยความรู้สึกขณะเล่าว่า “ในปี 1984 หน่วยของนายกวี (กองร้อยที่ 1 กองพันที่ 64 กรมที่ 76 กองวิจัย กองบัญชาการทหารสูงสุด ปัจจุบันคือกรมที่ 2) มาฝึกที่สนามบินเกียลัม (ฮานอย) บ้านของคุณยายอยู่ตรงข้ามสนามบิน ดังนั้นเราจึงเห็นทหารทุกวัน แต่ตอนนั้นฉันไม่ได้สนใจใครเลย ต่อมานายกวีบอกกับฉันว่าเขาเห็นฉันตั้งแต่แรกเห็น เขาบอกว่าฉันเรียบง่ายและมีเสน่ห์ และเขาหวังเพียงว่าจะฝากชะตาชีวิตไว้กับฉัน”

นางสาวหนุงเล่าเรื่องราวความรักของเธอกับทหารผู้เสียชีวิต ตรวง กวาง กวี ด้วยน้ำตาคลอเบ้า

จากการพบปะกันเพียงชั่วครู่เหล่านั้น คุณกวีพยายามหาทางเข้าใกล้หญิงสาวที่เขาชื่นชมมากขึ้น หลังจากการฝึกซ้อม เขาและเพื่อนร่วมทีมก็ไปช่วยชาวบ้านเก็บเกี่ยวข้าวที่ทุ่งนา “ตอนที่ฉันกลับบ้านจากที่ทำงาน ฉันเห็นเขากำลังม้วนแขนเสื้อขึ้นเพื่อช่วยครอบครัวนั้น พอเขาเห็นฉัน เขาก็วิ่งมาช่วยยกมอเตอร์ไซค์ของฉันและถามว่าฉันเหนื่อยไหม จากท่าทางเล็กๆ น้อยๆ เหล่านั้น ฉันก็เริ่มสังเกตเห็นเขามากขึ้นเรื่อยๆ” คุณหนุงเล่า

ในวันต่อมา ทหารหนุ่มคนนั้นใช้ทุกโอกาสที่จะพูดคุยกับเธอ เล่าเรื่องครอบครัว วัยเด็ก และความฝันที่จะมีบ้านเป็นของตัวเอง ความเรียบง่ายและความจริงใจนี้เองที่ค่อยๆ สัมผัสหัวใจของหญิงสาวจากฮานอย

ก่อนที่หน่วยของเขาจะออกจากสนามบินเกียลัมเพื่อไปปฏิบัติภารกิจใหม่ ควีได้สารภาพรักกับเธอ และเธอก็ตอบตกลง “วันนั้น เขาบอกฉันว่าเขามีความสุขมาก และสามารถจากไปได้อย่างสบายใจตราบใดที่ฉันตอบตกลง เขาให้แหวนที่ทำจากหญ้าชนิดหนึ่งแก่ฉัน และพูดว่า ‘ครอบครัวของผมยากจน ไม่มีแหวนทองหรือเงิน มีเพียงแหวนวงนี้เป็นคำสัญญาสำหรับอนาคต’” คุณหนุงเล่าด้วยความสุข

หลังจากหน่วยของกวีได้ย้ายไปฝึกที่อำเภอบาวี (ปัจจุบันคือตำบลบาวี กรุงฮานอย) ทั้งสองก็ติดต่อกันผ่านจดหมายที่เขียนด้วยลายมือ ทุกๆ สี่วัน เขาจะส่งจดหมายมาเล่าเรื่องราวจากสนามฝึก ถามไถ่ถึงสุขภาพของเธอ และย้ำเตือนถึงคำสัญญาของพวกเขา นุงก็ตอบกลับเป็นประจำเช่นกัน โดยเล่ารายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ในชีวิตประจำวันของพวกเขา ผ่านจดหมายเรียบง่ายเหล่านี้ ความรักของพวกเขาก็เติบโตแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา

ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2528 ทหารหนุ่มชื่อ ตรวง กวาง กวี ถูกส่งไปประจำการที่แนวรบวีเซียน (จังหวัดฮาเกียง ปัจจุบันคือจังหวัด ตวนกวาง ) ก่อนออกเดินทาง เขาใช้โอกาสนี้ไปเยี่ยมแฟนสาว ระหว่างรับประทานอาหารกับครอบครัว เขาขออนุญาตพ่อแม่ของหนุงว่าจะแต่งงานกับเธอหลังจากเสร็จสิ้นภารกิจ เมื่อเห็นความรู้สึกที่จริงใจระหว่างทั้งสอง พ่อแม่ของหนุงจึงพยักหน้าเห็นด้วย

ในวันที่เขาจากไป คำสัญญาและจดหมายที่เขียนด้วยลายมือกลายเป็นสายใยเชื่อมโยงระหว่างบ้านเกิดและสนามรบ ในฮานอย หนุงเตรียมเตียงนอนสำหรับงานแต่งงาน ซื้อผ้าห่มลายหางนกยูง และนับวันรอการกลับมาของเขา ในจดหมายของเขา กวีสัญญาว่าหลังจากเสร็จสิ้นภารกิจ เขาจะพาเธอกลับไปที่กวางบิ่ญ (ปัจจุบันคือจังหวัด กวางตรี ) เพื่อไปเคารพศพพ่อแม่ของเขา แล้วไปที่หาดญัตเลเพื่อฮันนีมูนด้วยกัน พวกเขาร่วมกันสานฝันบ้านหลังเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของเด็กๆ

เรื่องราวความรักที่ถูกทิ้งไว้ใน "เตาเผาปูนขาวอายุร้อยปี"

แต่จดหมายเริ่มน้อยลง เดือนหนึ่งผ่านไปโดยไม่มีข่าวคราว จากนั้นก็เดือนกับสิบห้าวัน เกือบสองเดือนผ่านไปแล้ว แต่ตู้จดหมายหน้าบ้านก็ยังว่างเปล่า หนุงรู้สึกกังวล แต่ก็ปลอบใจตัวเองว่า "บางทีเขาอาจไปปฏิบัติภารกิจทางทหาร"

บ่ายวันหนึ่งในเดือนธันวาคม ปี 1985 หญิงสาวได้รับจดหมายจากสหายของพี่ชาย แจ้งให้ทราบว่าสหายเจื่อง กวาง กวี เสียชีวิตที่เนินเขา 772 ขณะปฏิบัติหน้าที่ “พออ่านจดหมายแล้ว ฉันรู้สึกหน้ามืดและเป็นลมไป แม้กระทั่งตอนนี้ 40 ปีต่อมา ฉันก็ยังรู้สึกเศร้าโศกเสียใจอย่างมาก เพราะเขาจากไปโดยที่ยังไม่ได้จูบกับคู่หมั้นของเขาเลย” นางหนุงกล่าวด้วยเสียงสั่นเครือด้วยความรู้สึก

นับตั้งแต่วันที่กวีเสียสละชีวิต เหงียน ถิ หนุง ได้ติดตามเบาะแสทุกอย่างด้วยความหวังที่จะพบสถานที่ฝังศพของเขา “ในปี 2016 โดยบังเอิญ ฉันได้ไปที่สุสานวีเซียนแห่งชาติ (ฮาเกียง ปัจจุบันคือจังหวัดตวนกวาง) เมื่อฉันสอบถาม ผู้ดูแลสุสานได้ให้สมุดรายชื่อทหารที่เสียชีวิตแก่ฉัน ทันทีที่ฉันเปิดดู ชื่อของเจื่องกวาง กวี ก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าต่อตา ฉันพูดไม่ออก น้ำตาไหลอาบแก้ม หลังจากรอคอยมานานหลายปี ในที่สุดฉันก็พบเขา” เธอกล่าว

มีรูปภาพตัวละครประกอบ

สี่สิบปีผ่านไปแล้ว แต่ความเจ็บปวดในใจของเธอก็ไม่เคยจางหายไป ทุกเดือนกรกฎาคม เธอจะรู้สึกกระวนกระวายใจ ในคืนที่นอนไม่หลับ เธอจะนั่งเงียบๆ อยู่ข้างหลุมศพของคนที่เธอรัก และบอกตัวเองว่าเธอต้องใช้ชีวิตให้สอดคล้องกับอดีต

“ฉันหวังเพียงว่าสุขภาพของฉันจะยังแข็งแรงพอที่จะทำอะไรหลายๆ อย่างได้ และแบ่งปันความเจ็บปวดกับผู้ที่ได้รับผลกระทบจากสงคราม เพราะฉันเข้าใจดีว่าสงครามพรากอะไรไปจากฉันบ้าง” ดวงตาของเธอที่เปี่ยมด้วยร่องรอยแห่งกาลเวลา ยังคงเปล่งประกายทุกครั้งที่เธอพูดถึงวัยเยาว์และบุคคลที่เธอไม่มีวันลืม ทุกปีในวันครบรอบการรบในวันที่ 12 กรกฎาคม คุณนายหนุงจะจัดเตรียมการเดินทางไปที่วิเซียนเพื่อจัดพิธีรำลึกถึงวีรบุรุษเจื่องกวางกวีและสหายของเขา

ในเดือนกรกฎาคม ณ ดินแดนชายแดน เมฆแห่งวิเซียนดูเหมือนจะโค้งคำนับอย่างเขินอายต่ออนุสาวรีย์หินที่กลายเป็นสัญลักษณ์แห่งความรักชาติ ในสายลมที่พัดโชย เราได้ยินเสียงเตือนจากคนรุ่นก่อนอย่างชัดเจน: วัยเยาว์ ความรัก และแม้กระทั่งชีวิตของพวกเขาอุทิศให้กับปิตุภูมิอย่างสิ้นเชิง สันติภาพไม่ได้เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ มันถูกซื้อมาด้วยเลือดของทหารและการรอคอยอย่างเงียบงันของผู้ที่เหลืออยู่ ในยามที่ต้องเผชิญกับการสูญเสียเช่นนี้ ทุกย่างก้าวที่เราเดินในวันนี้ต้องเปี่ยมไปด้วยความกตัญญู การใช้ชีวิตอย่างเหมาะสมและมีความรับผิดชอบคือหนทางที่จะสานต่อสิ่งที่ยังไม่เสร็จสิ้น เพื่อไม่ให้การเสียสละในอดีตเลือนหายไป

ข้อความและภาพถ่าย: TRAN HAI LY

ที่มา: https://www.qdnd.vn/phong-su-dieu-tra/phong-su/chi-con-em-giua-thang-bay-vi-xuyen-836135