บ่ายต้นฤดูหนาว

บ่ายต้นฤดูหนาวมาถึงอย่างแผ่วเบา ราวกับมือที่อ่อนโยนวางลงบนไหล่ของนักเดินทาง หมอกบางๆ ปกคลุมท้องฟ้า ดวงอาทิตย์ที่กำลังจะลับขอบฟ้าจางหายไป เหลือเพียงแสงจางๆ บนต้นไม้ที่ไร้ใบ ลมเย็นกว่าปกติ ทันใดนั้น ฉันก็นึกถึงบทกวีของซวน กุ้ยห์ขึ้นมาได้ว่า “ทำไมคุณไม่ติดกระดุมเสื้อโค้ทของคุณล่ะ ที่รัก มันหนาวนะ วันนี้อากาศเริ่มเย็นลงแล้ว” มันพัดพาเอาลมหายใจของฤดูหนาวที่กำลังจะมาถึง พัดเป็นระลอกยาวผ่านต้นไม้ริมถนน ทำให้ทุกสิ่งทุกอย่างส่งเสียงกรอบแกรบ ทั่วทุ่งนา ฝนปรอยเบาๆ เริ่มตก บางราวกับผ้าไหมและเบาเหมือนควัน หยาดฝนเล็กๆ ตกลงบนหลังคากระเบื้องสีน้ำตาล บนทางเดินที่มีรอยเท้า บนใบไม้สีเหลืองที่ยังคงเหลืออยู่ ทำให้พื้นที่ทั้งหมดรู้สึกนุ่มนวล อ่อนโยน และชวนให้คิดถึงอดีตมากขึ้น

เมื่อยืนอยู่ท่ามกลางภาพนั้น หัวใจก็อ่อนโยนลงราวกับใบไม้แห้งที่สัมผัสด้วยน้ำค้าง ทันใดนั้น ความปรารถนาที่จะกลับไปก็ผุดขึ้นมา อยากก้าวเข้าไปในบ้านที่คุ้นเคย บ้านที่มีเตาผิงเก่าแก่ที่ยังคงลุกโชนอยู่เสมอ ท่ามกลางความหนาวเย็นที่ยังคงอยู่ จมูกของฉันก็แสบร้อนเมื่อนึกถึงบ้านหลังเล็กๆ ที่ตั้งอยู่ใต้ต้นอะคาเซียเก่าแก่เมื่อหลายปีก่อน เมื่อยามเย็นย่างเข้ามา ควันจากเตาไฟในครัวก็ลอยขึ้นไปตามสายลมอย่างแผ่วเบา หมุนวนราวกับสายธารแห่งความทรงจำ

ภาพถ่าย: คัง เหงียน

ฉันจำเสียงฟืนแห้งที่แม่จุดในบ่ายวันฤดูหนาวได้อย่างชัดเจน เสียงไฟแตกเปาะแปะ เสียงแม่เป่าลมใส่เตา กลิ่นควันฉุนที่อบอวลไปทั่วบ้าน ในมุมหนึ่งของห้องครัว หม้อน้ำกำลังเดือดเบาๆ กาน้ำชาเล็กๆ เอียงอยู่ ความร้อนทำให้แว่นตาของพ่อพร่ามัวขณะที่ท่านรินชา แสงไฟอุ่นๆ ทอดเงาอ่อนๆ บนใบหน้าของคนที่ฉันรัก สร้างเป็นแสงและเงาที่อ่อนโยนอย่างแปลกประหลาด เหมือนภาพวาดแห่งความทรงจำที่เปลี่ยนสีไปทุกปี โอ้ ทำไมฉันถึงยังคิดถึงแม่และพ่อในบ้านหลังเก่าหลังนั้นในฤดูหนาวอยู่เสมอ?

ที่นั่น ไม่ว่าอากาศจะหนาวแค่ไหน ความอบอุ่นจากผู้คนก็ยังคงอยู่เสมอ มือของแม่ลูบไล้กับมือของฉัน แล้วแนบลงบนแก้มของฉันหลังจากที่อุ่นแก้มด้วยความอบอุ่นจากกองไฟในเตาผิง เท้าที่เปื้อนโคลนของพ่อวางอยู่บนคานไม้ไผ่ข้างเตา ทำให้ฉันรู้สึกคิดถึงและไม่อยากจากไป เสียงหัวเราะเบาๆ ของทุกคน ผสมผสานกับความอบอุ่นของกองไฟและเสียงลมพัดเบาๆ ภายนอก… ทุกครั้งที่ฤดูหนาวกลับมา แค่คิดถึงช่วงเวลานั้นก็ทำให้หัวใจฉันอบอุ่น ราวกับว่าฉันกำลังยืนอยู่หน้ากองไฟในเตาผิงเก่า ไม่ว่าฉันจะอยู่ที่ไหนในโลกก็ตาม

บ่ายวันนี้ ขณะเดินไปตามถนนที่ปกคลุมไปด้วยหมอกสีขาวจางๆ หัวใจของฉันก็เต้นระรัวอีกครั้ง ฉันนึกภาพควันจากห้องครัวลอยละล่องอย่างแผ่วเบาในอากาศชื้นและเย็น ฉันได้ยินเสียงแม่คนไฟ หรือเห็นเปลวไฟริบหรี่ส่องลอดรอยแตกของประตู ทุกอย่างดูคุ้นเคยจนทำให้หัวใจฉันเต้นระรัว อยากจะทิ้งความวุ่นวายทั้งหมดไว้เบื้องหลังและกลับไปยังบ้านหลังเก่า ที่ซึ่งความรักยังคงลุกโชนอยู่เสมอเหมือนไฟในครัวที่ไม่เคยดับ

การมาถึงของฤดูหนาวเตือนใจเราว่า ท่ามกลางวัฏจักรชีวิตที่ไม่มีวันสิ้นสุด ยังมีสถานที่แห่งหนึ่งรอให้เรากลับไป สถานที่เรียบง่ายแบบชนบท แต่เปี่ยมไปด้วยความรักอันอบอุ่นที่ฤดูหนาวไม่อาจลบเลือนได้

ดืองหมี่อาน

ที่มา: https://baokhanhhoa.vn/van-hoa/sang-tac/202512/chieu-chom-dong-8c55e52/