ในยามเย็นของชนบท เสียงนกร้องชวนให้หวนนึกถึงความทรงจำ

QTO - มีเสียงบางอย่างที่ไม่จำเป็นต้องชัดเจน หรือไม่จำเป็นต้องนิยามในแบบที่คนทั่วไปทำกัน แต่เพียงแค่ได้ยินก็เพียงพอที่จะทำให้หัวใจหดหู่ สำหรับฉัน มันคือเสียงนกที่ร้องเรียกเป็ด เสียงที่ดังขึ้นเป็นครั้งคราวในตอนบ่าย นำมาซึ่งความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย ความรู้สึกโหยหา เศร้าโศก ราวกับว่ามีบางสิ่งบางอย่างมาแตะต้องความทรงจำของฉัน แล้วค่อยๆ จางหายไปอย่างช้าๆ

บ้านเกิดของฉันแตกต่างจากในอดีตมาก มันไม่เงียบสนิทอีกต่อไปแล้ว ยังคงมีเสียงรถยนต์บนถนน เสียงผู้คนพูดคุย เสียงเพลงดัง และเสียงลำโพงที่ดังอยู่เป็นประจำ แต่ที่แปลกคือ ท่ามกลางเสียงเหล่านั้น กลับมีช่วงเวลาแห่งความเงียบสงบมากพอที่จะมีเสียงอีกเสียงหนึ่งแทรกเข้ามา—เสียงที่แผ่วเบาแต่ลึกซึ้ง ค่ำคืนในชนบทมักเริ่มต้นด้วยเสียงนั้น

ทิวทัศน์อันเงียบสงบของชนบท - ภาพ: อินเทอร์เน็ต

ขณะที่แสงตะวันสุดท้ายสาดส่องลงบนป่าไผ่ และทุ่งนาถอนหายใจโล่งอกหลังจากเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวัน เสียงนกร้องเรียกเป็ดก็ดังขึ้นมาจากที่ไหนสักแห่ง—จากพุ่มไม้ข้างคูน้ำ หรือจากยอดไผ่เก่าแก่ที่แกว่งไหวเบาๆ ตามสายลม มันไม่ได้ดังมาก แต่ก็มากพอที่จะปลุกจังหวะอันเป็นเอกลักษณ์ จังหวะของชนบท จังหวะของสิ่งต่างๆ ที่ช้าและคุ้นเคย ไม่ยาวนาน ไม่ไกลนัก เพียงจังหวะสั้นๆ เศร้าสร้อย และค่อนข้างซ้ำซาก แต่ความซ้ำซากนี้เองที่ดึงดูดความสนใจ มันไม่ได้กลบเสียงอื่นๆ และไม่ได้พยายามที่จะโดดเด่น มันเพียงแค่คงอยู่ตรงนั้นอย่างสม่ำเสมอ เป็นส่วนหนึ่งของช่วงบ่ายในชนบทที่จะรู้สึกว่างเปล่าหากปราศจากมัน

ตอนเด็กๆ ฉันไม่ได้ใส่ใจความรู้สึกนี้มากนัก เสียงนกร้องเรียกเป็ดเป็นเพียงส่วนหนึ่งของชีวิตที่คุ้นเคย ได้ยินบ่อยจนกลายเป็นเรื่องปกติ แต่ยิ่งโตขึ้น ยิ่งเดินทางไกล และยิ่งใช้ชีวิตอยู่ในสภาพแวดล้อมที่วุ่นวายของเมือง ความรู้สึกนี้ก็ยิ่งชัดเจนขึ้นทุกครั้งที่ฉันได้พบเจอโดยไม่คาดคิด

มันไม่ใช่แค่เสียงอีกต่อไปแล้ว แต่เหมือน "สวิตช์" เล็กๆ ที่เมื่อกดแล้วจะปลุกความทรงจำมากมายขึ้นมา มันแทรกซึมเข้าไปในความทรงจำของทุกคน ปลุกเร้าดินแดนในเทพนิยายจากเรื่องราวของเด็กชายที่เป่าเสียงเป็ด มันปลุกเร้าความโหยหาอันแสนเศร้าต่อคนที่รักที่อยู่ห่างไกล และปลุกเร้าความโหยหาเพื่อนฝูง…

บางที สิ่งที่ทำให้มันคงอยู่ได้ อาจไม่ใช่เพราะมันสวยงาม แต่เพราะมันเป็นของจริง จริงเหมือนกับช่วงบ่ายที่มาถึงทุกวัน จริงเหมือนกับความทรงจำที่ค่อยๆ หลงเหลืออยู่ในใจของแต่ละคน เพียงแค่เสียงหนึ่งดังก้องขึ้นมา ความรู้สึกเก่าๆ ก็ดูเหมือนจะกลับมาอย่างแผ่วเบา แต่ก็มากพอที่จะทำให้หัวใจคนเราห่อเหี่ยวในบ่ายวันธรรมดาๆ วันหนึ่ง และบางที ทุกคนก็คงมีเสียงที่อยากจดจำ สำหรับฉัน มันคือเสียงนกที่ร้องเรียกเป็ด เสียงเล็กๆ แต่ทรงพลังมากพอที่จะยึดเหนี่ยวความรักความผูกพันไว้ได้ทั้งมวล

ดืองหลิง

ที่มา: https://baoquangtri.vn/van-hoa/202604/chieu-que-nghe-tieng-chim-goi-ve-mien-ky-uc-fef07ca/