• การสร้างความมั่นใจในความปลอดภัยจากอัคคีภัยในพื้นที่สวนสนุกและแหล่งช้อปปิ้ง
  • เกษตรกรก้าวเข้าสู่ "โลกดิจิทัล"
  • เลขาธิการ : เราต้องไม่ปล่อยให้ความคิดที่ว่า 'เดือนมกราคมเป็นเดือนแห่งการพักผ่อนและการเฉลิมฉลอง' ยังคงอยู่ต่อไป

เปี่ยมด้วยจิตวิญญาณแห่งชนบท

ท่ามกลางความวุ่นวายของชีวิตสมัยใหม่ งานฝีมือการทำไม้กวาดใน หมู่บ้านชูเมี่ย ยังคงดำเนินไปอย่างเงียบๆ ด้วยจังหวะที่เป็นเอกลักษณ์ของตนเอง ที่นั่นแต่ละครอบครัวคือ "โรงงานขนาดเล็ก" และชาวบ้านแต่ละคนคือช่างฝีมือผู้ขยันขันแข็ง มือที่หยาบกร้านจากการทำงานหนักมาหลายปีค่อยๆ จัดเรียงเส้นใยมะพร้าว มัดห่วงเชือกแต่ละห่วงอย่างแน่นหนา จนได้ไม้กวาดที่แข็งแรงทนทาน ซึ่งเป็นของใช้ในครัวเรือนที่คุ้นเคยและเป็นที่รักในบ้านเรือนมากมาย

สหกรณ์ทำไม้กวาดในหมู่บ้านชูเมีย ตำบลคานห์ฮุง มีสมาชิก 17 คน และส่งไม้กวาดจากมะพร้าวหลายหมื่นชิ้นออกสู่ตลาดทุกปี

ไม่จำเป็นต้องใช้เทคโนโลยีที่ซับซ้อนใดๆ ผู้คนในที่นี้ใช้เพียงใยมะพร้าว เส้นด้ายไนลอน และฝีมืออันชำนาญ เบื้องหลังความเรียบง่ายนี้คือประสบการณ์อันล้ำค่าที่สืบทอดกันมาหลายชั่วอายุคน ไม้กวาดแต่ละอันจึงไม่ใช่แค่ผลิตภัณฑ์ แต่ยังเป็นความทรงจำ – ความทรงจำในวัยเด็กที่เติบโตมาข้างๆ สวนมะพร้าว ความทรงจำเกี่ยวกับเหงื่อของสตรีผู้ขยันขันแข็ง และความทรงจำเกี่ยวกับชีวิตที่ผูกพันกับธรรมชาติอย่างใกล้ชิด

จากยุคแรกเริ่มที่วัสดุในการทำไม้กวาดประกอบด้วยต้นกกที่ขึ้นอยู่ตามริมแม่น้ำและคลอง จนกระทั่งวัตถุดิบเริ่มขาดแคลน ผู้คนจึงปรับเปลี่ยนมาใช้เส้นใยมะพร้าวอย่างยืดหยุ่น ความยืดหยุ่นนี้ไม่เพียงแต่ทำให้งานฝีมือนี้คงอยู่ต่อไป แต่ยังเปิดเส้นทางที่ยั่งยืนมากขึ้นด้วย นั่นคือ ไม้กวาดจากเส้นใยมะพร้าวมีความทนทาน เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม และได้รับความนิยมมากขึ้นในตลาด และจากรากฐานนั้น ฝีมืออันชำนาญของเหล่าสตรีก็ยังคงสร้างสรรค์ต่อไป โดยเติมชีวิตชีวาให้กับผลิตภัณฑ์ใหม่ๆ เช่น ไม้กวาดที่ทำจากก้านใบปาล์ม ซึ่งเป็นเครื่องพิสูจน์ถึงความมีชีวิตชีวาที่ยั่งยืนของงานฝีมือในชนบท

คุณเล ถิ มาย จากหมู่บ้านชูเมี่ย มีส่วนร่วมในงานฝีมือการทำไม้กวาดมานานกว่า 70 ปีแล้ว

นางเลอ ถิ มาย วัย 70 ปี ยังคงทุ่มเทให้กับงานฝีมือของเธอ โดยถือว่าเป็นส่วนสำคัญที่ขาดไม่ได้ในชีวิตของเธอ ทุกปี เธอทำไม้กวาดนับพันอันด้วยมือของเธอเอง ซึ่งผ่านกาลเวลามานาน สำหรับเธอแล้ว มันไม่ใช่แค่เพียงงาน แต่ยังเป็นความสุข เป็นวิถีชีวิตที่เป็นอิสระ ไม่ต้องพึ่งพาบุตรหลาน ไม้กวาดหนึ่งอันต้องผ่านขั้นตอนที่พิถีพิถันมากมาย ตั้งแต่การลอกและตากเปลือกมะพร้าว การคัดเลือกและจัดเรียงเส้นใยมะพร้าวให้สม่ำเสมอ การมัดแต่ละชั้นให้แน่น ไปจนถึงการทำด้ามจับและการตกแต่งไม้กวาด ทั้งหมดนี้ต้องอาศัยความอดทนและประสบการณ์ ไม้กวาดอาจดูเรียบง่ายและดิบๆ แต่ก็สะท้อนให้เห็นถึงความเอาใจใส่และความทุ่มเทของช่างฝีมือหญิงผู้นี้

รักษาและเผยแพร่

นอกจากการอนุรักษ์คุณค่าดั้งเดิมแล้ว งานฝีมือการทำไม้กวาดยังเปิดโอกาสในการดำรงชีวิตที่มั่นคงให้กับแรงงานในชนบทจำนวนมาก โดยเฉพาะผู้หญิงและผู้สูงอายุ พวกเขาสามารถหารายได้เสริมได้โดยไม่ต้องออกจากบ้านเกิดและไม่ต้องกังวลเรื่องเวลา

สำหรับคุณนายเลอ ถิ ฮ็อก ความสุขเรียบง่ายในวัยชราคือช่วงเวลาว่างๆ ที่ได้ใช้ไปกับการทำไม้กวาดให้เช่า เส้นใยมะพร้าวแต่ละเส้นที่เธอจัดการกลายเป็นแหล่งรายได้เล็กๆ แต่สม่ำเสมอ ช่วยให้เธอใช้ชีวิตได้อย่างอิสระมากขึ้น “เงินเล็กๆ น้อยๆ สะสมกัน” และในแต่ละเดือนเธอได้เงินมาสองสามล้านดอง ไม่ใช่จำนวนมาก แต่ก็เพียงพอสำหรับค่าใช้จ่ายในชีวิตประจำวันของเธอ

นางเลอ ถิ ฮ็อก ทำไม้กวาดจากมะพร้าวให้เช่าแก่สมาชิกสหกรณ์เป็นประจำ โดยได้ค่าตอบแทนไม้กวาดแต่ละอัน 5,000 ดง เธอทำไม้กวาดได้วันละ 50 อัน

ที่จริงแล้ว หลายครัวเรือนในหมู่บ้านชูเมี่ยมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นได้ด้วยอาชีพนี้ โดยเฉลี่ยแล้ว คนงานแต่ละคนสามารถหารายได้ 3-4 ล้านดงต่อเดือน ขึ้นอยู่กับปริมาณสินค้า ที่สำคัญกว่านั้นคือ เป็นแหล่งรายได้ที่ยั่งยืน เหมาะสมกับสภาพชนบทในช่วงนอกฤดูกาล

เพื่อป้องกันไม่ให้งานฝีมือนี้สูญหายไป สหภาพสตรีของชุมชนจึงได้จัดตั้งสหกรณ์ทำไม้กวาดขึ้น โดยมีสมาชิกเป็นสตรีที่มีประสบการณ์ในด้านนี้มานานหลายปีถึง 17 คน สหกรณ์นี้ไม่เพียงแต่ส่งเสริมการทำงานร่วมกันเท่านั้น แต่ยังสนับสนุนให้สตรีพัฒนาทักษะ ส่งเสริมผลิตภัณฑ์ และหาตลาดอีกด้วย ส่งผลให้ไม้กวาดจากมะพร้าวไม่ได้จำกัดอยู่แค่ในหมู่บ้านและชุมชนอีกต่อไป แต่ค่อยๆ ขยายไปยังพื้นที่อื่นๆ อีกมากมาย

นางสาวฟาน กัม โลน ประธานสหภาพสตรีตำบลคั้ญฮุง กล่าวว่า

ในยุคที่ผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมสะดวกสบายมากมาย ไม้กวาดใยมะพร้าวยังคงมีความสำคัญเป็นพิเศษ ด้วยความทนทาน เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม และคุ้นเคยกันดี แต่มากกว่าแค่เครื่องมือ มันคือผลิตภัณฑ์ที่สะท้อนถึงความขยันหมั่นเพียรและพลังของผู้หญิง ที่รักษาจิตวิญญาณของชนบทไว้ด้วยสิ่งเรียบง่ายที่สุด

และทุกวันในหมู่บ้านชูเมี่ย เสียงการเด็ดใบมะพร้าวและการมัดไม้กวาดก็ยังคงดังก้องอยู่เป็นประจำ ราวกับเป็นการยืนยันอย่างเงียบๆ ว่า มีคุณค่าบางอย่าง แม้จะเรียบง่าย แต่ก็แข็งแกร่งพอที่จะคงอยู่ได้ตลอดหลายปี

เกียว นูอง

ที่มา: https://baocamau.vn/choi-cong-dua-sinh-ke-ben-bi-tu-hon-que-a127129.html