รถบรรทุกฟืนคันสุดท้ายของปี

หลังจากเรียนจบมหาวิทยาลัย ฉันได้งานที่หน่วยงานราชการและปักหลักอยู่ที่เมืองดาลัด เมืองในฝันแห่งนี้ ดังนั้น ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ครอบครัวเล็กๆ ของฉันจึงไม่ได้ใช้เตาฟืนอีกเลย

ภาพเตาผิงและควันสีฟ้าที่ลอยขึ้นมาจากส่วนต่อเติมห้องครัวของบ้านมุงจากในชนบทในช่วงฤดูหนาว ยังคงติดตรึงอยู่ในความทรงจำของฉันทุกครั้งที่นึกถึงวันเหล่านั้น ในช่วงต้นทศวรรษ 1980 ทุกสิ้นปี ไม่เพียงแต่ครอบครัวของฉันเท่านั้น แต่ครอบครัวส่วนใหญ่ในอำเภอหามถวนนาม ไม่ว่าพวกเขาจะทำอะไรอยู่ ก็จะเตรียมฟืนกองใหญ่ไว้บนระเบียงเพื่อใช้เป็นเชื้อเพลิงในเตาผิงในช่วงเทศกาลตรุษจีน

ฟืนใช้สำหรับหุงต้มอาหารและต้มน้ำทุกวัน นอกจากนี้ยังใช้เป็นเชื้อเพลิงสำหรับเตาอบเพื่อคั่วข้าว ทำข้าวพอง และอบขนมเค้ก ใช้ทำขนมบánh cên cên ... ฉันไม่รู้ว่าการเดินทางไกลแค่ไหน แต่สถานที่อย่างเช่น บาเบา, ทอนบา, ฮัมกัน, หมี่แทง, สุ่ยเกียต, ดันทุ่ง, รวงฮวาง... เป็นสถานที่ที่ผู้คนมักไปเก็บฟืน ฟืนที่นำกลับมานั้นเป็นท่อนแห้งที่คัดเลือกมาอย่างดีในเรื่องความตรง โดยตัดปลายออก มีความยาวประมาณ 4 ถึง 6 เมตร และเส้นผ่านศูนย์กลาง 30 เซนติเมตรขึ้นไป ท่อนส่วนใหญ่ไหม้เกรียมและเสียหาย เนื่องจากผู้คนเผาไร่นาขณะที่ไม้ยังสดอยู่ รถบรรทุกแต่ละคันสามารถบรรทุกได้เพียง 10 ถึง 15 ท่อน ขึ้นอยู่กับความยาวและขนาดของท่อนไม้ บางปีพ่อของฉันจะไปเก็บฟืนในป่า 3 ถึง 4 เที่ยว เพื่อเก็บไว้ใช้ในการหุงต้มตลอดฤดูฝนถัดไป นอกจากนี้ ในช่วงปลายปี นอกจากการเก็บฟืนแล้ว ผู้คนในหมู่บ้านของฉันยังเก็บมะขามเพื่อใช้ทำขนมข้าว แยม และมะขามแห้งสำหรับทำน้ำจิ้มและน้ำมะขามอีกด้วย นอกจากนี้ พวกเขายังออกไปหาและตัดกิ่งดอกแอปริคอตสีเหลือง เด็ดใบ เผาราก แล้วแช่น้ำไว้จนถึงช่วงเทศกาลตรุษจีน เมื่อดอกไม้บานสะพรั่งเพื่อนำมาตกแต่งบ้าน

ผมและพี่น้องจะเลื่อยฟืนที่เรานำกลับบ้านเป็นท่อนเล็กๆ สั้นๆ ยาวประมาณ 40 เซนติเมตร จากนั้นเราจะใช้ค้อนและมีดพร้าสับมันเป็นชิ้นเล็กๆ อีกห้าถึงเจ็ดชิ้นเพื่อเก็บไว้ในครัวให้คุณยายและคุณแม่ใช้ทำอาหาร ความทรงจำเกี่ยวกับชนบทอันเงียบสงบที่อยู่ติดกับเมืองฟานเถียตปลุกเร้าความโหยหาอย่างลึกซึ้งในช่วงปลายฤดูหนาวในยุคแห่งความยากจน ผมไม่มีวันลืมภาพของพ่อที่เลือกฟืนแห้งๆ อย่างขยันขันแข็ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งฟืนที่ติดไฟได้นานและมีควันน้อย รวบรวมเป็นมัดๆ เพื่อขนกลับบ้านด้วยเกวียนเทียมวัว ในช่วงวันสุดท้ายของปี หญ้าในป่าเหี่ยวเฉา และในบางแห่งก็ถูกไฟไหม้ ควายและวัวกินเพียงฟางแห้งๆ ที่เจ้าของนำมาให้ และดื่มน้ำโคลนจากลำธารที่เหลืออยู่เพื่อให้มีแรงลากเกวียนฟืนกลับบ้าน

ชีวิตเปลี่ยนไป จากเมืองสู่หมู่บ้าน บ้านเรือนเปลี่ยนจากเตาฟืนเป็นเตาแก๊ส เตาไฟฟ้า หม้ออัดแรงดัน หม้อหุงข้าวไฟฟ้า กาต้มน้ำไฟฟ้า และเตาไมโครเวฟ ถึงแม้ว่าฉันและพี่น้องจะซื้อเตาแก๊สและหม้อหุงข้าวไฟฟ้าให้แม่แล้ว แต่แม่ก็ยังคงใช้เตาเก่าที่มีฟืนสามหัวอยู่ แม่เก็บเปลือกมะพร้าวแห้งมาสับเพื่อต้มน้ำทำยา บางครั้งก็ตุ๋นปลาหรือหุงข้าวเมื่อจำเป็น แม่มักจะบอกเราว่า “ทุกครั้งที่ฉันนั่งข้างเตาฟืนสามหัว ฉันจะเห็นภาพของยายและสามีที่รักของฉันในแสงไฟที่ริบหรี่ แล้วน้ำตาจะไหลออกมา ฉันไม่รู้ว่าเป็นเพราะควันแสบตาหรือเพราะคิดถึงคนที่ฉันรัก” ระหว่างที่ฉันไปเยี่ยมบ้าน ฉันชอบกลิ่นควันจากเตาที่แม่ต้มน้ำ เวลาได้นั่งข้างๆ แม่ เปลวไฟจากฟืนลุกโชนอย่างรุนแรง เปลวไฟแห่งความรักจากคุณยาย คุณแม่ และคุณพ่อ ผู้เลี้ยงดูพวกเรามา ยังคงลุกโชนอยู่ในความทรงจำของฉัน และอยู่กับฉันมาเกือบตลอดชีวิต

แหล่งที่มา