สิ่งเรียบง่าย: กลิ่นหอมของฤดูใบไม้ร่วง ข้าวเหนียวโรยเกล็ดข้าวสีเขียว ความเมตตาของมนุษย์

เมื่อหวนนึกถึงเสน่ห์ของปลายฤดูใบไม้ร่วง ฮานอยก็สงบนิ่งราวกับท่วงทำนองเก่าแก่ สายลมพัดพาเอาความหอมของดอกไม้สีเหลืองอ่อนไปตามถนนหนทาง สัมผัสความทรงจำของผู้ที่อยู่ห่างไกลบ้านเกิด ท่ามกลางชีวิตที่เร่งรีบ เพียงแค่เหลือบมองพ่อค้าแม่ค้าข้างทางที่ขายข้าวเหนียวโรยเกล็ดข้าวเขียว ก็เพียงพอที่จะพาเราย้อนกลับไปยังดินแดนแห่งความทรงจำที่ความเรียบง่ายยังคงอยู่

ฉันแวะซื้อข้าวเหนียวห่อใบบัวมาหนึ่งห่อ ความอบอุ่นแผ่ซ่านผ่านใบบัว พัดพาเอาความหอมบริสุทธิ์ของสวรรค์และโลกมาด้วย เม็ดข้าวเหนียวแต่ละเม็ดที่เหนียวนุ่ม ผสมกับถั่วเขียว มะพร้าวขูด และงาคั่วเล็กน้อย เรียบง่ายแต่ลงตัวอย่างสมบูรณ์แบบ ท่ามกลางเมืองที่ทันสมัย ​​อาหารพื้นบ้านจานนี้ยังคงรักษาเสน่ห์เรียบง่ายที่คุ้นเคยเอาไว้ ราวกับเป็นส่วนหนึ่งของจิตวิญญาณ ของฮานอย

ขณะกินข้าวเหนียวกับข้าวเกรียบอ่อนในเช้าอากาศเย็นๆ ฉันก็หวนนึกถึงช่วงเวลาเรียนหนังสือที่อยู่ไกลบ้านขึ้นมาทันที เช้าตรู่เหล่านั้นระหว่างทางไปโรงเรียน อาหารเช้าของฉันก็คือข้าวเหนียวกับข้าวเกรียบอ่อนที่ซื้ออย่างเร่งรีบจากพ่อค้าแม่ค้าหน้าโรงเรียน ตอนนั้นฉันไม่มีเงินในกระเป๋ามากนัก แต่ข้าวร้อนๆ สักกำมือก็เพียงพอที่จะเริ่มต้นวันอันยาวนานด้วยพลังเต็มเปี่ยม กลิ่นหอมของข้าวเกรียบอ่อน กลิ่นอายของแสงแดดอ่อนๆ บนใบบัว เสียงเรียกคุ้นเคยของพ่อค้าแม่ค้าในเมืองเล็กๆ...ทั้งหมดนี้กลายเป็นความทรงจำที่ยากจะลืมเลือนในวัยเยาว์ที่เรียบง่ายแต่สวยงามของฉัน

วันนี้ ณ ใจกลางกรุงฮานอย ฉันได้สัมผัสถึงความอบอุ่น ความคุ้นเคย และความรักอีกครั้ง โดยไม่ต้องมีการโฆษณาชวนเชื่อ ข้าวเหนียวโรยเกล็ดข้าวสีเขียวบอกเล่าเรื่องราวของตัวเองอย่างเงียบๆ เรื่องราวเกี่ยวกับความเพียรพยายามของคนทำงาน วิถีชีวิตเรียบง่ายของชาวฮานอย และวิธีที่พวกเขาแบ่งปันความอบอุ่นผ่านของขวัญเล็กๆ น้อยๆ ข้าวเหนียวหนึ่งห่อไม่ใช่แค่เพียงอาหารเช้า แต่ยังเป็นสัญลักษณ์ของการเชื่อมโยงระหว่างมนุษย์ – ความรู้สึกที่ทำให้แม้แต่ผู้มาเยือนจากแดนไกลก็รู้สึกถึงมิตรภาพและความใกล้ชิด

ฮานอยอาจงดงามที่สุดในฤดูใบไม้ร่วง เมื่อทุกอย่างดูช้าลง ท่ามกลางกลิ่นหอมของข้าวเหนียวอ่อน เราจะได้ยินจังหวะของท้องถนน สัมผัสถึงความละเอียดอ่อน ลึกซึ้ง และความเป็นมนุษย์อย่างแท้จริงของผู้คน ทุกย่างก้าวที่เดินผ่านย่านเมืองเก่า ทุกครั้งที่ได้ยินเสียงร้องว่า "ข้าวเหนียวร้อนๆ กับข้าวเหนียวอ่อนอยู่นี่..." หัวใจก็รู้สึกสงบ ปรากฏว่าท่ามกลางชีวิตสมัยใหม่ สิ่งที่ดึงดูดใจผู้คนอย่างแท้จริงไม่ใช่ตึกระฟ้าสูงตระหง่าน แต่เป็นรสชาติแบบดั้งเดิม ความรู้สึกที่ได้สัมผัสกับความทรงจำของตนเอง

ท่ามกลางถนนหนทางอันพลุกพล่านของเมือง ฉันตระหนักว่ากลิ่นหอมของข้าวเกรียบอ่อนไม่ใช่แค่รสชาติ แต่ยังเป็นความทรงจำ เป็นวิธีที่ชาวฮานอยใช้รักษาจิตวิญญาณของตนไว้ท่ามกลางกระแสความทันสมัย ​​เช่นเดียวกับฉัน หลายคนมองหาพ่อค้าแม่ค้าขายข้าวเกรียบอ่อนไม่ใช่แค่เพื่อกิน แต่เพื่อค้นหาความสงบ เพื่อชะลอความกังวลลง อาจเป็นเพราะเหตุนี้ ฮานอยถึงแม้จะเปลี่ยนแปลงไปทุกวัน แต่ก็ยังคงปลุกความทรงจำอันแสนดีเสมอ เพราะในข้าวเกรียบอ่อนสีเขียวแต่ละเม็ด ไม่ได้มีเพียงกลิ่นอายของฤดูใบไม้ร่วง แต่ยังมีทั้งความหวานชื่นของความเมตตาของมนุษย์ สิ่งเล็กๆ น้อยๆ ที่เพียงพอที่จะทำให้เมืองนี้เปี่ยมไปด้วยจิตวิญญาณของชาวเวียดนาม

ฉันเดินออกจากหัวมุมถนนพร้อมกับข้าวเหนียวห่ออุ่นๆ ในมือ กลิ่นหอมของใบบัวยังคงติดอยู่ที่ปลายนิ้ว เตือนใจฉันว่ายังมีสิ่งเรียบง่ายมากมายที่เพียงพอที่จะปลอบประโลมจิตใจได้ กลิ่นอายของฤดูใบไม้ร่วง ข้าวเหนียวผสมข้าวกล้อง และความอบอุ่นของมนุษย์ สามรสชาติที่ผสมผสานกันจนเกิดเป็นแก่นแท้ของฮานอย ทำให้ใครก็ตามที่เคยมาเยือนอยากกลับมาอีกครั้ง เพียงเพื่อจะได้พบความสงบสุขท่ามกลางชีวิตที่วุ่นวายนี้

แขวนของฉัน

ที่มา: https://baodongnai.com.vn/van-hoa/202511/dieu-gian-di-huong-thu-xoi-com-tinh-nguoi-71908bf/