เมื่อพูดถึงศิลปะการตกแต่งของชาวซาโพในจังหวัด ลาว กาย คนส่วนใหญ่มักนึกถึงงานปักลูกปัดและงานปักด้ายเป็นอันดับแรก ศิลปะรูปแบบนี้ได้รับการยอมรับจากกระทรวงวัฒนธรรม กีฬา และการท่องเที่ยวให้เป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติในด้านความรู้พื้นบ้านเมื่อปี 2557
![]() |
ผู้หญิงในเมืองซาโพ ( ลาวไค ) ปักลวดลายบนเสื้อผ้าพื้นเมืองของพวกเธออย่างพิถีพิถันทุกฝีเข็ม |
สิ่งแรกที่เห็นเมื่อได้เห็นชุดซาโฟคือเสื้อแขนสั้นแบบสวมหัว คอเหลี่ยม และเปิดหลังเล็กน้อย ทำให้รู้สึกสบายตัว ผ้าสีครามเข้มเป็นพื้นหลังที่ช่วยขับเน้นงานปักที่สดใสให้โดดเด่น แต่ละส่วนของเสื้อแบ่งอย่างสมมาตร โดยผู้หญิงจะปักลวดลายที่คุ้นเคยของภูเขาและป่าไม้ เช่น ต้นสน ผีเสื้อ หลังคา หรือดาวแบบมีสไตล์ สีหลักคือสีแดง เหลือง และเขียว ที่โดดเด่นแต่กลมกลืนกัน ครอบคลุมทั้งตัวตั้งแต่คอและกระโปรงไปจนถึงชายกระโปรง สร้างรูปลักษณ์ที่เป็นเอกลักษณ์และมีชีวิตชีวา
![]() |
| แต่ละฝีเข็มที่ทำจากด้ายสีแดงสดใส ถูกปักด้วยมืออย่างพิถีพิถันโดยหญิงชาวซาโฟ |
ในอดีต ชาวซาโพเคยปลูกฝ้าย ปั่นด้าย และทอผ้า แต่เมื่อเวลาผ่านไป งานทอผ้าแบบดั้งเดิมก็ค่อยๆ เสื่อมถอยลง อย่างไรก็ตาม งานปักผ้ายังคงได้รับการอนุรักษ์ไว้อย่างดี คุณหู ฮี วี จากตำบลเมืองโบ เล่าว่า แต่ละส่วนของเสื้อผ้าจะถูกตัดแยกกันและปักทีละชิ้น เมื่อลวดลายลงตัวแล้วจึงนำมาประกอบกันเป็นชุดที่สมบูรณ์ ลูกปัดที่เก็บจากต้นไม้ในป่ารอบๆ บ้านก็ถูกนำมาประดิษฐ์และติดลงบนเสื้อผ้าด้วยมือ เพื่อสร้างประกายระยิบระยับแบบพื้นบ้านที่วัสดุอุตสาหกรรมไม่สามารถเลียนแบบได้ง่ายๆ
ในบ้านไม้ไผ่เรียบง่าย ภาพของหญิงสาวนั่งข้างกองไฟ ปักผ้าอย่างพิถีพิถันทีละฝีเข็ม กลายเป็นภาพที่คุ้นเคย การถ่ายทอดงานฝีมือเกิดขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติในชีวิตประจำวัน ผู้ใหญ่แนะนำคนรุ่นใหม่ พี่สาวสอนน้องสาว และเป็นเช่นนี้เรื่อยไปหลายชั่วอายุคน พวกเธอไม่ได้เพียงแต่สร้างสรรค์เสื้อผ้า แต่ยังรักษาความทรงจำของชุมชนและเอกลักษณ์ของกลุ่มชาติพันธุ์ของตนไว้ด้วย
ท่ามกลางความวุ่นวายของชีวิตสมัยใหม่ เครื่องแต่งกายแบบดั้งเดิมของชาวซาโฟยังคงเป็นที่รักและหวงแหน ตะเข็บสีแดงสดใสแต่ละเส้นไม่เพียงแต่เป็นเครื่องประดับเท่านั้น แต่ยังช่วยอนุรักษ์เอกลักษณ์ทางวัฒนธรรมของกลุ่มชาติพันธุ์ไม่ให้เลือนหายไปตามกาลเวลา
ที่มา: https://www.qdnd.vn/van-hoa/doi-song/doc-dao-trang-phuc-nguoi-xa-pho-o-lao-cai-1025626











