แม่น้ำยังคงไหลอยู่

ฮันห์นั่งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำ มองดูสายน้ำไหลเอื่อยๆอยู่เบื้องหน้า น้ำในแม่น้ำขุ่นมัว ราวกับกำลังแบกรับความเศร้าโศกนับไม่ถ้วนที่ไม่มีใครเอ่ยถึง ในหมู่บ้านริมแม่น้ำเล็กๆ แห่งนี้ ผู้คนคุ้นเคยกับการมองฮันห์ด้วยความสงสัยปนกับความสงสารเล็กน้อย “ฮันห์หย่าร้าง เลี้ยงลูกสองคนคนเดียว น่าเศร้าจัง” พวกเขาพูดเช่นนั้น แต่ฮันห์ไม่สนใจ เธอชินกับเสียงกระซิบกระซาบเหล่านั้นแล้ว เหมือนสายลมที่พัดผ่านผืนน้ำ ก่อให้เกิดระลอกคลื่นก่อนจะหายไป

หลังจากแต่งงานมา 15 ปี ฮันห์เคยคิดว่าเธอจะรักษาบ้านหลังนี้ไว้ได้ แม้ว่ามันจะสั่นคลอนราวกับสะพานไม้ไผ่ข้ามคลองเล็กๆ ก็ตาม แทม สามีของเธอ ไม่ใช่คนเลว เพียงแต่เขามีอารมณ์ฉุนเฉียวที่คาดเดาไม่ได้ ในคืนที่เขาเมา คำพูดของเขาคมกริบราวกับมีด บาดลึกเข้าไปในหัวใจของฮันห์ เธออดทนเพื่อลูกทั้งสอง เพื่อความฝันของครอบครัวที่สมบูรณ์แบบที่เธอวาดฝันไว้ตั้งแต่ยังสาว แต่แล้วก็มีบางวันที่ฮันห์มองตัวเองในกระจก เห็นดวงตาที่ลึกโบ๋ ไม่รู้จักตัวเองอีกต่อไป “ฉันมีชีวิตอยู่เพื่อใคร?” คำถามนั้นยังคงวนเวียนอยู่ในหัว เหมือนปลาที่ดิ้นรนอยู่บนบกอย่างไม่รู้จบ

วันที่ฮันห์เซ็นเอกสารหย่า เธอตัวสั่น ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความรู้สึกแปลกๆ ที่ได้เลือกตัวเองเป็นครั้งแรก แทมมองเธอ ดวงตาครึ่งหนึ่งโกรธ อีกครึ่งหนึ่งประหลาดใจ “คิดว่าเลี้ยงลูกสองคนไหวเหรอ?” เขาถามด้วยน้ำเสียงท้าทาย ฮันห์ไม่ได้ตอบ เธอเพียงแต่กอดลูกทั้งสองคน—ที อายุสิบขวบ และนา อายุเจ็ดขวบ—ไว้แนบอกเงียบๆ “แม่ทำได้” เธอพูดกับตัวเอง ไม่ใช่กับแทม

ในวันที่ขึ้นศาล ฮานห์ถูกมองราวกับเป็นคนประมาท “ผู้หญิงอายุสี่สิบปี ทิ้งสามีและเลี้ยงลูกคนเดียว จะจัดการได้อย่างไร” เพื่อนบ้านกระซิบกระซาบ ฮานห์เพียงแค่ยิ้มเล็กน้อย เธอรู้ว่าเส้นทางที่เธอเลือกนั้นไม่ได้ปูด้วยกลีบดอกไม้ แต่เธอก็รู้เช่นกันว่าการอยู่ในการแต่งงานที่ความรักจางหายไป เหลือเพียงการทะเลาะวิวาทและน้ำตา เป็นสิ่งที่โหดร้ายที่สุดสำหรับทั้งเธอและลูกๆ

ฮันห์เปิดร้านขายของชำเล็กๆ ริมแม่น้ำ ในตอนเช้า เธอตื่นแต่เช้า ทำอาหารเช้าให้ลูกสองคน พาพวกเขาไปโรงเรียน แล้วก็วุ่นวายกับการซื้อขายสินค้า บางคืน เธอเหนื่อยมากจนอยากจะนอนลงบนเตียงเก่าๆ แต่เสียงหัวเราะของทีและนาจากมุมบ้านก็ดึงเธอขึ้นมา ทีว่องไวและช่วยเหลือดี ช่วยแม่จัดร้าน ส่วนนาตัวน้อยชอบนั่งข้างๆ เธอ เล่าเรื่องโรงเรียนให้ฟัง ช่วงเวลาเล็กๆ ที่อบอุ่นหัวใจเหล่านี้ เปรียบเสมือนแสงแดดที่ส่องผ่านใบไม้ ช่วยเยียวยาบาดแผลในใจของฮันห์

เธอจำได้ว่าครั้งหนึ่งนาเคยถามว่า “แม่คะ ทำไมแม่ไม่ไปอยู่กับพ่อแล้วคะ?” ฮันหยุดสิ่งที่ทำอยู่แล้วมองไปที่ลูกสาว ดวงตาใสซื่อของนาทำให้เธอพูดไม่ออก “พ่อกับแม่เคยรักกัน แต่บางครั้ง การรักกันโดยไม่เข้าใจกันก็มีแต่จะทำร้ายเราทั้งคู่ แม่เลือกที่จะอยู่กับลูกและตี้ เพื่อให้ลูกเติบโตในบ้านที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ” เธอกล่าว นาพยักหน้า ดูเหมือนจะเข้าใจ แต่ก็ยังไม่เข้าใจเสียทีเดียว แต่นับจากนั้นเป็นต้นมา เด็กหญิงตัวน้อยก็กอดแม่บ่อยขึ้น ราวกับกลัวว่าแม่จะหายไป

ชีวิตของแม่และลูกสองคนนั้นไม่ง่ายเลย เงินจากร้านขายของชำแทบจะไม่พอใช้จ่ายในชีวิตประจำวันและซื้อหนังสือให้ลูกๆ แต่เธอก็พอใจ เธอไม่ต้องอยู่ด้วยความหวาดกลัวอีกต่อไป ไม่ต้องนอนไม่หลับเพราะคำพูดที่รุนแรงอีกแล้ว เธอเรียนรู้ที่จะปลูกผักหลังบ้านและทำน้ำปลาขายเอง ทุกบ่าย เธอจะนั่งมองแม่น้ำ รู้สึกเบาเหมือนก้อนเมฆ แม่น้ำไหลไปเรื่อยๆ เหมือนชีวิตของเธอ ไม่เคยหยุด ไม่ว่าจะเผชิญกับพายุมากแค่ไหนก็ตาม

วันหนึ่ง ตีนำใบประกาศเกียรติคุณจากโรงเรียนกลับบ้าน เขายืนอยู่ต่อหน้าแม่ด้วยความเขินอายและพูดว่า “แม่ครับ ผมได้รับรางวัลนักเรียนดีเด่นครับ เมื่อผมโตขึ้น ผมอยากเปิดร้านใหญ่ๆ ให้แม่ครับ” หานยิ้มพลางลูบหัวลูกชาย “สิ่งที่แม่ต้องการก็แค่ให้ลูกกับน้องสาวอยู่กันอย่างมีความสุขและมั่งคั่ง นั่นแหละคือร้านที่ใหญ่ที่สุดของแม่แล้ว” คืนนั้น เธอนั่งลงเขียนบันทึกประจำวัน ซึ่งเป็นสิ่งที่เธอเริ่มทำตั้งแต่หย่าร้าง “หาน แม่ทำได้แล้ว แม่ไม่เพียงแต่เลี้ยงดูลูกๆ แต่ยังบ่มเพาะความฝันของพวกเขาด้วย”

ชาวบ้านริมแม่น้ำค่อยๆ คุ้นชินกับภาพลักษณ์ที่เข้มแข็งของฮันห์ ผู้คนเลิกซุบซิบเกี่ยวกับเธอ แต่เริ่มถามเธอถึงวิธีทำน้ำปลาและปลูกผัก เพื่อนบ้านหนุ่มคนหนึ่งถึงกับพูดว่า "พี่ฮันห์ ผมชื่นชมพี่มากครับ พี่เข้มแข็งได้ด้วยตัวเองจริงๆ" ฮันห์เพียงแค่ยิ้ม เธอไม่ได้มองตัวเองว่าเข้มแข็ง แต่มองเพียงว่าตัวเองใช้ชีวิตอย่างซื่อสัตย์ต่อตัวเอง

สายน้ำยังคงไหลริน พัดพาเอาวันเวลาเก่าๆ และความเจ็บปวดในอดีตไป ฮานห์ยืนอยู่บนระเบียงบ้าน มองดูลูกๆ ทั้งสองเล่นกัน เธอรู้ว่าการหย่าร้างไม่ใช่จุดจบ แต่มันคือจุดเริ่มต้น เส้นทางที่เธอเลือกเดินเพื่อรักษาความสงบในหัวใจและรอยยิ้มบนใบหน้าของลูกๆ

รถราง

ที่มา: https://baokhanhhoa.vn/van-hoa/sang-tac/202506/dong-song-van-chay-1811d6d/