สานฝันบนเวทีให้เป็นจริง!

(NLĐO) - ครูของเราสอนเราเสมอให้ยอมรับอารมณ์ที่แท้จริงเมื่อเข้าสู่อาชีพและในชีวิต

ตอนอายุ 37 ปี ฉันออกจากโรงเรียนแล้ว ทิ้งวันเวลาแห่งการเรียนรู้ที่ ว่า "ถ้าอยากประสบความสำเร็จ จงสร้างสะพาน ถ้าอยากให้ลูกได้รับการศึกษาที่ดี จงทะนุถนอมครูบาอาจารย์" ไว้เบื้องหลังมานานกว่าทศวรรษ การเขียนเรื่องราวของครูที่สอนฉันในสมัยเรียนลงทีละคำนั้น ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยจริงๆ

ครูของฉัน – มีความสามารถและมีความมุ่งมั่น

ความเคารพที่ผมมีต่อครูบาอาจารย์ยังคงไม่ลดลง แต่ความรู้สึกที่ชัดเจนและจริงใจที่สุดจะคงอยู่ตลอดไปในอ้อมกอดอำลาที่ผมได้รับในวันที่ผมจากเมือง วินห์ ลองไปประกอบอาชีพที่เมืองโฮจิมินห์

คุณคงสงสัยว่าฉันจะเขียนถึงใครในบทความประกวดนี้ ในเมื่อหัวข้อยังคงเกี่ยวกับแบบอย่างที่ดีในชีวิตจริงของครู? ฉันอยากเลือกใช้พื้นที่อันมีค่าบนหน้านี้ในแนวทางที่ไม่เหมือนใคร เพื่อแสดงความกตัญญูและเคารพต่อศิลปิน – เพื่อนของฉัน – และเหนือสิ่งอื่นใด คือคำพูดที่ดีที่สุดที่จะอธิบายความสัมพันธ์ของเรา – ครูคนปัจจุบันของฉัน: นักแสดง เลอ เหงียน ตวน อัญ

ตั้งแต่เดือนเมษายนปีนี้ ฉันได้ลงทะเบียนเรียนการแสดงที่โรงละครหงวาน เนื่องจากฉันเริ่มเรียนช้ากว่าเพื่อนคนอื่นๆ จึงทำให้ฉันตามไม่ทัน อีกเหตุผลหนึ่งที่ทำให้ฉันรู้สึกว่าตัวเองตามหลังก็คือ ฉันอายุมากกว่าเพื่อนร่วมชั้นถึง 15 ปี มันเป็นช่องว่างระหว่างวัยที่ใหญ่มากเมื่อเราอยู่ด้วยกัน แต่คุณครูตวนอานกล่าวว่า "ศิลปะไม่รู้จักขอบเขต โดยเฉพาะอายุ" ฉันเคยได้ยินคำนี้มาก่อน แต่พอได้เห็นจากสายตาของท่านแล้ว ฉันเริ่มเชื่อว่ามันเป็นความจริง! เหมือนกับที่ท่านสอนให้ฉันเชื่อมั่นในทุกบทบาทบนเวที

อาจารย์ของฉัน อาจารย์ตวนอันห์ เป็นนักพากย์เสียงด้วย ดังนั้นเสียงของเขาจึงทั้งทุ้มและอบอุ่น เต็มไปด้วยอารมณ์ความรู้สึกที่หลากหลาย อย่างที่คนรุ่น Gen Z พูดกัน มันช่างน่าหลงใหลอย่างเหลือเชื่อ คุณจะถูกดึงดูดเข้าไปในเรื่องราวของเขาในทันที ทุกครั้งที่เขาแสดงบทพูดบนเวที น้ำเสียงและสำเนียงของเขาจะฝังอยู่ในใจฉัน ฉันฝึกฝนซ้ำแล้วซ้ำเล่าที่บ้านเพื่อให้พูดได้เหมือนเขา บางเย็น เขาจะละทิ้งชีวิตส่วนตัวเพื่อ "ทำงานล่วงเวลา" ฝึกซ้อมกับนักเรียนแต่ละคนในชั้นเรียน ขัดเกลาทุกประโยค ทุกคำ และฝึกฝนทุกการเคลื่อนไหวอย่างพิถีพิถัน เพื่อให้ทุกคนสามารถแสดงผลงานที่ดีที่สุดในการสอบปลายภาค เพราะเราฝึกซ้อมกันจนดึกดื่น ทุกคนจึงหิว เราจึงสั่งลูกชิ้นปลาทอดและน้ำมะนาวมากินด้วยกัน กินข้าวไปฝึกซ้อมไปไปไปไปด้วย

ครูของฉัน - เปี่ยมด้วยความรักและความเมตตา

หลายครั้งที่เพื่อนและเพื่อนร่วมงานชวนผมไปแสดงละครสั้นบนเวที ผมมักจะขอร้องว่า "อาจารย์ครับ ผมส่งบทที่เขียนให้อาจารย์แล้ว อาจารย์ช่วยปรับปรุงบทให้ผมหน่อยได้ไหมครับ?" ทันทีที่ส่งไป อาจารย์ตวนอานก็จะตอบกลับมาว่า "โอเคๆ" บางครั้งอาจารย์ยังถามอีกว่า "ทำไมยังไม่ส่งบทมาอีก ผมรอที่จะช่วยให้พวกเธอรู้สึกมั่นใจมากขึ้นอยู่นะ" การสนทนาเหล่านี้เป็นเรื่องธรรมดาและสนิทสนม แต่ก็แฝงไปด้วยความห่วงใยจากอาจารย์ที่มีต่อลูกศิษย์ และความรักอันแรงกล้าของศิลปินที่มีต่อศิลปะการแสดง

ท่ามกลางเรื่องราวมากมายเกี่ยวกับอาจารย์ตวนอันห์นั้น ยังมีช่วงเวลาที่น่าอึดอัดและสับสน เมื่อเราทำให้เขาโกรธ นั่นคือตอนที่เรา (รวมถึงตัวฉันเอง) ไม่ได้ตั้งใจเรียนอย่างจริงจัง ละเลยการบ้านที่เขาให้ ให้ความสำคัญกับสิ่งอื่นในชีวิต หรืออาจจะแค่สนุกสนาน โลก เบื้องหลังเวทีนั้นมีเสน่ห์ดึงดูดทางอารมณ์มากมาย มันง่ายมากที่จะดึงเราออกจากการเรียนอย่างจริงจัง วันหนึ่งในห้องเรียน เขาโกรธมากจนอยากจะออกไป ฉันเห็นความผิดหวังในดวงตาของเขา ในทุกคำพูด แต่เขาก็ไม่ไป แทนที่จะเป็นเช่นนั้น เขาเลือกที่จะให้โอกาสเราอีกครั้งเพื่อแก้ไขข้อผิดพลาด ฉันตระหนักว่าครูไม่เพียงแต่มีความรู้เท่านั้น แต่ยังมี "โอกาส" มากมายนับไม่ถ้วนที่จะมอบให้กับนักเรียนอย่างไม่จำกัด เพื่อแลกกับอนาคตที่สดใสของคนที่พวกเขาได้สอน

ครูตวนอันห์ (ยืนอยู่ด้านหลัง) และนักเรียนในชั้นเรียนละคร K26

นักแสดง Tuan Anh ในบทบาทของนายเฮา - ในละครเรื่อง "Co Nam Cau Muoi"

อาจารย์ตวนอันและผู้เขียนบทภาพยนตร์ในงานเปิดตัวภาพยนตร์เรื่อง "ไห่หมู่" (สองเกลือ)

บางทีเรื่องราวที่ผมเล่ามาข้างต้นอาจฟังดูไม่เหมือนเรื่องราวของครู แต่เหมือนเรื่องราวของเพื่อนร่วมรุ่นมากกว่า อย่างไรก็ตาม มันเป็นความรู้สึกที่แท้จริง และจากทุกคำที่ผมใช้เพื่ออธิบายความผูกพันระหว่างผมกับตวนอัน คำว่า "ครู" ก็เป็นคำแรกที่ผุดขึ้นมาในใจเสมอ เป็นคำที่ผมให้ความเคารพเป็นพิเศษ เขาไม่เพียงแต่จุดประกายความหลงใหลในศิลปะของผมเท่านั้น แต่ยังร่วมเดินทางไปกับเราในการบรรลุความฝันด้วย เขาช่วยให้ผมเข้าใจความหมายของคำว่า "ครู" มากขึ้น เปิดใจผมให้ยอมรับอารมณ์พิเศษที่ผมรู้สึกเมื่อเริ่มก้าวเข้าสู่โลกแห่งศิลปะอันมหัศจรรย์

ฉันไม่รู้ว่าคุณครูจะมีความสุขมากแค่ไหนในแต่ละครั้งที่ฉันโอ้อวดว่า "คุณครูคะ กลุ่มของเราได้แสดงบนเวทีแล้ว!" หรือ "คุณครูคะ วันนี้คุณครูอู (คุณครู - ศิลปินแห่งชาติ ฮง วาน) ชมว่าละครสั้นเรื่องนี้มีความหมายมาก..." แต่ทุกครั้งที่เรานั่งอยู่ในห้องส่งและดูเขาแปลงร่างเป็นตัวละครบนเวที เราก็อยากจะตะโกนออกมาดังๆ ว่า "นั่นคือคุณครูตวนอานของเราทุกคน!" มันเป็นความรู้สึกภาคภูมิใจอย่างยิ่ง ผสมผสานด้วยความเคารพและความใกล้ชิด และมันยังสะท้อนให้เห็นถึงความชื่นชมที่เรามีต่อคุณครูตวนอานด้วย

ขอบคุณคุณครูสำหรับทุกสิ่งทุกอย่าง!

คุณเลอ เหงียน ตวน อัญ เป็นนักพากย์ นักแสดงและผู้กำกับ และอาจารย์สอนวิชาเสียงและการแสดงบนเวทีที่โรงละครหงวาน

บทบาทเด่นๆ:
* การพากย์เสียง:
สเมอร์เฟ็ตต์ (เดอะสเมิร์ฟส์ - ตอนที่ 4 ถึง 8)
อุจิวะ ซาสึเกะ (นารูโตะ)
โซโร (วันพีซ)
เอลฟ์แมน (แฟรี่เทล)
ซุนโกคู (ดราก้อนบอล 1986)

* บทบาทเด่น: คุณฮ่าว ในละครเรื่อง "โค่ นัม เกา มุย", คุณนัม ในละครเรื่อง "ซุย หลิง ฮอน"

ที่มา: https://nld.com.vn/cuoc-thi-nguoi-thay-kinh-yeu-dua-uoc-mo-san-khau-ve-dich-196241031122146441.htm