ถนนไปโรงเรียนหลังน้ำท่วม

หลังจากฝนตกหนักและน้ำท่วมหลายวัน น้ำก็ลดลง ทิ้งไว้ซึ่งภาพที่วุ่นวายราวกับว่าธรรมชาติได้เคลื่อนย้ายสิ่งต่างๆ อย่างไม่เป็นระเบียบ แต่ท่ามกลางภาพนั้น สิ่งที่โดดเด่นที่สุดคือเสียงฝีเท้าเล็กๆ ของเด็กๆ – เสียงฝีเท้าที่กำลังกลับไปโรงเรียน

ในหลายช่วงของถนนใกล้สะพานเบ็นลอย (เขตดงฮวา) โคลนหนาทึบปกคลุมทุกสิ่งทุกอย่าง และร่องรอยการกัดเซาะก็ลึกราวกับปากลำธารที่เชี่ยวกราก แต่บนชั้นดินนั้น เราสามารถมองเห็นรอยเท้าเด็ก ๆ ประทับเป็นเส้นเล็ก ๆ ได้

เด็กๆ เดินทางไปโรงเรียนตามถนนที่เต็มไปด้วยใบไม้ร่วง เศษไม้หัก ไม้ไผ่ที่เปียกน้ำ และแม้แต่หลังคาสังกะสีที่ถูกน้ำพัดปลิวมาจากที่ใดที่หนึ่ง

บางคนสวมรองเท้าแตะที่สายรัดขาด บางคนเดินเท้าเปล่าเพราะรองเท้าแตะขนาดเล็กของพวกเขาถูกน้ำท่วมพัดพาไปหมดแล้ว

เด็กชายในเสื้อเชิ้ตสีขาวซีดจางลงจนกลายเป็นสีโคลน เขาจับกระเป๋าเรียนที่ห่อด้วยถุงพลาสติกไว้แน่นราวกับเป็นสมบัติล้ำค่าที่เปราะบาง

ร่างเล็ก ๆ ของเด็กๆ ยืนอยู่ท่ามกลางพื้นที่กว้างใหญ่และวุ่นวาย แต่ทุกย่างก้าวที่พวกเขาเดินแสดงให้เห็นถึงความเข้มแข็งอย่างเหลือเชื่อ

นักศึกษาจากมหาวิทยาลัยเตย์เหงียนให้กำลังใจนักศึกษาในพื้นที่ประสบอุทกภัยให้เอาชนะความยากลำบากและเรียนต่อให้จบ

โรงเรียนในหลายพื้นที่ยังไม่ได้รับการทำความสะอาด ห้องเรียนยังคงมีโคลนหนาอยู่ตามฐานผนัง หน้าต่างปกคลุมไปด้วยตะไคร่น้ำ และโต๊ะเก้าอี้เอียง แต่เด็กๆ ก็ยังคงมาโรงเรียน พวกเขาไม่สนใจว่าห้องเรียนจะไม่สะอาด กระดานดำยังไม่ได้เช็ด หรือหนังสือเรียนยังไม่แห้งหลังจากตากแดดมาหลายวัน พวกเขารู้เพียงว่า "การได้ไปโรงเรียน" หลังน้ำท่วมเป็นสิ่งสำคัญที่สุด

ในพื้นที่ทางตะวันตกของจังหวัด การเดินทางไปโรงเรียนหลังน้ำท่วมก็ยากลำบากไม่แพ้กัน ถนนไปยังตำบลคูปุยถูกน้ำกัดเซาะจนเป็นร่องลึกคล้ายคูน้ำ และต้องถมดินอย่างเร่งด่วน ส่วนถนนจากใจกลางตำบลครองบงไปยังตำบลฮวาซอนถูกปิดกั้นด้วยหินที่กลิ้งลงมาจากต้นน้ำ ก่อตัวเป็นเนินขนาดใหญ่ ลำธารเล็กๆ ใกล้ตำบลหยางเมา ซึ่งก่อนหน้านี้ข้ามได้ง่าย ก็ยังคงไหลเชี่ยวกราก ถึงกระนั้น เด็กๆ ก็ยังคงฝ่าฟันอุปสรรคต่างๆ เพื่อไปโรงเรียน บางคนต้องเดินเลียบขอบหิน ขณะที่บางคนต้องอ้อมผ่านไร่กาแฟเพื่อให้ไปถึงโรงเรียนทันเวลา

ขณะที่แสงแดดในต้นฤดูหนาวส่องลงมายังสนามโรงเรียน โต๊ะและเก้าอี้ที่ยังเปียกอยู่ถูกผู้ใหญ่ช่วยกันจัดเรียงอย่างเป็นระเบียบไว้ที่มุมห้องเพื่อตากให้แห้ง

ครู ผู้ปกครอง ทหาร และกองกำลังท้องถิ่นต่างนั่งรวมกัน ขูดคราบสกปรกออกจากกระดานดำ และเก็บสมุดเปียกไปตากให้แห้ง และแล้ว เมื่อโรงเรียนเปิดเทอมอีกครั้ง เสียงที่คุ้นเคยเหล่านั้นก็กลายเป็นท่วงทำนองที่อบอุ่นที่สุด

เสียงรองเท้าแตะกระทบพื้นปูนซีเมนต์ที่เปื้อนโคลน เสียงใบไม้แห้งแตกกรอบแกรบใต้ฝ่าเท้า เสียงเก้าอี้และโต๊ะที่ถูกจัดเรียงใหม่ เสียงครูจัดวางตำราเรียนเล่มใหม่...ทั้งหมดนี้ผสมผสานกันเพื่อสร้างจังหวะชีวิตใหม่ในดินแดนที่เพิ่งฟื้นตัวจากพายุและน้ำท่วม

แม้เด็กๆ จะยังคงอ่อนล้าหลังจากอดนอนมาหลายคืนต่อสู้กับอุทกภัยเคียงข้างพ่อแม่ พวกเขานั่งตัวตรง ดวงตาเป็นประกายราวกับดวงดาว พวกเขาเปิดสมุดบันทึกที่ยับยู่ยี่และเริ่มเขียนทีละบรรทัด หากธรรมชาติสามารถทำลายเส้นทางหนึ่งได้ เส้นสายแห่งปากกาเหล่านั้นก็ได้เปิดเส้นทางใหม่ เส้นทางแห่งความหวังและความรู้

เส้นทางสู่โรงเรียนหลังน้ำท่วมไม่ใช่แค่การเดินทางธรรมดาๆ มันคือการกลับมาของความหวัง รอยเท้าของเด็กแต่ละคนบนโคลนนั้นพกพาความอบอุ่นของอนาคต พื้นที่ที่บ้านเรือนถูกน้ำพัดพา สัตว์เลี้ยงสูญหาย และพืชผลเสียหาย…ยังคงยืนหยัดอย่างแข็งแกร่งเพราะเด็กๆ เช่นพวกเขา ผู้ที่รู้วิธีเอาชนะโคลนเพื่อแสวงหาความรู้ ผู้ที่รู้วิธีใช้ดวงตาอันบริสุทธิ์ของพวกเขาเพื่อปลอบประโลมความเจ็บปวดของครอบครัว ผู้ที่รู้วิธีทำให้เช้าวันหลังน้ำท่วมเบาบางลง ดังนั้น เส้นทางสู่โรงเรียนหลังน้ำท่วมจึงไม่ใช่แค่เส้นทางสำหรับเด็กๆ มันคือเส้นทางของแผ่นดินเกิดทั้งหมด หัวใจของชีวิต และเป็นเครื่องพิสูจน์ว่าแม้หลังจากเอาชนะอันตรายแล้ว ก็ยังมีหนทางที่จะเริ่มต้นใหม่ได้เสมอ

ที่มา: https://baodaklak.vn/xa-hoi/202512/duong-den-truong-sau-lu-58706ce/