ตะกร้าปลาของแม่

(GLO) - เช้าตรู่ เมื่อเสียงขันแรกของไก่หนุ่มผสานกับเสียงเรือประมงกระทบฝั่งในแม่น้ำ แม่ของฉันก็ตื่นขึ้นมา ข้างกองไฟที่ริบหรี่ในเตาผิง เธอเตรียมตัวอย่างเงียบๆ เพื่อไปตลาดอีกวัน วันนี้เธอจะต้องแบกปลาไปตลาดอำเภออีกครั้ง

คันเบ็ดที่แม่ใช้แบกปลาไม่ได้แค่บรรจุปลาสดๆ ที่เพิ่งจับได้จากกระชังหรือจากแม่น้ำเท่านั้น แต่ยังเป็นสัญลักษณ์ของการทำงานหนักและความเหนื่อยยากของเธอด้วย คันเบ็ดเหล่านั้นสึกกร่อนไปตามกาลเวลา คันเบ็ดเหล่านั้นได้แบกรับความกังวลและความฝันมากมายนับไม่ถ้วนเกี่ยวกับชีวิตที่ดีกว่าสำหรับลูกๆ ของเธอ

ภาพประกอบ: บาว ตรัม

แม่ของฉันไม่ได้มีการศึกษาสูง ไม่ได้เก่งเรื่องตัวอักษรหรือคณิตศาสตร์ แต่ท่านรู้จักคำนวณทุกบาททุกสตางค์อย่างชาญฉลาด และรู้วิธีดูแลลูกๆ ด้วยความรักอันไร้ขอบเขต ในเช้าวันหนาวๆ ท่านจะแบกสัมภาระบนบ่า เดินจากหมู่บ้านไปยังตลาดในอำเภอ เท้าของท่านคุ้นเคยกับทุกหลุมบ่อบนถนน ทุกก้อนหินที่ไม่เรียบเสมอกันข้างทาง ทุกย่างก้าวล้วนยากลำบาก แต่ก็เต็มไปด้วยความรัก

ตลาดประจำอำเภอนั้นแออัดและเสียงดัง ท่ามกลางฝูงชน แม่ของฉันนั่งเงียบๆ ข้างตะกร้าปลาของเธอ ดวงตาของเธอมองไปยังสายตาของผู้คนที่เดินผ่านไปมาอย่างครุ่นคิด เธอเลือกปลาที่ดีที่สุด ล้างให้สะอาด และจัดเรียงอย่างเป็นระเบียบลงบนใบตองสีเขียว ปลาเหล่านั้นส่งกลิ่นหอมของแม่น้ำและน้ำในบ้านเกิดของเธอ การขายปลานั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเสมอไป

บางวันตลาดก็คึกคัก ปลาขายหมดเร็ว และแม่ก็กลับบ้านเร็วพร้อมตะกร้าด้วยความรู้สึกโล่งใจ แต่บางวันแม่ก็จะนั่งอยู่ที่นั่นจนถึงเที่ยงวัน ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวล แม่จะนำปลาที่ขายไม่หมดกลับบ้าน นำไปตุ๋นในน้ำซอสเค็มๆ แล้วเก็บไว้กินทีหลัง แม้จะทำงานหนักแค่ไหน แม่ก็ไม่เคยบ่น แม่พูดว่า "ตราบใดที่ลูกๆ ของฉันมีอาหารและเสื้อผ้า ไม่ว่าฉันจะทำงานหนักแค่ไหนก็ไม่เป็นไร"

ฉันจำช่วงบ่ายเหล่านั้นได้ดี เมื่อดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าหลังป่าไผ่ของหมู่บ้าน แม่ของฉันจะกลับบ้านพร้อมตะกร้าเปล่า มือของเธอมีกลิ่นปลาจางๆ แต่ใบหน้าของเธอยังคงสดใสด้วยรอยยิ้ม ทุกครั้งที่เธอเปิดถุงผ้าเก่าๆ และหยิบเหรียญที่พับไว้อย่างเรียบร้อยออกมา ฉันเห็นว่ามันไม่ได้มีแค่เงิน แต่ยังรวมถึงเหงื่อของเธอ ความรักอันไร้เงื่อนไขที่เธอมีต่อลูกๆ ด้วย

ฉันเติบโตขึ้นและออกจากหมู่บ้านไปเมืองเพื่อศึกษาต่อ วันที่ฉันเก็บกระเป๋าเดินทางไปเมือง แม่ของฉันยื่นเงินปึกหนึ่งให้ฉัน—เงินที่เธอเก็บสะสมมาจากการขายของในตลาดตอนเช้าตรู่ มือที่หยาบกร้านและนิ้วเรียวเล็กของเธอกุมมือฉันแน่น ราวกับต้องการสื่อถึงความรักทั้งหมดของเธอ อยากให้ฉันอยู่เคียงข้างเธออีกสักหน่อย ฉันไม่กล้าร้องไห้ แต่หัวใจฉันเจ็บปวด ฉันรู้ว่าเบื้องหลังเงินนั้นคือวันเวลามากมายที่แม่ของฉันต้องทนทุกข์ทรมานจากฝนและแดด และภาระหนักอึ้งที่กดทับอยู่บนบ่าอันบอบบางของเธอ

ในช่วงหลายปีที่ฉันจากบ้านไป ทุกครั้งที่ฉันกลับมา ฉันก็ยังเห็นแม่แบกตะกร้าไปตลาดอยู่เสมอ แม่ดูแก่ลง หลังค่อมมากขึ้น แต่ดวงตายังคงสดใส และรอยยิ้มก็อ่อนโยนเหมือนเดิม ฉันบอกแม่ว่า "แม่คะ แม่ควรพักผ่อนบ้าง ให้หนูดูแลแทน" แต่แม่ก็แค่ยิ้มแล้วพูดว่า "แม่ชินแล้วลูก ถ้าแม่ไม่ทำ แม่จะคิดถึงมัน"

เมื่อเวลาผ่านไป การแบกปลาได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตแม่ของฉัน ปลาที่แบกหามฉันนั้นหล่อเลี้ยงฉัน สอนให้ฉันเห็นคุณค่าของการทำงานหนัก และหวงแหนและซาบซึ้งในความเสียสละอย่างเงียบๆ ไม่ว่าฉันจะไปไกลแค่ไหนในอนาคต แม่ของฉันก็จะอยู่ที่บ้านเกิดของฉันเสมอ พร้อมกับไม้แบกปลาคู่ใจและความรักอันหาที่เปรียบมิได้ที่มีต่อลูกๆ ของเธอ

ที่มา: https://baogialai.com.vn/ganh-ca-cua-me-post330330.html