ลมพัดผ่านระเบียงบ้าน

ฝนปรอยลงมาหลายวันแล้ว เม็ดฝนเล็กๆ ตกลงบนชายคาที่ปกคลุมด้วยตะไคร่น้ำ แล้วค่อยๆ ไหลลงไปตามรอยแตกของผนัง ใต้ชายคา นายทู่นั่งอยู่ที่โต๊ะไม้สีเข้มขัดเงา จ้องมองเศษแก้วที่วางอยู่นิ่งๆ บนโต๊ะ พวกมันโปร่งใสและคมกริบ เหมือนรอยขีดข่วนที่บาดลึกเข้าไปในหัวใจของเขาเมื่อใดก็ตามที่เขานึกถึงความทรงจำเกี่ยวกับลูกชายคนเดียวของเขา

ด้วยประสบการณ์ทำงานเป็นช่างซ่อมนาฬิกามาห้าสิบปี คุณธูจึงคุ้นเคยกับ โลก ของเฟืองและสปริงขนาดเล็กที่บางเบาราวกับไหม ฝีมือของเขานั้นเป็นที่เลื่องลือในละแวกนั้น ผู้คนเรียกเขาว่า "ผู้พิทักษ์จังหวะของเมืองเก่า" แต่บัดนี้ ต่อหน้าเศษชิ้นส่วนของระฆังลมที่แตกหัก เข็มนาฬิกาเหล่านั้นกลับสั่นไหวอย่างไม่สอดคล้องกัน ราวกับกลไกสปริงที่สึกหรอ

กระดิ่งนั้นเป็นของขวัญที่ลูกชายส่งมาจากชายฝั่งอันห่างไกล ในกล่องนั้น ลายมือที่ลูกชายเขียนอย่างรีบร้อนระบุว่า "พ่อครับ ผมซื้อกระดิ่งนี้มาจากตลาดบนเกาะ เขาบอกว่าเสียงของมันสามารถเรียกสายลมอ่อนๆ กลับบ้านได้ ผมคิดถึงพ่อครับ" ตลอดค่ำคืนอันยาวนานต่อมา เสียงกระดิ่งอันแสนไพเราะนั้นกลายเป็นจังหวะของบ้าน ปลอบประโลมหัวใจของเขาท่ามกลางความเงียบสงัดรอบข้าง

แล้วพายุลูกใหญ่ก็พัดมา กวาดข่าวสารทั้งหมดจากมหาสมุทรไป ข้อความสั้นลงเรื่อยๆ จาก "ขาดการติดต่อ" เป็น "กำลังค้นหา" และในที่สุดก็เหลือเพียงความเงียบงันอันกว้างใหญ่ คุณธูไม่ได้ร้องไห้ เขานั่งอยู่ตรงนั้น ฟังเสียงลมพัดผ่านกระจก และจินตนาการว่านั่นคือลูกชายของเขากำลังกระซิบเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับคลื่นลูกใหญ่

ผู้คนมากมายมาเยี่ยมเขา บางคนก็บอกเขาด้วยความเศร้าว่าอย่าพยายามย้อนเวลากลับไป เพราะบางช่วงเวลา เมื่อผ่านไปแล้วก็จะไม่มีโอกาสได้ผ่านไปอีกเลย แต่ชายผู้ใช้ชีวิตทั้งชีวิตซ่อมแซมสิ่งของเก่าๆ อย่างเขา จะทนเห็นความหวังพังทลายไปโดยไม่พยายามซ่อมแซมได้อย่างไร? เขาเชื่อว่าตราบใดที่เสียงกริ๊งๆ นั้นยังคงดังก้องอยู่ ลูกชายของเขาจะไม่สูญหายไปในมหาสมุทรอันกว้างใหญ่

- ท่านครับ... รถคันนี้... ยังพอซ่อมได้ไหมครับ?

เสียงแผ่วเบาทำให้เขากลับมาสู่ความเป็นจริง คุยยืนอยู่ตรงนั้น กล่องขัดรองเท้าบนไหล่ของเขายังคงเปียกโชกไปด้วยน้ำฝน คุยยื่นแว่นตาที่แตกของเขาออกมา ดวงตาของเขามองมาที่เขาด้วยความระมัดระวังและความไว้วางใจอย่างบริสุทธิ์ใจ เด็กกำพร้าคนนี้มักเดินเตร่ไปตามตลาด ดำรงชีวิตด้วยเงินเล็กๆ น้อยๆ จากการขายรองเท้าเก่าๆ ที่เต็มไปด้วยฝุ่น

คุณทูเงยหน้าขึ้น ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยริ้วรอยลึก แต่ดวงตายังคงเปล่งประกายด้วยสายตาของช่างฝีมือผู้ชำนาญ เขาพยักหน้าเล็กน้อย:

- นั่งลงเถอะลูก วางไว้ตรงนี้ก่อน พรุ่งนี้ค่อยมาเอาก็ได้

นับจากนั้นเป็นต้นมา ระเบียงบ้านของเขาก็ดูไม่รกร้างอีกต่อไป เขาไม่ได้ให้เงินกับกุ้ย แต่กลับให้ที่พักพิงจากฝนและแดดแก่เด็กชาย และสอนวิธีซ่อมแซมสิ่งของที่ดูเหมือนถูกทิ้งแล้ว เขากล่าวว่า "ในชีวิตนี้ สิ่งใดก็ตามที่แตกหัก ก็สามารถหาทางกลับมาใช้งานได้อีกเสมอ ตราบใดที่คุณไม่ยอมแพ้ตั้งแต่รอยร้าวแรก"

เก่ยตั้งใจฟัง แต่บางทีอาจเป็นเพราะเขายังเด็กอยู่ เขาจึงยังไม่เข้าใจอย่างถ่องแท้ เก่ยรู้สึกแปลกใจที่ปู่ของเขายังคงทำงานอย่างขยันขันแข็งกับกองเศษแก้วที่แตก ลองใช้กาวและวัสดุยึดติดหลายชนิด แต่ก็ยังไม่สามารถประกอบเข้าด้วยกันได้ ในบางคืน เก่ยเห็นเงาของปู่ทอดยาวบนผนัง ไหล่ของเขาสั่นเทาเมื่อเศษแก้วชิ้นหนึ่งร่วงลงมาขณะกำลังติดกาวอยู่

"คุณปู่ครับ มันพังแบบนี้ทำไมคุณปู่ยังพยายามซ่อมมันอีกล่ะครับ" คุยถามเมื่อเห็นคุณปู่ทำไม่สำเร็จอีกครั้ง

นายธูหยุดสิ่งที่กำลังทำอยู่ สายตาจ้องมองไปที่สายฝน

- นี่คือความอบอุ่นเล็กๆ น้อยๆ ที่ลูกชายส่งกลับมา เมื่อได้ยินเสียงระฆัง เขาก็ได้ยินเสียงสนทนา เหมือนในสมัยก่อน...

จากนั้นเขาเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับลูกชายของเขา เกี่ยวกับเด็กชายที่เคยชอบแกะนาฬิกาลูกตุ้มอย่างอยากรู้อยากเห็น เกี่ยวกับความฝันของเขาที่จะพิชิตการเดินทางทางทะเลอันไกลโพ้น และเกี่ยวกับความเสียใจของพ่อที่รู้เพียงวิธีทำให้เข็มนาฬิกาเดินต่อไป โดยลืมที่จะทะนุถนอมช่วงเวลาที่ได้ใช้ร่วมกับลูกชายของเขา

***

คืนนั้น พายุรุนแรงได้โหมกระหน่ำ ลมกระโชกแรงพัดกระหน่ำระเบียงห้องใต้หลังคา พัดระฆังแก้วที่เขาประกอบขึ้นใหม่ด้วยความพิถีพิถันปลิวว่อน เสียงแตกแห้งดังก้องท่ามกลางเสียงฟ้าร้อง

นายทูรีบวิ่งออกมา มือที่เหี่ยวย่นของเขากระจัดกระจายอยู่ในความมืด หัวใจของเขาเจ็บปวด เศษแก้วแตกกระจายออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยเหมือนเกลือขาว นายทูทรุดตัวลงคุกเข่า มือที่สั่นเทาของเขาคลำหาเศษแก้วเหล่านั้น เขาหยิบมันขึ้นมาอย่างไร้ผล ปล่อยให้ขอบคมบาดเนื้อของเขา ความเจ็บปวดที่มือของเขาเทียบไม่ได้กับความรู้สึกแตกสลายในอกของเขา

“ตอนนี้ไม่มีอะไรเหลือแล้ว...” เขาคิดในใจ เป็นครั้งแรกที่ช่างฝีมือชราคนนั้นร้องไห้ออกมาเสียงดัง เสียงร้องไห้ของคนที่เพิ่งตระหนักว่าเขาไม่สามารถเปลี่ยนแปลงชะตากรรมของตนเองได้

ตลอดสามวันถัดมา ประตูห้องของเขายังคงปิดสนิท เขาเอนกายอยู่ตรงนั้น ไม่สนใจแผลที่กำลังเน่าเปื่อย ปล่อยตัวเองให้จมดิ่งสู่ความสิ้นหวัง ในช่วงบ่ายของวันที่สี่ เสียงแปลกๆ ดังมาจากใต้ระเบียงบ้าน

แคล้ง... แคล้ง... *แคล้ง*... แคล้ง...

เสียงที่เล็ดลอดออกมานั้นไม่ใสกระจ่างราวกับเสียงแก้ว แต่ทึบกว่า หนักกว่า และแฝงไว้ซึ่งน้ำหนักของชีวิต นายธูพยายามลุกขึ้นยืน ก้าวเดินที่อ่อนล้าพาเขาไปยังดวงอาทิตย์ที่กำลังจะลับขอบฟ้า

เกี่ยวกำลังงุ่มง่ามอยู่บนเก้าอี้ไม้ พยายามแขวน "วัตถุประหลาด" ชิ้นหนึ่งไว้กับคาน เขาเหงื่อท่วมตัว มือเล็กๆ ของเขาเต็มไปด้วยรอยขีดข่วนและคราบสกปรก

มันเป็นกระดิ่งลมที่ทำจากชิ้นทองแดงขัดเงา เขารวบรวมและขึ้นรูปพวกมันเป็นเวลาสามวันสามคืนโดยไม่หยุดพัก บนแท่งทองแดงแต่ละแท่ง เขาสลักชื่อของตัวเองและชื่อลูกชายอย่างไม่ค่อยประณีตนัก

"คุณปู่..." - ชุยทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ ดวงตาของเธอแดงก่ำ - "ฉันคิดว่า ยังไงก็ตาม คุณปู่ยังต้องการเสียงบางอย่างในบ้านอยู่นะ เพื่อให้คุณรู้ว่า... ลมยังคงพัดอยู่ และฉันยังอยู่กับคุณปู่"

นายทูยืนนิ่งราวกับกลายเป็นหิน มองดูกระดิ่งลมประหลาดที่แกว่งไปมา ฟังเสียงทุ้มต่ำหนักแน่นของมัน เขารู้สึกถึงความอบอุ่นแปลกๆ แล่นไปตามกระดูกสันหลัง

เขายังไม่เคยเห็นลูกชายกลับมาในร่างจริง แต่เขาเห็นเมล็ดพันธุ์แห่งชีวิตในดวงตาที่ใสซื่อของเก่ย ที่ต้องการการดูแลเอาใจใส่จากเขา ตลอดห้าสิบปีที่ซ่อมนาฬิกามา คุณถูปรารถนาให้ทุกสิ่งกลับคืนสู่สภาพเดิมเสมอ ตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่าบางสิ่งอาจไม่สมบูรณ์แบบ แต่ก็มีความอดทนและจุดเริ่มต้นใหม่ซ่อนอยู่

เขาเดินเข้าไปใกล้และวางมือหยาบกร้านลงบนผมที่ไหม้แดดของเด็กชาย:

- เข้ามาข้างในเถอะลูก เดี๋ยวพ่อจะทำโจ๊กให้กิน และพรุ่งนี้พ่อจะสอนซ่อมนาฬิกาให้ลูก พ่อแก่แล้ว และต้องการคนหนุ่มมาช่วยดูแลไม่ให้เฟืองขึ้นสนิม

ภายนอก แสงแดดจ้าสาดส่องเป็นแสงสีทองเข้มสุดท้ายลงบนระฆังที่ทำขึ้นอย่างลวกๆ ลมยังคงพัด และเสียงเพลงใหม่ก็เริ่มต้นขึ้น: กริ๊งๆ แม้จะไม่เย็นชาและห่างเหิน แต่มันก็ดังต่อเนื่อง เริ่มทำให้มุมถนนที่ปกคลุมไปด้วยมอสอบอุ่นขึ้น...

ที่มา: https://baocantho.com.vn/gio-ve-hien-nha-a198363.html