รักษาเปลวไฟแห่งการรู้หนังสือให้คงอยู่ท่ามกลางป่าอันกว้างใหญ่ของกอนพลอง

GD&TĐ - แม้จะทำงานในไร่นาตอนเช้าและเรียนหนังสือในตอนเย็น สตรีในเขตที่ราบสูงคอนปลอง (จังหวัดกวางงาย) ก็ยังคงมุ่งมั่นในการเรียนรู้การอ่านและการเขียน

แสงไฟยามค่ำคืนส่องสว่างนำทางไปยังห้องเรียน

หลังจากทำงานในทุ่งนามาทั้งเช้า ตอนเย็นหลังอาหารเย็น คุณนายวาย คิง (ตำบลคอนปลอง จังหวัด กวางงาย ) ก็จัดเรียงหนังสือและเตรียมตัวไปเรียนหนังสือ หญิงชาวบ้านที่เคยอ่านออกเขียนได้แต่ลืมไปแล้ว หรือผู้ที่ไม่มีโอกาสได้เรียน ต่างมารวมตัวกันเพื่อเข้าเรียน ถนนในหมู่บ้านเล็กๆ สว่างไสวด้วยแสงไฟฉายเพียงเล็กน้อย ไม่ว่าฝนตกหรือแดดออก ชาวบ้านก็ยังคงพยายามมาเรียนอ่านและเขียนให้ได้

“ในอดีต ดิฉันไม่ได้รับการศึกษาและอ่านเขียนไม่ได้ ดังนั้นดิฉันจึงรู้สึกอับอายทุกครั้งที่ต้องเซ็นเอกสาร เมื่อได้ยินเกี่ยวกับชั้นเรียนการอ่านออกเขียนได้ ดิฉันจึงตัดสินใจเข้าร่วม ครอบครัวของดิฉันก็สนับสนุนและบอกให้ดิฉันพยายามอย่างเต็มที่เพื่อเรียนรู้การอ่านและการเขียน เนื่องจากอายุของดิฉัน ดิฉันจึงเรียนรู้ได้ช้า แต่ครูผู้สอนก็ทุ่มเทให้กับการสอนดิฉัน ตอนนี้ดิฉันอ่านและเขียนได้แล้ว และรู้สึกมั่นใจมากขึ้นเมื่อไปที่สำนักงานเทศบาลเพื่อทำเอกสารและดำเนินการต่างๆ ดิฉันเป็นแบบอย่างที่ดีให้กับลูกๆ และหลานๆ ในการมุ่งมั่นศึกษาเล่าเรียน” นางวาย คิง กล่าว

เรื่องราวของเธอสะท้อนความรู้สึกร่วมกันของนักเรียนหลายคนในชั้นเรียนการอ่านออกเขียนได้ในหมู่บ้านคอนปลอง พวกเขาเป็นคนงานที่ใช้ชีวิตทำงานในไร่นา คุ้นเคยกับจอบและไถมากกว่าปากกาและสมุด พวกเขาทำงานในไร่นาตอนเช้าและเรียนหนังสือตอนเย็น การเดินทางนั้นไม่ง่าย แต่ก็เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ

สิ่งที่น่าสังเกตเป็นพิเศษคือ เด็กหลายคน รวมถึงหลานของนักเรียน ก็มาเรียนกับปู่ย่าตายายและพ่อแม่ของพวกเขาด้วย บางคนเรียนอยู่แค่ชั้นประถมศึกษา นั่งจดบันทึกอย่างตั้งใจอยู่มุมห้องเรียนข้างๆ ผู้ใหญ่ บางคนช่วยคุณยายอ่านบทเรียนและแนะนำการออกเสียงให้

บทเรียนเหล่านี้กลายเป็นช่วงเวลาแห่งความผูกพันในครอบครัว ภายใต้แสงสีเหลืองอบอุ่น ภาพของสามรุ่นที่นั่งด้วยกัน ผู้ใหญ่สะกดคำ เด็กๆ พูดตามเบาๆ กลายเป็นภาพที่สวยงามท่ามกลางเทือกเขาคอนพลองอันกว้างใหญ่

นางสาว Tran Thi Bao ครูโรงเรียนประจำประถมศึกษาของชาวเผ่า Kon Plong ซึ่งสอนวิชาการอ่านเขียนโดยตรง เล่าว่า “ในสมัยก่อน การเรียนรู้การอ่านและการเขียนนั้นยากลำบากมากสำหรับชาวบ้าน หลายคนไม่เคยจับปากกามาก่อน มือสั่น และเหนื่อยหลังจากเขียนเพียงไม่กี่บรรทัด บางคนจับปากกาเหมือนจับจอบ เราต้องจับมือแต่ละคนเพื่อแนะนำ สอนพวกเขาเขียนแต่ละบรรทัดและแต่ละตัวอักษร”

จงหว่านเมล็ดแห่งความรู้ด้วยความรักและความเพียรพยายาม

เด็กและหลานๆ พาคุณยายและคุณแม่ไปเรียนอ่านเขียน

จากข้อมูลของครูสอนอ่านเขียน การสอนนักเรียนที่โตกว่านั้นต้องใช้ความเพียรพยายามและความอดทนมากกว่าการสอนนักเรียนที่อายุน้อยกว่า ครูต้องทุ่มเท อ่อนโยน และให้กำลังใจอยู่เสมอ เพื่อไม่ให้นักเรียนรู้สึกด้อยกว่าหรือประหม่า นักเรียนบางคนอาจอยากเลิกเรียนหลังจากเรียนรู้เพียงไม่กี่คำ เพราะกลัวว่าจะตามไม่ทัน แต่ด้วยการให้กำลังใจที่ถูกต้อง พวกเขาก็จะกลับมาเรียนอีกครั้ง

เมื่อค่ำคืนมาเยือน เสียงท่องจำบทเรียนการสะกดคำดังก้องไปทั่วป่าใหญ่ในห้องเรียนเล็กๆ แม้ในวันที่ฝนตกและถนนลื่น ชาวบ้านก็ยังคงมาเรียนหนังสืออย่างไม่ย่อท้อ พวกเขานั่งรวมกันรอบโต๊ะเรียน จ้องมองตัวอักษรแต่ละตัวที่ปรากฏบนกระดานดำอย่างตั้งใจ ไฟฉายและโคมไฟอ่านหนังสือขนาดเล็กส่องสว่างใบหน้าที่คล้ำแดดของพวกเขา ขณะที่พวกเขาตั้งใจเรียนเพื่อเป็นแบบอย่างที่ดีแก่ลูกหลาน

นายหวู ง็อก ทันห์ ผู้อำนวยการโรงเรียนประจำประถมศึกษาชนเผ่าคอนปลอง กล่าวว่า “ทางโรงเรียนได้เปิดห้องเรียนสอนอ่านเขียน 4 ห้องเรียน โดยมีนักเรียน 102 คน ด้วยความทุ่มเทของบุคลากรและครูอาจารย์ รวมถึงความมุ่งมั่นของคนในท้องถิ่น ทำให้อัตราการเข้าเรียนสูงถึง 80-90% ทุกวัน เราพยายามอย่างเต็มที่ที่จะสร้างสภาพแวดล้อมที่ดีที่สุดเพื่อให้การเรียนการสอนดำเนินไปอย่างราบรื่น ตั้งแต่การจัดห้องเรียนและแสงสว่าง ไปจนถึงการจัดหาหนังสือและอุปกรณ์การเรียนให้กับนักเรียน”

นอกจากการสอนการอ่านออกเขียนได้แล้ว ครูยังใช้โอกาสนี้สอนทักษะชีวิต การดูแลสุขภาพ และการเลี้ยงดูเด็กอีกด้วย บทเรียนหลายๆ บทเรียนกลายเป็นเรื่องที่สนุกสนานและอบอุ่นหัวใจด้วยเรื่องราวเกี่ยวกับการทำฟาร์มที่นักเรียนนำมาเล่าให้ฟังในห้องเรียน

การเรียนภาคค่ำในหมู่บ้านคอนปลองได้นำมาซึ่งการเปลี่ยนแปลงมากมาย จากเดิมที่อ่านไม่ออกเขียนไม่ได้ ปัจจุบันพวกเขาสามารถอ่านป้าย เขียนชื่อ และกรอกข้อมูลด้วยตนเองในขั้นตอนการทำเอกสารราชการได้แล้ว นอกจากนี้พวกเขายังรู้วิธีการเก็บรักษาบันทึก การคำนวณ และนำความรู้เหล่านี้ไปประยุกต์ใช้ในการผลิตและการค้าขนาดเล็กเพื่อพัฒนาคุณภาพชีวิตของตนเองอีกด้วย

“ตอนนี้ฉันไม่ต้องกังวลเรื่องการสับสนเรื่องบิลเวลาไปตลาดแล้ว และฉันยังสามารถเซ็นชื่อตัวเองในเอกสารได้ด้วย ฉันยังสอนตัวอักษรที่ฉันเรียนมาให้ลูกๆ และหลานๆ ด้วย การอ่านออกเขียนได้ทำให้ชีวิตดูสดใสขึ้น” คุณวาย คิง กล่าวด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน

ด้วยความพากเพียรของผู้เรียนและความทุ่มเทของครูผู้สอน ชั้นเรียนการอ่านออกเขียนได้ในเขตภูเขาคอนปลองไม่เพียงแต่เน้นการสอนให้ผู้คนอ่านและเขียนได้เท่านั้น แต่ยังจุดประกายความปรารถนาในการเรียนรู้ตลอดชีวิตในหัวใจของผู้คนอีกด้วย การอ่านออกเขียนได้ได้กลายเป็นสะพานเชื่อมความรู้กับชีวิต ความฝันกับความเป็นจริงอย่างแท้จริง

ในค่ำคืนเหล่านั้นบนที่สูง ห้องเรียนเล็กๆ ใต้หลังคาสังกะสีสว่างไสวอยู่เสมอ เสียงสะกดคำดังก้องไปทั่วอากาศบนภูเขาอันเงียบสงบ ราวกับเสียงแห่งความหวัง เสียงแห่งการเดินทางเพื่อค้นหาแสงแห่งความรู้ในถิ่นทุรกันดารอันกว้างใหญ่

ที่มา: https://giaoducthoidai.vn/giu-lua-con-chu-giua-dai-ngan-kon-plong-post751922.html