ในเย็นวันหนึ่ง พ่อกลับบ้าน แม่เพิ่งเสร็จสิ้นภารกิจที่เหน็ดเหนื่อยมาทั้งวัน และลูกๆ ทุกคนก็มารวมตัวกัน หลายคนอาจคิดว่านี่เป็นเวลาแห่งการรวมญาติ แต่แทนที่จะเป็นเช่นนั้น พ่อกลับเปิดคอมพิวเตอร์ ขมวดคิ้วขณะตอบอีเมลงานที่ค้างอยู่ แม่กำลังหมกมุ่นอยู่กับการเลื่อนดูสถานะในโซเชียลมีเดีย ลูกชายสวมหูฟัง จดจ่ออยู่กับ โลก เสมือนจริงในเกม และลูกสาวก็จ้องหน้าจอโทรศัพท์ เปิดดูวิดีโอสั้นๆ ซ้ำไปซ้ำมา นี่เป็นภาพที่พบเห็นได้ทั่วไปในครอบครัวสมัยนี้ เราอยู่ใกล้กันทางภูมิศาสตร์ แต่ห่างเหินกันทางอารมณ์
รอยร้าวในความสัมพันธ์มักไม่ได้เริ่มต้นจากเหตุการณ์ใหญ่โตอะไร มันมักค่อยๆ เกิดขึ้นจากเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ในชีวิตประจำวัน ในทางจิตวิทยาเรียกสิ่งนี้ว่า "ความเหงาในความสัมพันธ์" ซึ่งหมายถึงสภาวะที่คนๆ หนึ่งมีครอบครัวที่รักใคร่ แต่ลึกๆ แล้วรู้สึกว่าตัวเองถูกมองข้าม ถูกรับฟัง และถูกเข้าใจ ความรู้สึกนี้บางครั้งอาจโหดร้ายยิ่งกว่าการอยู่คนเดียวเสียอีก เพราะคุณอยู่ใกล้ชิดกับคนที่คุณรักมาก...แต่คุณกลับไม่สามารถสัมผัสเขาได้
คนเราไม่ค่อยเสียน้ำตาเพราะการโต้เถียงที่รุนแรงหรอก พวกเขาจะร้องไห้ก็ต่อเมื่อพูดว่า "นานมากแล้วที่ไม่มีใครถามฉันว่าฉันเหนื่อยไหม..." ปรากฏว่าสิ่งที่คนเราปรารถนามากที่สุดเมื่อกลับบ้านไม่ใช่ทางออกที่ชาญฉลาด แต่เป็นเพียงใครสักคนที่เต็มใจจะนั่งลงเงียบๆ และตั้งใจฟังอย่างเต็มที่
ในฐานะนักจิตวิทยาโรงเรียน เมื่อฉันถามนักเรียนว่าพวกเขาปรารถนาอะไรจากพ่อแม่มากที่สุด คำตอบของพวกเขามักทำให้ฉันรู้สึกสะเทือนใจเสมอ เช่น "ฉันอยากให้พ่อแม่ไม่มองโทรศัพท์ขณะฟังฉันพูด" "ฉันอยากทานอาหารโดยไม่มีใครถามเรื่องเกรดของฉัน" "ฉันอยากเล่าเรื่องให้จบโดยไม่ถูกขัดจังหวะ" เด็กๆ ต้องการบ้านที่สงบสุขซึ่งพวกเขาสามารถเป็นตัวของตัวเองได้
เทคโนโลยีไม่เคยเป็นต้นเหตุของปัญหา ความผิดอยู่ที่ตัวเราเองต่างหากที่ปล่อยให้เรื่อง "เร่งด่วน" ในทันทีมาบดบังเรื่อง "สำคัญ" ในระยะยาว เราตอบข้อความของคู่ค้าทางธุรกิจทันที แต่กลับปล่อยบทสนทนาของลูกๆ ไว้จนถึงวันพรุ่งนี้ เราไม่เคยลืมการประชุม แต่กลับลืมถามคู่สมรสว่าเหนื่อยหรือเปล่า และญาติสนิทของเรามักต้องรอเรานานที่สุดเสมอ
ปรากฏการณ์ "พัฟบิง" (การไม่สนใจอีกฝ่ายเพราะมัวแต่จ้องโทรศัพท์) สร้างความเสียหายทางจิตใจคล้ายกับการแยกตัวออกจากสังคม สำหรับเด็ก เมื่อพ่อแม่หมกมุ่นอยู่กับหน้าจอ สิ่งที่พวกเขารับรู้ไม่ใช่ "พ่อกับแม่กำลังยุ่ง" แต่เป็น "การสนทนาของฉันไม่สำคัญเลย"
ความสุขในครอบครัวไม่ได้สร้างขึ้นจาก ทริปท่องเที่ยว หรูหราหรือของขวัญราคาแพง แต่ได้รับการหล่อเลี้ยงจากช่วงเวลาเล็กๆ ที่เกิดขึ้นซ้ำๆ อย่างสม่ำเสมอ เช่น การรับประทานอาหารร่วมกันพร้อมหน้าพร้อมตา การใช้เวลาสักสองสามนาทีก่อนนอนถามไถ่กันถึงเรื่องราวในแต่ละวัน หรือการกอดกันอย่างอบอุ่นก่อนออกจากบ้าน
ในวันครอบครัวเวียดนาม คำถามสำคัญที่สุดที่เราต้องถามตัวเองไม่ใช่ "ครอบครัวของฉันยังรักกันอยู่ไหม?" แต่ควรเป็น "คนที่ฉันรักรู้สึกถึงความรักนั้นจริงๆ หรือเปล่า?" ถ้าคุณกลับบ้านคืนนี้ อย่ารีบไปถามลูกๆ ว่าได้เกรดอะไรบ้าง อย่ารีบไปถามคู่สมรสว่าทำการบ้านเสร็จหรือยัง
ลองนั่งลง มองเข้าไปในดวงตาของพวกเขา และถามอย่างอ่อนโยนว่า "วันนี้มีอะไรที่ทำให้คุณยิ้มได้บ้างไหม?" คำถามนั้นอาจไม่ได้เปลี่ยนชีวิตใครในทันที แต่จะเป็นก้าวแรกในการเชื่อมช่องว่างที่มองไม่เห็นซึ่งทอดยาวมานานเกินไปในบ้านของคุณเอง
หลังจากความเปลี่ยนแปลงมากมายในยุคดิจิทัล ครอบครัวยังคงเป็นที่พึ่งเดียวที่ผู้คนกลับไปหา ไม่ใช่เพื่อพิสูจน์ว่าตนเองประสบความสำเร็จเพียงใด แต่เพื่อให้รู้ว่าพวกเขาได้รับการดูแล รับฟัง และได้รับความรักเสมอ นั่นคือความหมายที่ลึกซึ้งและศักดิ์สิทธิ์ที่สุดของคำว่า ครอบครัว
ที่มา: https://www.sggp.org.vn/giu-nhip-yeu-thuong-giua-thoi-dai-so-post859527.html
![[อินโฟกราฟิก] เมืองเกิ่นโถดำเนินการตามยุทธศาสตร์กิจการชาติพันธุ์จนถึงปี 2030 โดยมีวิสัยทัศน์ถึงปี 2045](https://vphoto.vietnam.vn/thumb/402x226/vietnam/resource/IMAGE/2026/06/28/1782658308447_1782658217.webp)
