จำได้ไหม ฮา?

ในฤดูร้อนนั้น ต้นไม้ที่งดงามนั้นไม่ได้เป็นเพียงแค่ดอกไม้ แต่เป็นพยานถึงมิตรภาพที่บริสุทธิ์ ไร้เดียงสา และไร้กังวล เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะที่ติดเชื้อและการจับมือที่แน่นแฟ้น

เมื่อฤดูร้อนมาถึง แสงแดดอาบไล้กลีบดอกไม้แต่ละกลีบเป็นสีทองอร่าม แต่งแต้มท้องฟ้าให้เป็นสีแดงสดด้วยความโหยหา โอ้ ต้นไม้ที่งดงาม ทำไมเจ้าจึงเปล่งประกายเจิดจ้าท่ามกลางฤดูกาลแห่งการจากลา สลักความเศร้าโศกไม่รู้จบไว้ในหัวใจของนักเรียนที่กำลังจะจบการศึกษา เดือนนั้นไม่ใช่แค่ช่วงเวลาเปลี่ยนผ่านระหว่างฤดูกาลเท่านั้น แต่ยังเป็นเสียงที่ประกาศถึงจุดจบของการเดินทางในโรงเรียนที่เต็มไปด้วยความทรงจำที่ไม่อาจลืมเลือน

โรงเรียนอันเป็นที่รักของฉัน ที่ซึ่งความซุกซนและเรื่องโง่ๆ นับไม่ถ้วนถูกบันทึกไว้ คุณครูที่ฉันเคารพ เสียงอันอบอุ่นของท่านยังคงดังก้องอยู่ในหู และเพื่อนสนิทของฉัน ใบหน้าสดใสของพวกเขาตอนนี้กระจัดกระจายไปทั่วโลก ทุกสิ่งทุกอย่างราวกับฟิล์มเก่าๆ ที่ฉายซ้ำอย่างชัดเจนและเจ็บปวด ย้อนกลับมาหลอกหลอนจิตใจฉัน แม้ฤดูกาลแห่งดอกไม้บานสะพรั่งของต้นไม้จะผ่านพ้นไปแล้ว แต่เสียงสะท้อนอันแสนหวานและลึกซึ้งเหล่านั้นยังคงอยู่ กระตุ้นความโหยหาที่ไม่หยุดนิ่งในหัวใจของฉัน

ฉันจำได้ โอ้ฤดูร้อน ฉันจำได้ด้วยความโหยหาถึงช่วงบ่ายของเดือนพฤษภาคมที่อบอ้าวเหล่านั้น ความร้อนแผดเผา แต่พวกเราทุกคนก็หลบเลี่ยงการงีบหลับ ไปรวมตัวกันอยู่ใต้กิ่งก้านที่บิดเบี้ยวของต้นไม้เก่าแก่ เสียงจิ้งหรีดร้องไม่หยุดดูเหมือนจะจงใจกล่อมให้เราหลับลึก แต่เสียงเหล่านั้นจะกลบความซุกซนและความปรารถนาอันแรงกล้า ที่จะสำรวจ ของเด็กหนุ่มอายุสิบเจ็ดเหล่านั้นได้อย่างไร พวกเขาพร้อมจะหักเขาควายทุกตัว!

เราจิบน้ำเย็นๆ กินไอศกรีมหวานๆ พลางวาดภาพความฝันอันยิ่งใหญ่และแผนการที่ดูไกลเกินเอื้อม ราวกับว่าเรากำลังกุมอนาคตทั้งหมดไว้ในมือ ดอกไม้สีแดงของต้นไม้ที่งดงามร่วงหล่นลงบนสมุดบันทึกของเราอย่างแผ่วเบา ประทับลายมือที่รีบร้อนและคำสัญญาที่ไร้เดียงสาเกี่ยวกับวันพรุ่งนี้ที่เราจะพิชิตยอดเขาด้วยกันโดยไม่ตั้งใจ

มุมหนึ่งของสนามโรงเรียน

ในฤดูร้อนนั้น ต้นไม้ที่งดงามนั้นไม่ได้เป็นเพียงแค่ดอกไม้ แต่เป็นพยานถึงมิตรภาพที่บริสุทธิ์ ไร้เดียงสา และเสียสละ ปราศจากเจตนาแอบแฝงใดๆ มีเพียงเสียงหัวเราะที่สดใสและการจับมือที่มั่นคงเท่านั้น

แล้วฤดูร้อนของปีสุดท้ายก็มาถึง คาบเรียนสุดท้ายเต็มไปด้วยอารมณ์ความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย เสียงของครูสั่นเครือด้วยความรู้สึก ขณะที่พวกเขากล่าวคำพูดจากใจจริง ดวงตาของพวกเขาส่องประกายด้วยความหวังและความคิดถึง

พวกเราเด็กซุกซนในอดีตพลันเงียบงัน สายตาแต่ละคู่ราวกับต้องการจารึกทุกช่วงเวลาไว้ในความทรงจำ การกอดที่แน่นจนแทบหายใจไม่ออก คำอำลาที่สั่นเครือ น้ำตาอุ่นๆ ที่ไหลอาบแก้ม

ในฤดูร้อนนั้น ดอกสีแดงของต้นไม้เลื้อยนั้นลุกโชนราวกับเปลวไฟ จุดประกายความเสียใจและความรู้สึกที่ลึกซึ้งต่อโรงเรียน ครู และเพื่อนๆ สีแดงนั้นบัดนี้เจือปนไปด้วยความเศร้าโศกที่ยังคงอยู่

เวลาผ่านไปอย่างไม่หยุดยั้ง ทุกฤดูร้อนนำมาซึ่งก้าวสำคัญแห่งการเติบโต แต่ก็ยิ่งทำให้ความรู้สึกคิดถึงอดีตทวีความรุนแรงขึ้นด้วย

เราทุกคนต่างอยู่คนละที่ ต่างวุ่นวายกับความกังวลในชีวิต แต่ไม่ว่าเราจะอยู่ที่ไหน เพียงแค่ได้เห็นสีแดงสดใสของดอกไม้ป่า ก็ทำให้หัวใจฉันเต็มไปด้วยความโหยหาอย่างสุดซึ้งต่อใบหน้าคุ้นเคยในอดีต

ฉันจำเส้นทางคุ้นเคยที่เราเดินไปโรงเรียนด้วยกันได้ จำค่ำคืนดึกดื่นที่เราอยู่ช่วยกันแก้โจทย์คณิตศาสตร์ยากๆ จำช่วงเวลาหวานปนขมที่เราแบ่งปันกันในวันเวลาอันไร้เดียงสาในโรงเรียนได้ ฤดูร้อน ไม่ว่าฤดูแห่งดอกไม้สีแดงสดใสจะผ่านไปกี่ฤดูแล้วนับตั้งแต่ที่เราไม่ได้เจอกัน สายใยแห่งมิตรภาพที่มองไม่เห็นก็ยังคงเชื่อมโยงเราไว้อย่างเงียบๆ แม้บางครั้งจะเป็นเพียงข้อความสั้นๆ หรือการโทรศัพท์สั้นๆ ก็ตาม

แล้วฉันจะลืมภาพของครูผู้ทุ่มเทเหล่านั้นได้อย่างไร ครูเหล่านั้นเปรียบเสมือนพ่อแม่คนที่สองของฉัน ใต้ร่มเงาของต้นไม้ใหญ่ พวกท่านคอยดูแลและให้ปีกแก่ความฝันอันเยาว์วัยของเรา ปล่อยให้มันโบยบินไปไกลแสนไกล

การบรรยายของพวกเขานั้นไม่ใช่เพียงแค่ความรู้ทางวิชาการที่แห้งแล้ง แต่ยังเป็นการชี้นำจากใจจริง และแววตาที่เปี่ยมด้วยความรักและความเห็นอกเห็นใจ พวกเขาไม่เพียงแต่ให้ความรู้ด้านการอ่านออกเขียนได้ แต่ยังช่วยหล่อหลอมคุณธรรมอีกด้วย

กลีบดอกไม้ฟีนิกซ์สีแดงที่ร่วงหล่นแต่ละกลีบ เปรียบเสมือนการแสดงความเคารพอย่างเงียบๆ เป็นการแสดงความกตัญญูอย่างสุดซึ้งต่อวีรบุรุษผู้ไม่ได้รับการกล่าวถึง ผู้ซึ่งได้ช่วยเหลือนักเรียนรุ่นแล้วรุ่นเล่าให้ก้าวข้ามแม่น้ำแห่งชีวิต โอ้ ฤดูร้อน หลังจากหลายฤดูกาลที่ดอกไม้ฟีนิกซ์สีแดงผลิบานโดยปราศจากพวกเรา คุณครูของเรายังจำนักเรียนซุกซนเหล่านั้นที่อาจเคยสร้างปัญหาให้พวกท่านอยู่บ้างได้หรือไม่?

มีฤดูร้อนหลายครั้งที่ฉันกลับไป พยายามยึดติดกับเสียงสะท้อนของอดีตที่ยังคงหลงเหลืออยู่ ต้นไม้สีแดงเพลิงยังคงยืนตระหง่าน เสียงจิ้งหรีดร้องยังคงคุ้นเคย แต่สนามโรงเรียนกลับเงียบสงัดอย่างน่าขนลุก ขาดเสียงหัวเราะและการหยอกล้อสนุกสนานของยุคสมัยที่ล่วงเลยไปแล้ว

การได้พบกับครูเก่าของฉันอีกครั้ง ผมของพวกท่านขาวขึ้นกว่าเดิม แต่ดวงตายังคงเปล่งประกายด้วยความอบอุ่นและความรักเช่นเดิม การจับมือที่มั่นคงและคำพูดที่อ่อนโยนช่วยบรรเทาความโหยหาของฉัน ทำให้ฉันรู้สึกถึงความศักดิ์สิทธิ์ของความสัมพันธ์ระหว่างครูและศิษย์มากยิ่งขึ้น ซึ่งเป็นสายสัมพันธ์ที่จะไม่มีวันจางหายไปแม้เวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนก็ตาม

ฤดูร้อน กี่ฤดูกาลแล้วที่ดอกไม้สีแดงสดใสเบ่งบานผ่านไปนับตั้งแต่เราจากกัน? ยังมีใครจำได้บ้างไหม? แม้ว่าแต่ละคนจะมีชีวิตของตัวเอง มีความกังวลและปัญหาของตัวเอง แต่ความทรงจำเกี่ยวกับความสัมพันธ์อันงดงามระหว่างครูและลูกศิษย์ และมิตรภาพอันบริสุทธิ์ภายใต้หลังคาโรงเรียนเก่า จะยังคงเป็นสมบัติล้ำค่าที่อยู่กับฉันตลอดชีวิต

สีแดงสดใสของต้นเฟล็กบอยแอนท์ในแต่ละฤดูร้อนยังคงเป็นเหมือนเส้นใยที่มองไม่เห็นเชื่อมโยงอดีตและปัจจุบัน เตือนใจทุกคนถึงความรู้สึกที่แท้จริงและคุณค่าทางจิตวิญญาณที่ยั่งยืน

ฤดูร้อนนี้ ต้นไม้สีสันสดใสยังคงส่องแสงสีแดงอย่างเงียบๆ อยู่ที่มุมหนึ่งของท้องฟ้า ฉันยืนอยู่ที่นี่ ท่ามกลางกระแสชีวิตที่เร่งรีบ หัวใจของฉันเปี่ยมล้นด้วยความกตัญญูอย่างสุดซึ้ง ขอบคุณฤดูร้อน ขอบคุณคุณครูและเพื่อนๆ ที่ช่วยฉันสร้างความทรงจำที่สวยงาม รอยประทับที่ลบไม่ออกในวันเวลาเรียนของฉัน

ไม่ว่าเราจะพลัดพรากจากกันอีกกี่ฤดูกาลท่ามกลางความงดงามของต้นไม้ที่เบ่งบาน มิตรภาพและความผูกพันระหว่างครูและศิษย์จะยังคงเป็นคุณค่าทางจิตวิญญาณที่ล้ำค่าและเป็นสมบัติอันล้ำค่าที่จะอยู่กับฉันตลอดการเดินทางอันยาวนานข้างหน้า

ไม้เถา

ที่มา: https://baotaininh.vn/ha-oi-co-nho-a191308.html