ดอกไม้ต้นอินทนิลสีม่วงบานสะพรั่ง ชวนให้นึกถึงความทรงจำ...

เนื่องจากเคยอาศัยอยู่ในชนบท แทบทุกคนจึงรู้จักดอกตะแบก ดอกไม้ชนิดนี้เป็นไม้ล้มลุกที่บานตั้งแต่ปลายเดือนมกราคมจนถึงช่วงฤดูร้อน เมื่อแสงแดดอบอุ่นส่องทั่วผืนดิน พุ่มไม้และกอของมันจะเบ่งบานอย่างเต็มที่ อวดสีม่วงสดใส สำหรับฉัน ดอกตะแบกคือความทรงจำ ความระลึกถึงวัยเด็กที่แสนหวานและยากจะลืมเลือน แม้ว่าช่วงเวลาเหล่านั้นจะผ่านไปนานแล้วก็ตาม

บ้านเกิดของฉันตั้งอยู่ใกล้ภูเขา เคยมีเนินเขารกร้างว่างเปล่ามากมาย ดินไม่สมบูรณ์ แต่ดอกโรโดเดนดรอนกลับขึ้นอย่างอุดมสมบูรณ์ แต่ละพุ่มเขียวชอุ่ม และประมาณสองสามสิบวันหลังตรุษจีน พวกมันก็จะเริ่มออกดอกและติดผล ดอกโรโดเดนดรอนนั้นเรียบง่าย ดิบ และบอบบาง แต่ก็มีความทนทานอย่างเหลือเชื่อ สามารถทนต่อสภาพธรรมชาติที่โหดร้ายได้ ดูเหมือนว่ายิ่งได้รับแสงแดดมากเท่าไหร่ ดอกก็จะยิ่งบานและสวยงามมากขึ้นเท่านั้น ดอกไม้ห้ากลีบดูคล้ายกังหันลมขนาดเล็ก แผ่กว้างออกไปโดยมีเกสรตัวผู้สีเหลืองเป็นกลุ่มอยู่ตรงกลาง ราวกับต้องการอวดความงามให้แก่โลก ท้องฟ้า และสรรพสิ่งทั้งปวง

เมื่อเรายังเด็ก ในช่วงปิดเทอม เรามักจะมาที่นี่เพื่อให้ควายและวัวได้เล็มหญ้า แล้วก็เล่นกันอย่างอิสระในบรรยากาศที่เงียบสงบและงดงามแห่งนี้ ขณะที่เด็กผู้ชายเล่นต่อสู้จำลองและวิ่งไล่จับโดยปิดตา เด็กผู้หญิงก็จะเด็ดใบไม้ไปปูรองใต้ต้นไม้ร่มรื่นใกล้ๆ แล้วหาหินก้อนเล็กๆ มานั่งเล่นโยนรับลูกบอล บางครั้งพวกเธอก็จะเก็บดอกไม้มาร้อยเป็นมงกุฎปลอมเพื่อดูว่าใครจะทำได้สวยที่สุด…

ต้นมัวไม่เพียงแต่มีดอกที่สวยงามเท่านั้น แต่ยังมีผลที่สวยงามอีกด้วย ผลมัวมีขนาดไม่ใหญ่มาก โดยปกติแล้วจะมีขนาดประมาณนิ้วมือเด็ก เมื่อสุกแล้วจะมีรสชาติที่ผสมผสานกันอย่างลงตัวระหว่างความฝาด ความเปรี้ยว และความหวาน โดยเฉพาะผลที่อวบอิ่มและสุกงอม เปลือกจะแตกออกเผยให้เห็นเนื้อสีม่วงรูปหัวใจเป็นกระจุก บางครั้งในช่วงบ่ายแก่ๆ เราจะเล่นกันเก็บผลมัวจนลิ้นเปื้อนสีม่วง เราจะนอนเล่นใต้พุ่มมัวเก่าแก่ พูดคุยกันเรื่องต่างๆ ท่ามกลางสายลมเย็นๆ ยามเย็น พร้อมกับเมฆสีขาวลอยละล่องอย่างแผ่วเบาอยู่บนท้องฟ้า

เช่นเดียวกับพืชและดอกไม้อื่นๆ อีกมากมาย ดอกตะแบกก็เปรียบเสมือนเพื่อนสนิทของเรา เมื่อเราโตขึ้น บางคนจะเด็ดดอกตะแบกแล้วนำไปกดไว้ระหว่างหน้าหนังสือ บางคนจะใช้ภาพของดอกตะแบกเป็นแรงบันดาลใจในการเขียนบทกวีไร้เดียงสาบทแรกๆ โดยหวังว่าจะมอบให้ใครสักคน แต่ก็เขินอายเกินกว่าจะทำเช่นนั้น...

ในบ้านเกิดของฉัน มีนิทานเรื่องหนึ่งเล่าถึงหญิงสาวคนหนึ่งที่กล่าวคำอำลากับคนรักขณะที่เขาออกไปรบ แต่ท่ามกลางสนามรบอันดุเดือด ชายหนุ่มก็เสียชีวิตในการต่อสู้เพื่อชาติ รอคอยนานเกินไป หญิงสาวจึงจากไปและกลายร่างเป็นต้นตะแบก ซึ่งออกดอกสีม่วงบานสะพรั่งทุกปีบนเนินเขาที่แห้งแล้ง กวี ธัญจ ตรัก เหงียน วัน มีบทกวีที่ไพเราะชื่อ "ดอกตะแบก" ด้วยเนื้อหาดังนี้: "กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว เราสองคนจะเล่นด้วยกันทุกบ่าย / เก็บดอกตะแบกมากมาย / เธอขายดอกไม้ ฉันซื้อ / เงินคือใบไม้ที่ร่วงหล่นในปลายฤดูทอง / จากนั้นฉันก็ร้อยใบไม้เป็นเชือก / ฉันผูกดอกไม้กับใบไม้ ผูกไว้ทั้งวันทั้งคืน / ฉันทำช่อดอกไม้แต่งงานให้เธอ / พวงหรีดดอกไม้สีม่วงบนผมอันอ่อนนุ่มของเธอริมฝั่งแม่น้ำ..."

ฉันไม่ใช่กวี แต่ฉันรักดอกไม้ต้นตะแบกจริงๆ พวกมันกลายเป็นที่มาของความโหยหาสำหรับฉัน เมื่อวานนี้ ฉันขี่มอเตอร์ไซค์จากญาตรังไปตามถนนฟามวันดงไปยังหลวงซอน และบนทางขึ้นเขาที่คดเคี้ยว ฉันก็เห็นพุ่มดอกไม้ต้นตะแบกบานสะพรั่งด้วยดอกสีม่วงสวยงามอยู่ข้างทาง ใกล้กับพุ่มกก ฉันหยุดรถเพื่อชมดอกไม้ และความโหยหาก็ถาโถมเข้ามา…

ฮว่าง ฟู่ ล็อก

ที่มา: https://baokhanhhoa.vn/van-hoa/sang-tac/202503/hoa-mua-no-tim-troi-ky-uc-e0d0d55/