บันทึกในสมุดเยี่ยม

ชุดนักเรียนสีขาวสะอาดตาในเช้าวันนั้น กลับเปื้อนหมึกเมื่อสิ้นสุดวันเรียนวันสุดท้าย มีลายเซ็นและชื่อทิ้งไว้ พร้อมด้วยการจับมือ การตบไหล่ และคำอวยพรอำลา

ทันใดนั้นเอง ช่วงเวลาในวันต้นฤดูร้อนวันหนึ่ง ดอกไม้สีสันสดใสเบ่งบานสะพรั่งในมุมหนึ่งของสนามโรงเรียน และต้นอินทนิลก็เปลี่ยนเป็นสีม่วงชวนคิดถึง ฉันก็เห็นตัวเองเมื่อ 20 ปีก่อน รู้สึกถึงอารมณ์ความรู้สึกมากมายเช่นกัน ยืนอยู่ในสนามโรงเรียนในวันสุดท้ายของการเรียน เงียบๆ ส่งข้อความอำลาสองสามบรรทัดในสมุดบันทึกประจำปี บันทึกวันเวลาที่สวยงามแห่งความฝันในวัยเยาว์

ดง-luu-but.-anh-minh-hoa.jpg — *การส่งข้อความและบันทึกข้อความที่เขียนด้วยลายมือ (ภาพประกอบ)*

ฉันไม่รู้ว่าใครเป็นคนเริ่มกระแสการเขียนในสมุดลายเซ็น หรือมันเริ่มต้นเมื่อไหร่ ฉันรู้เพียงว่าในวันหนึ่งที่อากาศสดใสในต้นฤดูร้อน เมื่อเสียงระฆังดังขึ้นเพื่อบอกเวลาพักกลางวัน ฉันได้รับคำขอที่น่ารักอย่างไม่คาดคิดพร้อมกับสมุดโน้ตเล่มเล็ก ๆ น่ารักๆ เล่มหนึ่งว่า "ช่วยเขียนสักสองสามบรรทัดให้ฉันหน่อยได้ไหม" และหลังจากนั้น กระแสการเขียนในสมุดลายเซ็นก็แพร่กระจายไปทั่วทั้งห้อง ทุกคนส่งสมุดลายเซ็นให้กันและกัน และเขียนลงในสมุดลายเซ็นของกันและกัน

เมื่อพลิกหน้ากระดาษที่ซีดจางของสมุดบันทึกเหล่านั้น ซึ่งเต็มไปด้วยความทรงจำอันล้ำค่าในวันเรียน ภาพใบหน้าและที่นั่งในห้องเรียนที่คุ้นเคยก็ปรากฏขึ้นอย่างชัดเจนในใจ คำอวยพรให้ประสบความสำเร็จในการสอบจบการศึกษาชั้นมัธยมปลาย การได้เข้าเรียนในมหาวิทยาลัยในฝัน การประสบความสำเร็จและความสุขในชีวิต และการจดจำวันเวลาที่สวยงามภายใต้หลังคาของชั้นเรียนมัธยมปลายปีสุดท้ายเสมอ แม้แต่ความเข้าใจผิด ความชอบ และความไม่ชอบ ก็ถูกถ่ายทอดออกมา พร้อมกับคำสัญญาที่จะก้าวไปสู่ท้องฟ้าสีครามด้วยกัน สิ่งที่น่าจดจำอย่างยิ่งคือ ในสมุดบันทึกเล่มเล็ก ๆ ที่สวยงามนั้น เราแต่ละคนได้ตกแต่งด้วยผีเสื้อตัวเล็ก ๆ ที่สวยงามประดับด้วยกลีบดอกฟีนิกซ์แห้ง ในสมัยนั้น เราไม่มีโทรศัพท์ คอมพิวเตอร์ หรืออีเมลที่จะพูดคุยและระบายความในใจกันได้อย่างอิสระ ดังนั้น นอกเหนือจากลายเซ็นและคำอวยพรแล้ว เราแต่ละคนยังได้เขียนที่อยู่หมู่บ้านของเราไว้ด้วย ด้วยความเชื่อว่าไม่ว่าเราจะไปไกลแค่ไหน เราก็จะจดจำรากเหง้าของเราเสมอ หาทางกลับไปยังที่เดิม และที่อยู่นั้นจะไม่มีวันสูญหายไป

ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้วว่าสมุดลายเซ็นเหล่านั้นเป็นเหมือนเส้นใยที่มองไม่เห็นซึ่งเชื่อมโยงวัยเด็กของเราเข้าด้วยกัน ขอบคุณบันทึกที่เขียนด้วยลายมือจากสมัยเรียนที่ช่วยให้ฉันได้หวนระลึกถึงความทรงจำอันแสนดีเหล่านั้น พวกมันช่วยให้ฉันจำคุณครู ชุดนักเรียนที่เปื้อนฝุ่น ชอล์ก กระดานดำ และช่วงเวลาที่เราโดดเรียนแล้วถูกจับได้ ช่วงเวลาที่ลุ้นระทึกก่อนทบทวนบทเรียนหรือสอบย่อยในตอนต้นคาบเรียน...

มันเป็นความทรงจำที่ยากจะลืมเลือน ที่เรามักจะนึกถึงทุกครั้งที่ได้พบกันอีกครั้ง และเราก็ฮัมทำนองเพลง "โหยหาความทรงจำเก่าๆ" ของนักแต่งเพลง ซวน ฟอง ที่ว่า: "เวลาผ่านไปเร็วเหลือเกิน เหลือไว้เพียงความทรงจำ / ความทรงจำอันแสนดี ฉันจะจดจำเสียงของครูบาอาจารย์เสมอ / เพื่อนรัก ฉันจะจดจำช่วงเวลาแห่งความโกรธและความขุ่นเคืองเสมอ / แล้วพรุ่งนี้เราก็แยกจากกัน หัวใจของฉันก็พลันเต็มไปด้วยความโหยหา / นึกถึงเพื่อน นึกถึงโรงเรียนเก่า..."

ฤดูร้อนมาเยือนอีกครั้ง และสำหรับนักเรียนที่กำลังจะจบการศึกษาทุกคน ภาพความทรงจำในวันนี้และช่วงเวลาแห่งวัยเยาว์ที่สวยงามภายใต้หลังคาโรงเรียนจะถูกเก็บรักษาไว้ในความทรงจำของพวกเขาตลอดไป ความทรงจำเหล่านี้กลายเป็นรากฐานที่ช่วยเสริมสร้างความมั่นใจให้แก่แต่ละคนในการเดินทางสู่ชีวิต

แหล่งที่มา