แม่และนกพิราบสองตัว

ฉันไม่รู้ว่ามันเริ่มเมื่อไหร่ แต่มีนกพิราบคู่หนึ่งเริ่มมาทำรังบนโครงไม้เลื้อยหน้าบ้านเรา วันหนึ่ง ฉันได้ยินเสียงลูกนกร้อง จึงเดินตามเสียงไปและพบรังเล็กๆ ของพวกมันซ่อนอยู่ท่ามกลางใบไม้ แม่ของฉันบอกให้ฉันปล่อยให้พวกมันอยู่ อย่าไล่พวกมันไป เพราะนั่นจะเป็นเรื่องน่าเสียดาย และนับจากนั้นเป็นต้นมา ครอบครัวนกน้อยก็อาศัยอยู่กับครอบครัวของฉัน

แม่ของฉันไม่ว่าจะด้วยความกลัวว่านกจะบินหนีไปหรือสงสารพวกมันที่ดิ้นรนหาอาหาร ก็จะซื้อข้าวสารมาโปรยไว้หน้าบ้านทุกเช้าก่อนปิดประตู แล้วแอบมองพวกมันผ่านช่องว่างเล็กๆ ที่ประตู ครั้งหนึ่ง ฉันตื่นเช้าและเห็นพฤติกรรมแปลกๆ ของแม่ ฉันถามด้วยความประหลาดใจว่ากำลังทำอะไรอยู่ แม่บอกให้ฉันพูดเบาๆ เกรงว่าพวกมันจะทำให้เธอตกใจ “พวกมันเป็นใครเหรอ?” ฉันสงสัยพลางแอบมองผ่านช่องว่างที่ประตู ฉันเห็นนกพิราบสองตัวกำลังจิกกินข้าวสารพลางแอบมองไปด้วย อ๋อ ที่แท้ก็คือนกสองตัวที่เกาะอยู่บนซุ้มดอกไม้ นั่นเองที่ทำให้แม่ของฉันจ้องมองอย่างตั้งใจราวกับกำลังดูการแสดงดนตรี คนแก่ๆ มักจะมีงานอดิเรกเฉพาะตัวที่คนหนุ่มสาวอย่างฉันไม่เข้าใจ นั่นคือคำอธิบายของฉัน และฉันก็ลืมมันไปสนิทแล้ว

วันหนึ่ง ขณะที่เรากำลังกินข้าวอยู่ แม่ก็บอกว่าลูกนกครอกใหม่เกิดมาแล้ว ฉันตกใจและถามแม่ว่า "แต่หนูจำไม่ได้ว่าไซ (Si) เคยตั้งท้องนี่คะแม่" แม่จ้องมาที่ฉันแล้วพูดว่า "แม่ไม่ได้พูดถึงไซ แม่พูดถึงนกพิราบสองตัวนั่นต่างหาก" อ๋อ ที่แท้ก็คือครอบครัวนกที่อยู่บนซุ้มไม้หน้าบ้านนั่นเอง ฉันแซวแม่ว่า "แล้วพวกมันมีลูกกี่ครอกแล้วล่ะคะแม่" ที่น่าประหลาดใจคือแม่ตอบได้อย่างรวดเร็วว่าสามครอกแล้ว ครอกแรกมีลูกสองตัว ครอกถัดมามีสามตัว และแม่ก็สงสัยว่าทำไมครอกนี้ถึงมีแค่ตัวเดียว บางทีอาจเป็นเพราะแม่ให้อาหารไม่เพียงพอ จากนั้นแม่ก็พึมพำคำนวณว่าควรเพิ่มความถี่ในการให้อาหารหรือว่าพวกมันได้รับสารอาหารไม่เพียงพอและควรเปลี่ยนไปให้อาหารเม็ดหรือไม่ ฉันได้แต่ส่ายหัว รู้สึกสงสารแม่ที่ต้องอยู่บ้านคนเดียวและมีความสุขกับการดูแลนกเหล่านั้น ในขณะเดียวกันก็รู้สึกขำที่แม่ทำราวกับว่านกสองตัวนั้นเป็นแค่สัตว์เลี้ยง

ฉันลืมเรื่องนกสองตัวนั้นไปอีกแล้ว ฉันมักจะลืมเรื่องที่คิดว่าไม่สำคัญ อีกอย่าง ฉันยุ่งอยู่กับงานทั้งวัน และไม่มีสมาธิพอที่จะจำเรื่องเล็กน้อยแบบนั้นได้ ฉันยังลืมไปอีกว่าแม่ของฉันก็แก่ลงเรื่อยๆ และคนแก่ก็เหมือนใบไม้สีเหลืองบนต้นไม้ เราไม่มีทางรู้เลยว่ามันจะร่วงเมื่อไหร่

แม่ของฉันไม่เคยเตือนฉันเลยว่าท่านกำลังแก่ลง

แม่ของฉันไม่เคยเรียกร้องอะไรจากฉัน ไม่เคยโกรธ หรือตำหนิฉันในเรื่องใดๆ เลย

แม่ของฉันยิ้มแย้มเสมอ และมักเล่าเรื่องตลกที่ได้ยินมาจากเพื่อนบ้าน ฉันรู้สึกอุ่นใจเมื่อเห็นรอยยิ้มของแม่ ฉันฟังเรื่องราวของแม่ด้วยใจความ บางครั้งแอบคิดในใจว่าแม่มีเวลาว่างมากมายเหลือเกิน แม่ไม่รู้ว่าฉันคิดอะไร หรือบางทีแม่อาจรู้แต่เลือกที่จะไม่สนใจ คนแก่เมื่อสุขภาพไม่ดีมักจะเมินเฉยต่อสิ่งที่ไม่ชอบเพื่อลดความกังวล แม่ของฉันมักพูดว่า ถ้าหาความสุขไม่เจอ ก็ควรเมินเฉยต่อความเศร้า

แต่ลูกชายคนเล็กของฉันไม่เข้าใจความหมายที่ลึกซึ้งของคำพูดนั้นเลย เขาเอาแต่หมกมุ่นอยู่กับงาน และแม้จะอายุเกือบสี่สิบแล้ว เขาก็ยังหาลูกสะใภ้มาอยู่เป็นเพื่อนแม่ไม่ได้ เขาคิดว่าการมีลูกสะใภ้ไม่ได้ทำให้มีความสุขเสมอไป และเขากลัวว่าถ้าทั้งสองคนเข้ากันไม่ได้ ก็จะมีแต่ปัญหาและความทะเลาะวิวาท เขาคิดว่าการให้เงินแม่ทุกเดือนเพื่อใช้จ่าย ซื้อนม และอาหารที่มีประโยชน์ให้แม่ก็เพียงพอแล้ว เขาไม่รู้ว่าแม่ของเขาแอบให้พี่น้องคนโตกินอาหารที่มีประโยชน์เหล่านั้น เพราะพวกเขามีลูกหลายคนและลำบากเรื่องการเงิน พวกเขาแก่เกินกว่าจะกินอาหารที่มีประโยชน์ได้แล้ว มีแต่เด็กๆ เท่านั้นที่ต้องการอาหารเหล่านั้นเพื่อการเจริญเติบโต

กว่าที่ลูกชายคนเล็กจะเข้าใจความเหงาและความคิดที่ลึกซึ้งของแม่ เธอก็ไม่อยู่เคียงข้างเขาแล้ว แม้ขณะนอนป่วยอยู่บนเตียง เธอก็ยังคงเตือนพี่น้องว่า "มีใครให้อาหารนกหรือยัง พวกมันกำลังหิวโหย น่าสงสารจัง" เธอไม่รู้ว่าตั้งแต่เธอป่วย นกสองตัวนั้นได้ย้ายไปอยู่ที่อื่นแล้ว บางทีพวกมันอาจหิว หรือบางทีบ้านอาจมีเสียงดังเกินไปเพราะมีคนเข้าออกมากมายจนพวกมันกลัวและบินหนีไป เธอเชื่อคำพูดของลูกๆ ที่บอกว่าพวกเขาให้อาหารนกวันละสองครั้งตามที่เธอสั่ง ดังนั้นก่อนที่เธอจะจากไป เธอจึงเตือนลูกชายคนเล็กให้จำไว้ว่าต้องให้อาหารนกให้เธอด้วย "อย่าปล่อยให้พวกมันอดตายนะ น่าสงสารจัง"

ลูกชายของฉันยังคงหมกมุ่นอยู่กับงานจนลืมบ้านอันแสนอบอุ่นของเราไปหมดสิ้น เขาจำได้แต่แม่และอาหารอร่อยๆ ที่แม่ทำ ทุกครั้งที่เขาจุดธูปที่แท่นบูชาและมองดูรูปถ่ายของแม่ เขาก็รู้สึกเศร้า การรับประทานอาหารพร้อมหน้าพร้อมตาในครอบครัวก็ลดน้อยลง เขามักจะแค่แวะกินอาหารเร็วๆ ที่ร้านอาหารก่อนกลับบ้าน

จนกระทั่งเขาพาแฟนสาวกลับบ้าน และเธอพูดถึงรังนกบนระแนง พร้อมบอกว่าได้ยินเสียงลูกนกร้อง เขาจึงนึกถึงนกพิราบสองตัวและคำเตือนของแม่ขึ้นมาทันที เขารีบไปหาถุงข้าวสารเล็กๆ ที่แม่เก็บไว้ในมุมตู้ ยังเหลืออยู่มากกว่าครึ่งถุง เขาหยิบข้าวสารมาหนึ่งกำมือแล้วโปรยลงในลานบ้าน จากนั้นก็เลียนแบบแม่ ปิดประตูแล้วแอบดู นกพิราบสองตัวที่มีแถบสีฟ้าสดใสบนปีก บินลงมากินข้าวสารอย่างเอร็ดอร่อย ขณะที่เฝ้ามองอยู่ แฟนสาวหัวเราะเบาๆ แล้วกระซิบว่า "งานอดิเรกของลูกแปลกจังเลยนะ" ตอนนั้นเองที่เขาจำได้ว่าเคยคิดถึงแม่แบบนั้น เขาจำท่าทางที่งอตัวและสีหน้าของแม่ที่จ้องมองนกกินอย่างใจจดใจจ่อได้ น้ำตาไหลอาบแก้ม เขาเรียกแม่เบาๆ ว่า "แม่!"

แหล่งที่มา